Στο διπλανό δωμάτιο ή Tο έργο του δονητή

Η σύγχρονη Αμερικανίδα συγγραφέας Σάρα Ρουλ μάς πηγαίνει πίσω στη βικτωριανή εποχή και ντύνει με κωμικό ένδυμα τους προβληματισμούς της για τις ερωτικές σχέσεις και την αχαρτογράφητη περιοχή της γυναικείας σεξουαλικότητας και ηδονής. Η εφεύρεση του ηλεκτρικού δονητή της προσφέρει το τέλειο φόντο, καθώς αναφέρεται στην εποχή κατά την οποία οι γιατροί θεράπευαν την "υστερία" των γυναικών με συσκευές δόνησης, προκαλώντας τους, ουσιαστικά, οργασμό. Έτσι, στο έργο παρακολουθούμε την ιστορία του Δρ Γκίβινγκς, ο οποίος έχει τελειοποιήσει μια τέτοια συσκευή˙ όσο όμως ο γιατρός, συνεπαρμένος με την εφεύρεσή του, αντιμετωπίζει ως ιατρική πρόκληση κάτι που θα έπρεπε να αφορά τα ζευγάρια αντανακλώντας τις αντιλήψεις της εποχής, ο γάμος του αντιμετωπίζει πρόβλημα, ακριβώς επειδή ο ίδιος αδυνατεί να πράξει ως σωστός σύντροφος.

Το έργο διατρέχεται από κωμικές καταστάσεις, όπως π.χ. συμβαίνει με τη νεαρή "ασθενή" που… καλομαθαίνει με τη συσκευή του Δρ Γκίβινγκς και ζητάει καθημερινές συνεδρίες μαζί του, με τη σύζυγό του που θ' ανακαλύψει και η ίδια τα θαυμαστά που συντελούνται στο "διπλανό δωμάτιο", ή με την περίπτωση ενός άνδρα ασθενή, που θα απολαύσει εξίσου τη... θεραπεία. Πίσω από αυτές τις καταστάσεις όμως περνούν μια σειρά φεμινιστικών προβληματισμών που έχουν να κάνουν με τις προκλήσεις της μητρότητας, με το δικαίωμα της γυναίκας στη σεξουαλική ικανοποίηση, με την καταπίεση του γυναικείου σώματος, με την ολοσχερή ανδρική αλλά και γυναικεία άγνοια για το σεξ˙ και όσο γέλιο προκαλούν όλα αυτά άλλο τόσο υπενθυμίζουν πικρά πως δεν αποτελούν αποκυήματα καλλιτεχνικής φαντασίας.

Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης συστήνει ικανοποιητικά στο ελληνικό κοινό αυτό το έργο όπου έχουν την τιμητική τους το σώμα ως άγνωστη χώρα, η συντροφικότητα, ο έρωτας. Αρχικά, μια που αφορά την πρώτη εντύπωση, έχει γίνει εξαιρετική δουλειά στην αποτύπωση της βικτωριανής εποχής στα σκηνικά της Αθανασίας Σμαραγδή και τα κοστούμια της Κλαιρ Μπρέισγουελ. Από εκεί και πέρα, η παράσταση είναι καλοπαιγμένη, καλοκουρδισμένη, με ωραία ενέργεια και χωρίς ίχνος σεμνοτυφίας˙ σίγουρα δεν απευθύνεται σε ανθρώπους που σοκάρονται εύκολα - ή εθελοτυφλούν. Μόνο σε στιγμές γίνεται κάπως σχηματική, ενώ δεν ξεπερνάει κάποιες φλυαρίες του ίδιου του κειμένου.

Ο Μαρκουλάκης αναλαμβάνει επίσης το ρόλο του Δρ Γκίβινγκς με μια πολύ ωραία ερμηνεία αξιοσημείωτης ακρίβειας, καθώς επιδίδεται με ζήλο και "ψυχρό" επαγγελματισμό στην εκτέλεση των ιατρικών καθηκόντων του -ικανοποιώντας ουσιαστικά ξένες γυναίκες-, ενώ ως άνδρας και ερωτικός σύντροφος διακατέχεται από κωμικοτραγική αμηχανία και απάθεια. Δίπλα του, η Γαλήνη Χατζηπασχάλη, αφού ξεπεράσει κάποια αρχική αμηχανία, ερμηνεύει με τον μπριόζικο, απολαυστικό και καίριο τρόπο της τη σύζυγο που παίρνει την κατάσταση στα χέρια της και οδηγείται -και οδηγεί το γάμο της- στην ευτυχή ολοκλήρωση. Ξεχωρίζει επίσης η Ελευθερία Μπενοβία στο λιγομίλητο αλλά χαρακτηριστικό ρόλο της μαίας, βοηθού του γιατρού. Και οι υπόλοιποι ηθοποιοί είναι καλοί, κυρίως όμως όταν υπηρετούν τις κωμικές πλευρές του έργου (Δημήτρης Σαμόλης, Κωνσταντίνα Κλαψινού, Δημήτρης Δεγαΐτης, Δανάη Ομορεγκιέ Νεάνθη).