Το σχολείο των γυναικών

Ευφρόσυνη και ανάλαφρη είναι η παράσταση της κλασικής κωμωδίας του Μολιέρου από τον Αλέξανδρο Μυλωνά. Σε αυτή, ένας μεσήλικας άνδρας, ο Αρνόλφος, από το φόβο μην καταντήσει κερατάς, είχε παραδώσει την ανατροφή ενός μικρού κοριτσιού σε ένα μοναστήρι, προκειμένου μεγαλώνοντας να διατηρήσει την αθωότητα και την αφέλειά του, και τώρα που ενηλικιώθηκε προσμένει να την κάνει γυναίκα του, παρά τη θέλησή της. Φυσικά, η τύχη έχει άλλα σχέδια και η Αγνή θα καταλήξει να παντρευτεί τον νεαρό Οράτιο με τον οποίο είναι αμοιβαία ερωτευμένη, αλλά στο ενδιάμεσο εμείς θα γελάσουμε -πικρά κυρίως- με τον μισογύνη ήρωα.

Η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου έχει πολλά καλά στοιχεία, την απολαυστική έμμετρη μετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη, τη ζωηρή και σχολιαστική μουσική του Θοδωρή Οικονόμου, που εκτελεί ζωντανά η πενταμελής ορχήστρα, έχει πολύ ωραία όψη, σκηνικό δηλαδή (Λουκάς Μπάκας, Φιλάνθη Μπουγάτσου) και κοστούμια (Άγγελος Μέντης), που δανείζονται στοιχεία από διαφορετικές εποχές και είδη (τον γαλλικό κλασικισμό, την κλοουνερί, τα 60’s και το σήμερα), καταλήγοντας σε ένα απολαυστικό οπτικό θέαμα, έχει μια κομψή σκηνοθεσία που εστιάζει στο λεπτό χιούμορ και ωραίες ερμηνείες. Παράλληλα, όμως διακρίνεται από στατικότητα, ο ρυθμός της είναι χαλαρός και ο δεκαπεντασύλλαβος στίχος της μετάφρασης οδηγεί σε στιγμές σε μια μονόχορδη απόδοση του κειμένου. Ταυτόχρονα, το ίδιο το κείμενο φανερώνει τα όρια των αντοχών του: όσο διαχρονικές κι αν παραμένουν οι θεματικές των μολιερικών κωμωδιών, χρειάζονται μάλλον τολμηρές σκηνικές διασκευές προκειμένου να ξεπεραστεί η ηλικία της γραφής και του ύφους.

Οι ερμηνείες πάντως είναι ωραίες έτσι όπως καθοδηγούνται σε μια υποψία σχηματικότητας. Είναι τόσο όσο τυποποιημένες, χωρίς να καταλήγουν καρικατούρες. Οι δύο υπηρέτες είναι απολαυστικοί αντλώντας από την παράδοση της κλοουνερί και της κομέντια ντελ άρτε (Κατερίνα Πατσιάνη, Στέλιος Ιακωβίδης), ο Αινείας Τσαμάτης διαπρέπει στην κωμική (αλλά όχι γελοιοποιητική) απόδοση του Οράτιου και κλέβει συχνά την παράσταση, η Ελίνα Ρίζου μοιάζει αρχικά κάπως παροπλισμένη πίσω από το σχήμα της αθώας Αγνής όμως ανακτά στην πορεία την ερμηνευτική πυγμή της, ο Γιάννης Μπέζος επιβεβαιώνει τη σκηνική εμπειρία του ειδικά στο κωμικό είδος και αποδεικνύεται εξαιρετικός ατακαδόρος, όμως σε στιγμές εμφανίζεται κάπως "βαρύς". Οι υπόλοιποι ηθοποιοί, Δρόσος Σκώτης, Γιώργος Τζαβάρας, Μάγδα Καυκούλα, συνεπάστατοι στη σκηνοθετική γραμμή, ολοκληρώνουν το καλοπαιγμένο αποτέλεσμα.