Γυάλινος κόσμος

3,5

Πολύ ενδιαφέρουσα, αν και συζητήσιμη, προσέγγιση του αριστουργήματος του Τενεσί Ουίλιαμς. Μέσα σε μια απογυμνωμένη συνθήκη, το έργο κατεβαίνει στην πλατεία ακέραιο, δείχνει σαν να φωτίζεται εκ νέου, ενώ οι ερμηνείες κάνουν το όλο εγχείρημα να δικαιώνεται. | Powered by Uber

Γυάλινος Κόσμος ©Μαριλένα Αναστασιάδου

Ο Ιταλός σκηνοθέτης Αντόνιο Λατέλα, που παρουσιάζει για πρώτη φορά δουλειά του στο ελληνικό κοινό, έδειξε εξαρχής την πρόθεσή του για μια μη ρεαλιστική προσέγγιση του έργου του Τενεσί Ουίλιαμς. Στηρίχτηκε προφανώς στις οδηγίες του ίδιου του συγγραφέα, που επισημαίνουν πως το έργο, καθώς "αποτελεί ανάμνηση", διέπεται από στοιχεία υποκειμενικότητας και συναισθηματικής μνήμης, ενώ την παράσταση ανοίγει ένας πρόλογος του Ουίλιαμς για την ελευθερία που επιτρέπει το έργο, για την αποποίηση του ρεαλισμού και της φωτογραφικής αποτύπωσης και την ανάγκη εφεύρεσης ενός νέου "πλαστικού" θεάτρου στη θέση του κουρασμένου θεάτρου των ρεαλιστικών συμβάσεων. Έτσι, τους θεατές υποδέχεται μια άδεια σκηνή, όπου δεσπόζει μόνο ένα μεγάλο κομμάτι γυαλί, ενώ το φόντο καταλαμβάνει μια τεράστια φωτογραφία του συγγραφέα, στο ρόλο του απόντα πατέρα της οικογένειας Ουίνγκφιλντ.

Γυάλινος κόσμος Αντόνιο Λατέλα
©Marilena Anastasiadou Photography

Αφηγητής αυτής της ανάμνησης είναι, φυσικά, ο Τομ, που ανατρέχει στις τελευταίες ημέρες που έζησε στο οικογενειακό σπίτι με τη μητέρα του, Αμάντα, και την αδερφή του Λόρα, λίγο πριν τις εγκαταλείψει σε αναζήτηση μίας άλλης ζωής. Στην εκδοχή του Λατέλα, ο Τομ (που αποτελεί άλλωστε alter ego του Ουίλιαμς) γίνεται όχι μόνο ο αφηγητής αλλά και ο συγγραφέας και σκηνοθέτης αυτής της ανάμνησης. Η παράσταση υιοθετεί μία μεταδραματική συνθήκη, όπου ο Τομ παρεμβαίνει, διορθώνει, καθοδηγεί τα άλλα πρόσωπα, προκειμένου να στήσει κυριολεκτικά την παράσταση της ζωής του˙ είναι όλα συνεχώς παρόντα επί σκηνής, ενώ ο ίδιος κάποιες φορές κάθεται ανάμεσα στους θεατές, σαν σκηνοθέτης και θεατής του έργου της ζωής του. Αυτή η γραμμή αφαιρεί πόντους από την παράσταση, καθώς η σύμβαση σπάει συνεχώς, η ατμόσφαιρα είναι επιτηδευμένα στημένη και "ψεύτικη".

Γυάλινος κόσμος Αντόνιο Λατέλα
©Marilena Anastasiadou Photography

Όσο όμως αυτά τα στοιχεία υποχωρούν, επιβάλλονται επί σκηνής η επιδραστική δύναμη του συγγραφικού αριστουργήματος αλλά και η αξία της παράστασης. Μέσα στην απογυμνωμένη συνθήκη, το έργο κατεβαίνει στην πλατεία ακέραιο, δείχνει σαν να φωτίζεται εκ νέου και κάποιες σκηνοθετικές ιδέες αποδεικνύονται αξιομνημόνευτες. Όσο για τις ερμηνείες, αυτές είναι που κάνουν το όλο εγχείρημα να δικαιώνεται καθώς οι ηθοποιοί, χωρίς να καταφεύγουν στο ψυχολογικό -αλλά ούτε και στο αποστασιοποιημένο- παίξιμο και χωρίς την ανάγκη εκμαίευσης του συναισθήματος εκφράζουν τη γυμνή αλήθεια -φανερή ή ανείπωτη- των προσώπων που ερμηνεύουν. Η υφέρπουσα ομοφυλοφυλία του Τομ (που εδώ φωτίζεται ιδιαίτερα) και η δυσανεξία στο οικογενειακό περιβάλλον είναι οι άξονες που καθοδηγούν την ανάγνωση του ρόλου και καθορίζουν τη δυναμική ερμηνεία του Βαγγέλη Αμπατζή. Πρέπει, πάντως, να το πούμε: στη δεδομένη σκηνοθετική ανάγνωση, δύσκολα συμπάσχουμε μαζί του˙ μάλλον γιατί ο κατά Λατέλα Τομ καθορίζεται από τον επιθετικό θυμό προς τη μητέρα του παρά από το αίσθημα ασφυξίας που τον κατακλύζει.

Γυάλινος κόσμος Αντόνιο Λατέλα
©Marilena Anastasiadou Photography

Σημαντική αποδεικνύεται η ερμηνεία της Μαρίας Καλλιμάνη, καθώς έχει αποβάλει πλήρως τη γραφικότητα που κάποιες φορές συνοδεύει την ερμηνεία της Αμάντα, διατηρώνοντας παράλληλα όλα τα ετερόκλητα στοιχεία χαρακτήρα που τη διαμορφώνουν. Η παρουσία της Λήδας Κουτσοδασκάλου τυπώνεται στη μνήμη, όπως ο σιγανός αλλά γιγαντωμένος στο μυαλό της ήχος του ανάπηρου ποδιού της, ήχος που τη συνοδεύει και σε χαρακτηριστικές στιγμές της παράστασης. Η δική της συνεσταλμένη, με αίσθημα κατωτερότητας Λόρα κρύβει μια φλόγα που την καίει επειδή δεν εκδηλώνεται. Η σκηνή της με τον επίσης πολύ καλό Νίκο Μήλια (Τζιμ) είναι η καλύτερη της παράστασης όπως και αυτή που αποδεικνύει πως ο σκηνοθέτης δεν φοβάται το συναίσθημα. Εδώ, επίσης, το γυάλινο κομμάτι του σκηνικού αποκτάει ουσιαστική παρουσία, ενώ ο χορός των δύο νέων στο σκοτεινό δωμάτιο που φωτίζεται μόνο από τον χειροκίνητο προβολέα του Τομ (φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου), αποτελεί μία εξαίσια στιγμή, αποτυπώνοντας τη λύτρωση της Λόρας. Τόσο που σχεδόν "συγχωρείται" η σκηνοθετική επιλογή αυτή η λύτρωση να μην είναι στιγμιαία αλλά καθολική, με την κατά Λατέλα Λόρα να μετατρέπεται ακατανόητα σε μια γυναίκα που αφήνει πίσω όσα την κρατούν καθηλωμένη.

Περισσότερες πληροφορίες

Γυάλινος κόσμος

  • Δράμα
  • Διάρκεια: 120 '

Για πρώτη φορά ο καταξιωμένος στην Ευρώπη δημιουργός θα σκηνοθετήσει Έλληνες ηθοποιούς στο εμβληματικό αμερικάνικο έργο του 1944, την πρώτη μεγάλη θεατρική επιτυχία του συγγραφέα, που παρακολουθεί τους τραυματικούς δεσμούς της οικογένειας Γουίνγκφιλντ, σε μια μικροαστική γειτονιά στην εργατική αμερικανική πόλη του Σεντ Λιούις. Ο Τομ μέσα από τις αναμνήσεις του ξεδιπλώνει τη ζωή της οικογένειάς του, σε ένα φαντασιακό σκηνικό τοπίο όπου οι ήρωες γλιστράνε σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αντιμετωπίσουν τη σκληρότητα της κοινωνικής πραγματικότητας.

Τέχνης «Κάρολος Κουν»

Φρυνίχου 14, Πλάκα

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Θέατρο

Ο Ζήσης Ρούμπος σερβίρει "Τηγανητές Πατάτες" με μπόλικο γέλιο στο Loft των TGI Fridays

Μια γενναία δόση νοσταλγίας, αυτοσαρκασμός και ατάκες που πέφτουν βροχή: ο Ζήσης Ρούμπος επιστρέφει κάθε Δευτέρα στο Loft της Καπνικαρέας.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
17/11/2026

Η "Πάπισσα Ιωάννα" του Εμμανουήλ Ροΐδη ανεβαίνει στο Θέατρο Αργώ

Η ιστορία της γυναίκας που μεταμφιέστηκε σε άνδρα και έφτασε μέχρι τον θρόνο του Αγίου Πέτρου ζωντανεύει στη σκηνή μέσα από το μυθιστόρημα του Εμμανουήλ Ροΐδη.

"Σαρώ": Μια ιλαροτραγωδία με ελεύθερη συνεισφορά στο θέατρο Εμπρός

Η Ευτυχία Δρακοπούλου και η θεατρική ομάδα "Κούκου" παρουσιάζουν μια παράσταση σε τρεις πράξεις, γραμμένη σε δεκαπεντασύλλαβο, που ακροβατεί ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, το χιούμορ και την ανθρώπινη αγωνία.

Στο MIR festival 2026 η τέχνη γίνεται "Η δύναμη των αδυνάτων"

Δεκαέξι πρότζεκτ, δεκατέσσερις χώροι και μια Αθήνα που μετατρέπεται σε ανοιχτό πεδίο σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας. Το αθηναϊκό φεστιβάλ σύγχρονης τέχνης επιστρέφει με ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα που φέρνει σε διάλογο το θέατρο, τον χορό και την περφόρμανς.

Οι "Χήνες" της Στέλλας Ζαφειροπούλου συνεχίζονται για δεύτερη χρονιά στο Πλύφα

Η βραβευμένη ιστορία της Στέλλας Ζαφειροπούλου για την υιοθεσία, την οικογένεια και τις προκαταλήψεις παρουσιάζεται από τις 18 Νοεμβρίου, με τη Μαρία Αντουλινάκη.

Αποκλειστικό: Τι ετοιμάζει ανήμερα τα Χριστούγεννα ο Γιάννης Σκουρλέτης;

Ανοίγει η αυλαία ανήμερα τα Χριστούγεννα (Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου) με μια αναπάντεχη καλλιτεχνική συνάντηση στο "Θέλετε να μιλήσουμε για τον Χριστό;" της Γλυκερίας Μπασδέκη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη. Η ηλεκτρονική προπώληση ξεκινά την Τετάρτη 18/11.

Ο Τορκουάτο Τάσσο του Γκαίτε από τον Γιάννο Περλέγκα στο Θέατρο Ροές

Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Γιάννος Περλέγκας μαζί με τους συμπρωταγωνιστές του Κωστή Γλύκαντζη, Γιώργο Κατσή, Ερμή Μαλκότση, Γιάννη Μπαριτάκη και Χριστίνα Σουγιουλτζή παρουσιάζει το εμβληματικό έργο του Γκαίτε στο Θέατρο Ροές (από 4/12), μια συναρπαστική τραγικωμωδία για τη σχέση τέχνης, ιδιοφυΐας και εξουσίας.