Anna-X

Η "Άννα-Χ", το έργο του Τζόζεφ Σάρλτον που βασίζεται στην πραγματική ιστορία της Άννα Ντέλβι, δηλαδή της γυναίκας που εξαπάτησε την ελίτ της Νέας Υόρκης, παριστάνοντας την πλούσια κληρονόμο και αποκομίζοντας μεγάλα οικονομικά οφέλη, δεν είναι τόσο ένα έργο για την άνοδο και την πτώση μίας απατεώνισσας ή έστω μίας άκρως φιλόδοξης γυναίκας - αλλά, στα περισσότερα σημεία του, ένα συναρπαστικό, ακμαίο κείμενο για την ταυτότητα και τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου ψηφιακού κόσμου μας. Στήνεται πάνω σε δύο χαρακτήρες, την Άννα και τον Άριελ, δύο νέους, φιλόδοξους ανθρώπους που συναντιούνται σε ένα πάρτι στην ταράτσα ενός ουρανοξύστη και για λίγο οι ζωές τους τέμνονται. Θα μπορούσαν να έχουν τα πάντα, να κατακτήσουν τη Νέα Υόρκη που απλώνεται στα πόδια τους, καθώς ο Άριελ είναι δημιουργός μίας εφαρμογής VIP dating που κάνει θραύση, ενώ η Άννα διακατέχεται από τόσο πάθος για την τέχνη, που μόνο η δίψα της για κοινωνική και οικονομική αναρρίχηση το ξεπερνάει. Η πτώση τους τελικά θα είναι ραγδαία, μια που η εταιρεία του Άριελ θα καταρρεύσει, ενώ η Άννα θα καταδικαστεί για πλαστοπροσωπία και οικονομικές απάτες, όμως στο μεταξύ ο συγγραφέας έχει όλα τα στοιχεία που χρειάζεται για να συνθέσει ένα απολύτως σύγχρονο έργο που αποτελεί ταυτόχρονα και ένα ρομάντζο του 21ου αι. και ένα σχόλιο για το φαινόμενο της πλασματικής πραγματικότητας που ευδοκιμεί στα κοινωνικά δίκτυα και ένα έργο για το ζήτημα της ταυτότητας.

Η Λίλλυ Μελεμέ, που μας συστήνει το έργο σε πανελλήνια πρώτη, μεταδίδει την ηλεκτρισμένη ενέργειά του με μια αντάξια παράσταση. Τοποθετεί πολύ ωραία τη δράση μέσα σε ένα ψηφιακό περιβάλλον όπου προβάλλονται συνεχώς βίντεο πάνω στους ηθοποιούς -κι αυτοί μοιάζουν σαν να βρίσκονται πράγματι μέσα στον κόσμο του κινητού τηλεφώνου τους- και βομβαρδίζει τη σκηνή με αλλεπάλληλες εικόνες -στιγμιότυπα της Νέας Υόρκης, text messages, απεικονίσεις χώρων αντί τρισδιάστατου σκηνικού κ.ά.- μουσικές, φώτα και ήχους δημιουργώντας ένα καλειδοσκοπικό θέαμα που διεγείρει τις αισθήσεις (video art: Gelly Pedefu, μουσική: Ecati, φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα). Η δόμηση του έργου πάνω σε δύο ηθοποιούς που δεν ερμηνεύουν μόνο την Άννα και τον Άριελ αλλά και τα περιφερειακά πρόσωπα που διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στις ζωές τους (εκδότης, επενδυτής, συνάδελφος, πρώην σύντροφος κ.ά.) είναι καθοριστική, καθώς η δράση περιστρέφεται πάντοτε γύρω από την ακμαία, ενεργητική παρουσία δύο μόνο ηθοποιών.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η Αναστασία Παντούση και ο Γιώργος Νούσης, που αναλαμβάνουν το πρώτο αυτό ελληνικό ανέβασμα, κατορθώνουν μία θαυμάσια δουλειά. Αποδίδουν πολύ ωραία τους βασικούς ρόλους τους και αποδεικνύονται πολυτάλαντοι στις εναλλαγές των υπόλοιπων προσώπων, ενώ έχουν και πολύ ωραία χημεία. Η Αναστασία Παντούση δείχνει το πάθος, τον τσαμπουκά, το θράσος μιας γυναίκας που η ίδια αυτοπροσδιορίζεται ως "κακός, αλλά αυθεντικός άνθρωπος" αφήνει όμως να φανούν τα ψήγματα θλίψης και υπαρξιακού κενού που κουβαλάει, ενώ ο Γιώργος Νούσης, από τη μεριά του, μεταδίδει την απλούστερη ψυχοσύνθεση ενός άνδρα που του έτυχαν μπόλικοι γρίφοι ν’ αντιμετωπίσει. Πολύ ωραία τα κοστούμια της Ειρήνης Γεωγακίλα εξυπηρετούν τις αλλαγές ρόλων και αποδίδουν στο ακέραιο το corporate όσο και minimal chic ύφος που χρειάζεται το δραματουργικό περιβάλλον.