Γιώργος Καλφαμανώλης©
Δύο γυναίκες συναντιούνται στις τουαλέτες ενός πολυτελούς εστιατορίου, η μία είναι γνωστή ηθοποιός σαπουνόπερας, η άλλη μανικιουρίστα. Ξεκινώντας από αυτό το διαφορετικό κοινωνικό background, που αποτυπώνεται στη γλώσσα και στους χαρακτήρες τους, οι δύο γυναίκες θα έρθουν κοντά, σε μια συνάντηση που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ρωγμή, ως μια παύση στο χρόνο, ενώ ο χώρος λειτουργεί σαν πρόσκαιρο καταφύγιο που τις προφυλάσσει από αυτά που τους περιμένουν έξω: Η ηθοποιός έχει κληθεί σε γεύμα από τον παραγωγό, για να της ανακοινώσει την απόλυσή της από τη σειρά –που θα έρθει, μάλιστα, με έναν ταπεινωτικό θάνατο της ηρωίδας της– και η μανικιουρίστα βρίσκεται σε ένα βαρετό γεύμα με το σύζυγό της.
Ο Άκης Δήμου συχνά "αφιερώνει" έργα του σε γυναίκες ηρωίδες και θίγει θεματικές που αφορούν τη γυναίκα κι εδώ δημιουργεί κάτι αντίστοιχο. Το κόστος που επιφέρει το κυνήγι της καριέρας, το αναλώσιμο του επαγγέλματος της ηθοποιού, η ματαιοδοξία και οι ανασφάλειες, η ρουτίνα του γάμου, ο έρωτας, είναι θέματα που προκύπτουν από τη διάδραση των δύο γυναικών, μέσα σε μια ελαφριά δραματουργική συνθήκη, καθώς το χιούμορ είναι διάσπαρτο και το έργο ατακαριστό. Από κάτω, όμως, ανιχνεύονται δραματικές καταστάσεις, μια αίσθηση ανεκπλήρωτου και υπαρξιακού αδιεξόδου. "Ό,τι φανταστήκαμε, φανταστήκαμε, τώρα πρέπει να δράσουμε", θα πει η μία πριν το φινάλε, που θα τις αφήσει μετέωρες λίγο πριν αποτολμήσει (ή όχι;) καθεμία τους το μεγάλο βήμα προς την απελευθέρωση. Μάλιστα, όλη η δράση θα μπορούσε να αφορά μια μη ρεαλιστική συνθήκη, μια φαντασίωση, καθώς κάθε ηρωίδα βλέπει στην άλλη αυτό που θα ήθελε να είναι η ίδια, ή ίσως να αποτελούν δύο διαφορετικές εκδοχές της ίδιας γυναίκας.
Με αυτό το πλούσιο υλικό, καθώς και με δύο ωραίες ηθοποιούς στη διάθεσή του, ο Τάκης Τζαμαργιάς αρκέστηκε σε μια απόδοση εστιασμένη κυρίως στις κωμικές ποιότητες του έργου και τη δυναμική που προκύπτει από τη συνάντηση αυτών των δύο διαφορετικών χαρακτήρων. Στις ερμηνείες, η Λυδία Φωτοπούλου και η Καίτη Κωνσταντίνου, ως ηθοποιός και μανικιουρίστα αντίστοιχα, αποτελούν ένα ωραίο δίδυμο με πολύ καλή χημεία. Η Φωτοπούλου, αέρινη, κομψή, αποστασιοποιημένα γοητευτική, έχει αυτές τις ποιότητες ακόμη και στα κωμικά σημεία του ρόλου της, ενώ φέρνει στη σκηνή κάτι από τις ραγισμένες ηρωίδες του Τενεσί Ουίλιαμς – δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως ο συγγραφέας θέλει την ηρωίδα να ονειρεύεται να παίξει το "Καλοκαίρι και καταχνιά", όταν εγκαταλείψει την τηλεόραση. Η Κωνσταντίνου, από την πλευρά της, επιφορτίζεται με το μεγαλύτερο κομμάτι του χιούμορ και της ατάκας και είναι απολαυστική στο ρόλο της λαϊκής γυναίκας, χωρίς να υπολείπεται σημαντικά στα δραματικότερα σημεία. Θα ήταν καλοδεχούμενη μια μεγαλύτερη σκηνοθετική φροντίδα, προκειμένου να αναδειχθούν όσα κρύβονται κάτω από τα λόγια, κι ίσως είχε ενδιαφέρον μια αντίστροφη διανομή, ώστε κάθε ηθοποιός να δοκιμαστεί σε κόντρα ρόλο.
Περισσότερες πληροφορίες
Συνέβη στο Monterey
Μια ηθοποιός χωρίς ρόλο και μια ανέραστη μανικιουρίστα, δυο παράφορες γυναίκες συναντιούνται στις τουαλέτες ενός πανάκριβου κοσμικού εστιατορίου. Αλήθεια, τι είναι αυτό που τους επιφυλάσσει αυτή η τυχαία συνάντηση και ανασύρουν αγγέλους για αυτοπροστασία; Απελπισμένες, αδικαίωτες, αστείες, οι δύο ηρωίδες πρόκειται να μας πουν την ιστορία τους, να ψηλαφίσουν παλιά τραύματα και καινούργιες επιθυμίες, να ξεκλειδώσουν ξεχασμένες αναμνήσεις και να ονειρευτούν αναγνωρίζοντας η μια στα γέλια αλλά και στα δάκρυα της άλλης, κάτι απ’ τον κρυφό τους εαυτό. Άραγε οι άγγελοι είναι μόνο για τους φοβισμένους; Κι ύστερα, τι; Ύστερα τις περιμένει ο δρόμος. Με καινούργιο, όμως, βήμα αυτή τη φορά.
