Η Κική Μαυρίδου δίνει φωνή στη μητέρα του σπουδαίου μεταπολεμικού πεζογράφου, Κώστα Ταχτσή, με ένα μονολογικό έργο, μια χειμαρρώδη αφήγηση ολόκληρης της ζωής της. Σε αυτή την απόπειρα μετατροπής των βιογραφικών γεγονότων της Έλλης Ζάχου-Ταχτσή σε θεατρικό υλικό, κατορθώνει ένα επίτευγμα σε πολλά επίπεδα: να αναδείξει την προσωπικότητα της ηρωίδας καθώς βέβαια και την ταραχώδη σχέση με τον γιο της (που ο ίδιος αποτύπωσε με δημιουργική μυθοπλαστική δεινότητα στο πεζογραφικό του έργο) – αλλά και να ανασυστήσει ακόμη μια ολόκληρη εποχή, και μαζί της τις δοκιμασίες που υπέστησαν ένα σωρό γυναίκες. Η Έλλη Ζάχου-Ταχτσή στέκεται ενώπιόν μας σε αυτόν τον φανταστικό αλλά βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα μονόλογο για να δικαιολογηθεί και να υποστηρίξει τον εαυτό της. Ούσα θύμα μιας σκληρά κακοποιητικής εποχής για τις γυναίκες, από την ανδρική, συζυγική βία, μετατράπηκε η ίδια σε θύτη εναντίον του γιου της, του οποίου την ομοφυλοφυλία, και ακόμη περισσότερο τις παρενδυτικές τάσεις, δεν αποδέχτηκε ποτέ. Η Κική Μαυρίδου δεν φοβάται να καταγράψει χωρίς ωραιοποιήσεις τη σκληρή, βίαιη, άδικη συμπεριφορά αυτής της γυναίκας, στέκεται όμως μπροστά της με μια υπόγεια τρυφεράδα, ενώ –συγγραφική αδεία- κλείνει το κείμενό της με την πολυπόθητη συγχώρεση και αποδοχή, που ποτέ δεν μοιράστηκαν στην πραγματική ζωή ο Κώστας και η Έλλη Ζάχου-Ταχτσή.
Χειμαρρώδες και από σκηνικής άποψης άκρως λειτουργικό, όπως αποδεικνύεται, το έργο ευτυχεί σε μία εξίσου θερμή απόδοση, που υπογράφει σκηνοθετικά ο Βαγγέλης Λάσκαρης και ερμηνεύει η Ράνια Σχίζα. Η ηθοποιός, σε μία πραγματικά σπουδαία στιγμή, δίνει σάρκα και οστά σε μια γυναίκα που πάλεψε να ξεφύγει από τις νόρμες της εποχής, που ήταν θύμα και θύτης, που διεκδίκησε την ελευθερία και την ανεξαρτησία της με πολύ βαρύ αντίτιμο. Η ερμηνεία της, αν και μοιάζει "υπερβολική" καθώς δημιουργεί ένα νέο εαυτό (αλλάζοντας τη στάση του σώματός της, τη φωνή, τις εκφράσεις της), είναι καθηλωτική. Όπως και η συγγραφέας, έχει αποδεχτεί τη βαναυσότητα όσο και την ευθραυστότητα της ηρωίδας της, και τις παραθέτει ενώπιόν μας σε όλη τους την ένταση. Στην φορτισμένη ατμόσφαιρα, συντελούν οι ηχογραφημένες παρεμβάσεις, στις οποίες ο Νίκος Καραθάνος δίνει φωνή στον ρόλο του Κώστα Ταχτσή, η μουσική σύνθεση του Μάνου Αντωνιάδη και οι φωτισμοί του Βαγγέλη Μούντριχα.
Περισσότερες πληροφορίες
Η μάνα αυτουνού, Έλλη Ζάχου Ταχτσή
Το έργο της Κικής Μαυρίδου, ορμώμενο από το φεστιβάλ μονολόγων «Ο γιος μου…», δίνει φωνή στη μητέρα του σπουδαίου λογοτέχνη της μεταπολεμικής γενιάς, Κώστα Ταχτσή, μέσα από την αξιομνημόνευτη ερμηνεία της Ράνιας Σχίζα για την οποία βραβεύτηκε. Η Έλλη Ζάχου Ταχτσή υπήρξε μια ανυπότακτη γυναίκα, που το μόνο που ήθελε, ήταν να ζήσει ελεύθερη και να αγαπηθεί. Ατύχησε και στα δύο. Υπέκυψε στη σκληρότητα της εποχής της και έγινε η ίδια πιο σκληρή από αυτήν. Η «Μάνα αυτουνού», προσφώνηση απαξιωτική, ειπωμένη υπαινικτικά και πάντοτε χαμηλόφωνα, αποτελεί ένα από τα λιγότερα φωτισμένα πρόσωπα στον κυρίως αυτοβιογραφικό συγγραφικό κόσμο του Κώστα Ταχτσή. Το έργο πέρα από μια καταγραφή είναι κι ένα ξεμασκάρεμα της αγίας ελληνικής οικογένειας. Κι αν το «Τρίτο Στεφάνι», το σημαντικότερο έργο του συγγραφέα ταυτίζεται με την ίδια την Ελλάδα, η ιστορία της μητέρας του, ταυτίζεται με όλα την ελληνίδα μάνα και γυναίκα και τα κρυμμένα μυστικά που κρατά καλά κλειδωμένα σε σκονισμένα μπαούλα, στοιβαγμένα στα υπόγεια της ψυχής της.
