Κέλλυ Φώσκολου©
Η κακοποίηση της γυναίκας και η μεταμόρφωσή της σε συνειδητό ή μη θύτη άλλων ανθρώπων είναι ένα από τα θέματα του ψυχολογικού έργου της Ρόνα Μούνρο (γραμμένου το 2002), το οποίο μας "αποκάλυψε" η καθαρή μετάφραση της Χριστίνας Μπάμπου-Παγκουρέλη και το ανέβασμά του από το πάντα ανήσυχο ρεπερτοριακά Θέατρο Μεταξουργείο. Η τραγική κατάσταση στην οποία εγκλωβίζονται οι γυναίκες σε διάφορες χώρες και οι μορφές με τις οποίες εμφανίζονται οι ανισότητες στην κοινωνία και στην οικογένεια έχουν κοινή ρίζα, καταγγέλλει η σκωτσέζικης καταγωγής συγγραφέας. Εξηγεί στο κείμενό της πως η κοινωνία γεννά τη βία μέσα από το σωφρονιστικό σύστημα, αλλά και η οικογένεια, αναπαράγοντάς τη στο πλαίσιο τον συζυγικών ή συντροφικών σχέσεων, καλλιεργεί σε όλα τα επίπεδα της ζωής του ανθρώπου τη "λογική" της βίας.
Η Μουνρό χρησιμοποιεί δύο πρόσωπα για να οπτικοποιήσει την καταγγελία της. Σε μια φυλακή υψίστης ασφαλείας στην Αγγλία, η καταδικασμένη σε ισόβια για τη δολοφονία του συζύγου της, Φέι, δέχεται για πρώτη φορά ύστερα από 15 χρόνια την επίσκεψη της κόρης τους, Τζόσι. Ο χρόνος έχει θέσει τα δικά του όρια στη σχέση τους και τα χρόνια του εγκλεισμού έχουν δημιουργήσει μια αναπόφευκτη απόσταση. Σχεδόν άγνωστες πια μεταξύ τους και υπό τη διαρκή εποπτεία των δεσμοφυλάκων, οι δυο γυναίκες επιχειρούν να επαναπροσδιορίσουν το δεσμό μάνας και κόρης μέσα σε δύσκολες συνθήκες, αλλά και τα δεσμά που αυτός συνεπάγεται. Κομβικό ζήτημα στην παράσταση είναι η σκιαγράφηση των οικογενειακών σχέσεων που συγκροτούν τη σημερινή δυτική οικογένεια, αλλά και οι σχέσεις της κρατούμενης με τους δύο δεσμοφύλακες, έναν άντρα και μια γυναίκα. Ο άντρας δεν επιτρέπει συναισθηματικές σχέσεις με τις κρατoύμενες, ενώ η νεότερη σε ηλικία δεσμοφύλακας εμπλέκεται συναισθηματικά με τη Φέι, εξαφανίζοντας τα όρια μεταξύ φρουρού και φρουρούμενου.
Ο θεατής αναμένει να βρει απαντήσεις στα διαφορετικά ερωτήματα που τίθενται και κυρίως στο πώς διαμορφώνεται ο άνθρωπος μέσα στη φυλακή, έχοντας στο επίκεντρο τον ατσάλινο χαρακτήρα μιας γυναίκας. Ένας πιο γρήγορος σκηνοθετικός ρυθμός, λιγότερο βραδυφλεγής, θα εξέλισσε την ατμόσφαιρα αυτού του ψυχολογικού δράματος, που είναι καλά δομημένο με τη λογική του θρίλερ, και θα βοηθούσε τους δύο δεσμοφύλακες (Ανδρέας Κωνσταντινίδης και Ασπασία Μπατατόλη) στην ερμηνεία ενός καλύτερα σχεδιασμένου ψυχογραφικά και χαρακτηρολογικά ρόλου. Μέσα στον μεταβαλλόμενο, λιτό, αρκετά υποφωτισμένο σκηνικό χώρο (φωτισμοί Μελίνα Μάσχα), που δημιούργησε η Αλέκα Παπαγεωργίου, το βάρος της παράστασης σηκώνει η Γιασεμί Κηλαηδόνη, η οποία αναδεικνύει το ψυχικό άλγος που γεννά η βία και ενσαρκώνει πολύ εκφραστικά και συγκινητικά την κρατούμενη Φέι. Η έκπληξη της παράστασης, όμως, είναι η πρωτοεμφανιζόμενη Κατερίνα Παπαδάκη. Η καθηλωτική ειλικρίνεια με την οποία παίζει υπογραμμίζει την ανθρώπινη και κοινωνική ευαισθησία που διέπει το έργο.
Περισσότερες πληροφορίες
Ατσάλι
Στο ψυχολογικό δράμα της Σκοτσέζας συγγραφέα, με φόντο το ασφυκτικό περιβάλλον του σωφρονιστικού συστήματος, μια ισοβίτισσα που σκότωσε το σύζυγό της, συναντά ξανά την κόρη της ύστερα από 15 χρόνια.
