Κική Παπαδοπούλου©
Τα άδυτα της σκέψης του Αντονέν Αρτό συναντιούνται με υπαρξιακές αγωνίες μέσα από τις λέξεις/σκέψεις του Γεράσιμου Γεννατά, ο οποίος υποδύεται τον σπουδαίο καλλιτέχνη, μονολογώντας μπροστά από μια θεατρική σκηνή· τη σκηνή στην οποία θέλει να πρωταγωνιστήσει… Ο ιδιοφυής καλλιτέχνης, επαναστάτης, αναθεωρητής, παραληρηματικός και απομονωμένος στο άσυλο, απευθύνεται στο φανταστικό κοινό του και, μέσα σε μια ψευδαίσθηση αληθινής ζωής, ανοίγει τα φτερά του μόνος, στον πιο ψηλό βράχο της ύπαρξης, για να κραυγάσει την απελπισία, την ελπίδα, τη μοναξιά, να μοιραστεί τις σκέψεις του για ένα θέατρο που κινείται έξω από το κατεστημένο και που μπορεί πραγματικά ν’ αλλάξει τον κόσμο.
Ο Αρτό, έτσι όπως τον σκιαγραφούν η Ιόλη Ανδρέαδη και ο Άρης Ασπρούλης στο έργο τους, είναι ένα ανήσυχο πνεύμα γεμάτο παράφορη αγωνία, που αφυπνίζει και πυροδοτεί σκέψεις για τη ζωή και την τέχνη. Το "Κόκκαλο" συγκινεί με τη δύναμη και την αμεσότητά του, είναι ένα έργο "γροθιά στο στομάχι". Είναι ένα να έργο που θέτει όλους μας απέναντι στην διαπίστωση όπως την ορίζει ο ήρωας του έργου: "Όσα κι αν αυτό που θα σας πω ραγίσει την καρδιά, η σημερινή κοινωνία συντηρείται σε μια ατμόσφαιρα διαρκούς ασέλγειας, αταξίας, ασωτείας, χρόνιας τρέλας, αστικής αδράνειας, ζήλιας, ψυχικής ανισορροπίας, σκόπιμης ατιμίας, κατάφωρης υποκρισίας και ανέντιμης περιφρόνησης απέναντι σε κάθε τι και κάθε έναν που ξεχωρίζει". Η σπουδαιότητα του έργου βρίσκεται στο γεγονός ότι είναι απόλυτα ανθρωποκεντρικό, με λεπτομερειακά ψυχογραφημένο χαρακτήρα που όμως με τη συμβολική του διάσταση ηθογραφεί με ένα τρόπο την κοινωνία του χθες, του σήμερα και ίσως του αύριο.
Ο Γεράσιμος Γεννατάς δεν φείδεται δυνάμεων, προκειμένου να μας βάλει στην τροχιά της σκέψης και του συναισθήματος του προσώπου που υποδύεται. Παίζει με πάθος, αλλά κάποιες στιγμές χάνεσαι μέσα στη σκέψη του. Ίσως ήταν χρήσιμη μια συμπύκνωση του κείμενου ή ίσως, μια πύκνωση στη σκηνοθεσία. Η Ιόλη Ανδρεάδη σκηνοθετεί με σοβαρότητα και με συναίσθημα και πιστεύουμε πως αν άφηνε το περιθώριο να αναπτυχθούν μικρές ανάσες θα ήταν πιο βοηθητικές στο χτίσιμο αυτής της δαιδαλώδους ψυχογραφικής πινακοθήκης, που μας εισάγει στο ποιος ήταν ο Αντονέν Αρτό. Το σκηνικό της Δήμητρας Λιάκουρα, φαντάζει ιδανικό, το ίδιο ο αισθαντικός φωτισμός του Σάκη Μπιρμπίλη και οπωσδήποτε η μουσική του Γιώργου Παλαμιώτη που ερμηνεύεται ζωντανά από τον ίδιο και μελωδεί το ψυχολογικό "τοπίο" του Αρτό με υφέσεις και μελωδικές εξάρσεις εσωτερικής δύναμης
Το "Κόκκαλο" της Ιόλης Ανδρεάδη και του Άρη Ασπρούλη κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική.
Περισσότερες πληροφορίες
Κόκκαλο
Η παράσταση ξεκινάει με την φανταστική υπόθεση ότι, μετά από μια βραδιά προς τιμήν του στην οποία του απαγορευόταν η είσοδος, ο Αντονέν Αρτώ, απογοητευμένος, αρνείται την ελευθερία του και επιστρέφει οικειοθελώς στο κελί του, αποφασίζοντας να ξυπνήσει τα εκφραστικά του μέσα για να μεταμορφωθεί ο ίδιος στον πιο βιρτουόζο περφόρμερ και να δώσει ένα τελευταίο σόλο, μια παράσταση-ξέσπασμα, μπροστά σε ένα κοινό ανυπόκριτο. Ένα κοινό που θα πλάσει με το μυαλό του. Ένα κοινό που γεννήθηκε για να τον αγαπά. Απομονωμένος στο ψυχιατρικό άσυλο, ο Αρτώ στήνει από την αρχή το παλιό σκηνικό μιας αποτυχημένης του παράστασης και φέρνει την ψυχή του στο προσκήνιο, την ξεγυμνώνει και την τραγουδά με πάθος και μαεστρία. Σε ένα ονειρικό τοπίο μνήμης και με το ρυθμό της μουσικής του περφόρμερ και μουσικού Γιώργου Παλαμιώτη, ακολουθεί την κάθοδο μιας βαθιάς και ανείπωτης εξομολόγησης.
