Μια σκεπτόμενη anti-bullying κωμωδία ενηλίκων, διάσημη από τον κινηματογράφο, σε μια προσεγμένη παραγωγή, με ωραία ατμόσφαιρα κι ερμηνείες στην κόψη του κωμικοτραγικού. Ο Σπύρος Παπαδόπουλος αποδεικνύεται ταιριαστός στον χαριτωμένο και αξιαγάπητο χαρακτήρα του καλοκάγαθου εφοριακού/υποψήφιου κορόιδου.
Η εκδίκηση του βλάκα. Πάνω σε αυτό το κλασικό φαρσικό σχήμα στηρίζεται το «Δείπνο ηλιθίων», το οποίο ξεκίνησε την καριέρα του ως επιτυχημένο νεο-μπουλβάρ το 1993, μεταγράφηκε σε σενάριο το 1998 και αποδείχτηκε μια ταινία-φαινόμενο, ένας καλλιτεχνικός και εισπρακτικός θρίαμβος με πολυάριθμα ριμέικ τόσο στο Χόλιγουντ όσο και στο Μπόλιγουντ. Τα πάντα διαδραματίζονται σε ένα παρισινό σαλόνι (έξοχο το «μπλε» σκηνικό της Αθανασίας Σμαραγδή, λιγότερο εμπνευσμένα τα κοστούμια της Νικόλ Παναγιώτου). Ο μπον βιβέρ εκδότης Πιέρ Μπροσνάν έχει με την παρέα του ένα μάλλον ανήθικο, αλλόκοτο χόμπι: κάθε Πέμπτη στήνουν ένα δείπνο στο οποίο ο καθένας τους προσκαλεί και από έναν «ηλίθιο» για να σπάσουν πλάκα. Εκείνος, μάλιστα, που θα φέρει τον πιο «τέλειο ηλίθιο» κερδίζει. Αυτήν τη φορά όμως ο Πιέρ θα την πατήσει. Λόγω ενός λουμπάγκο θα ξεμείνει στη μεγαλοαστική οικία του παρέα με τον τελευταίο «ηλίθιό» του. Μόνο που αυτός ο τελευταίος, με τις αθέλητες γκάφες του, θα φέρει τον Πιέρ σε απόγνωση – ίσως όμως και σε μια πρωτόγνωρη αυτογνωσία.
«Οι φίλοι μου μου κάνουν συχνά πλάκες», ομολογεί ο Φρανσουά. Υπάρχει κάτι βαθιά τραγικό στην παραδοχή του, ειδικά αν την αντιπαραβάλουμε με εκείνην του Πιέρ: «Δεν είναι και τόσο κακό να διασκεδάζεις με τους ηλίθιους». Πέρα από την «πλάκα» του πράγματος και παρά το γέλιο που προξενεί στους θεατές της, η κωμωδία του Βεμπέρ ξεπερνά τα στενά όρια του νεο-μπουλβάρ και θίγει ένα αρκούντως σοβαρό ζήτημα – το φασισμό που εμφιλοχωρεί ακόμη και στους «καλύτερους» αστικούς κύκλους. Διότι ο καλοκάγαθος Φρανσουά γίνεται το θύμα ενός ενήλικου bullying, αποκαλυπτικού της κακοήθειας, της υφέρπουσας βίας και του ενδόμυχου ρατσισμού του οικοδεσπότη θύτη του.
Με μέτρο στα γκαγκ και σωστό timing στις αστείες ατάκες, με χορογραφημένες κλοτσοπατινάδες (κίνηση: Σοφία Σπυράτου), δουλεμένο σκέρτσο και ταυτόχρονα υπόγεια δραματικότητα και απροσδόκητο λυρισμό, ο Σπύρος Παπαδόπουλος σκηνοθετεί εύστοχα την παράσταση. Ερμηνεύει επίσης με αναπάντεχο λυρισμό τον χαριτωμένο και αξιαγάπητο χαρακτήρα του γκαφατζή Φρανσουά, ενός ιδιοσυγκρασιακού κι ευχάριστου τύπου, οπωσδήποτε «διαφορετικού», τον οποίο κάποιοι κάλλιστα θα τοποθετούσαν στο λεγόμενο «ευρύ φάσμα του αυτισμού»: ένας εφοριακός-μανιώδης κατασκευαστής μακετών μνημείων από σπίρτα με φανερή διάσπαση προσοχής.
Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης προσδίδει έναν εξίσου κωμικοτραγικό τόνο στον Πιέρ: είναι μεν ο κακομαθημένος ανώριμος πλούσιος εκμεταλλευτής των πάντων, ο οποίος όμως ξαφνικά, από ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή, ηττάται κατά κράτος. Σωστός καρατερίστας ο Τάκης Παπαματθαίου, είναι μεν κάπως υπερβολικός ως τρελογιατρός με κόκκινο περουκίνι, αλλά αξιέπαινος ως ποδοσφαιρόφιλος εφοριακός. Ο Βασίλης Ρίσβας, με τη σειρά του, στο ρόλο του παλιού φίλου, ξέρει να φέρνει τη σωστή, μελαγχολικά κωμική θερμοκρασία ήδη με την είσοδό του. Λιγότερο δυνατές ερμηνευτικά είναι οι Άννα Μενενάκου και Ξανθή Γεωργίου. Συνεπής η μετάφραση της Νικολέτας Κοτσαηλίδου.
ΚΑΠΠΑ Κυψέλης 2, 2107707227. Διάρκεια: 100΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Δείπνο ηλιθίων
Ένας κακομοίρης γκαφατζής εισβάλλει στο οργανωμένο σύμπαν ενός μεγαλοεκδότη και το διαλύει σε μια στιγμή.
