Σύγχρονη και αιχμηρή ανατομία του Έλληνα, με τον Τάκη Σπυριδάκη στο ρόλο ενός καντινιέρη να συγκινεί με τη μετα-δραματική του τραγικότητα.
Όταν ένα έργο είναι τόσο διεισδυτικό και αληθινό και όταν ο σκηνοθέτης, με την καθαρότητα επιστήμονα, οδηγεί τους ηθοποιούς στα σωστά μονοπάτια, ο ρεαλισμός αναδεικνύεται σε προωθητική δύναμη και ο θεατής έχει την ευκαιρία να παρατηρήσει κάθε λεπτομέρεια, να βουτήξει στο προσωπικό δράμα των ηρώων και να εξαγάγει ελεύθερα τα συμπεράσματά του για το πώς ένα ιδιωτικό πρόβλημα είναι κατ’ ουσίαν καθολικό και πώς μια τοπική περίπτωση είναι παγκόσμια. Το γνήσιο θεατρικό κείμενο του Γιάννη Τσίρου περιγράφει την ελληνική κοινωνία με τρόπο απλό, λαϊκό και γι’ αυτό τόσο δυνατό. Ο κεντρικός πρωταγωνιστής γύρω από τον οποίο πλέκεται η ιστορία λειτουργεί ως αρχέτυπο του μέσου Έλληνα.
Ο Σταύρος είναι ο κιμπάρης, ανεπιτήδευτος τύπος που φαίνεται να έχει δοκιμάσει τα πάντα στη ζωή του, για να φτάσει τελικά στο απόλυτο αδιέξοδο. Βιοπαλαιστής, ζει από την παράνομη καντίνα που έχει στήσει σε μια παραλία και από ένα χοιροστάσιο στο διπλανό χωριό. Όταν δεν ψήνει χοιρινά σουβλάκια και πατάτες για τους τουρίστες, αναλύει τον κόσμο ως συνονθύλευμα από καταστάσεις που έχουν χάσει το κύρος τους: η οικογένεια, η φιλία, η τρυφερότητα και η βία, ο αστός και ο εργάτης, το δίκαιο και το άδικο. Είναι τόσο καθαρή και άμεση η γραφή του Τσίρου που δεν θα μπορούσε να γίνει διδακτική. Εκθέτει την πίκρα και τα παράλογα του κόσμου μας με χιούμορ, αντλώντας, θα λέγαμε, τα εκφραστικά μέσα από την ίδια τη δυσλειτουργικότητα που περιγράφει.
Η σκηνοθεσία της Ελένης Σκότη, απογυμνωμένη από οτιδήποτε περιττό, παρουσιάζει μια συμπυκνωμένη απεικόνιση του αυθόρμητου λόγου της καθημερινής ζωής ποντάροντας στο ρυθμό, τον τόνο και φυσικά τις ερμηνείες. Βλέποντας τον Τάκη Σπυριδάκη να ερμηνεύει τον Σταύρο, σου δίνεται η αίσθηση πως αυτός ο ρόλος είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του. Ίσως γιατί διαθέτει και ο ίδιος μια γοητευτικά απείθαρχη ιδιοσυγκρασία σαν αυτή του Σταύρου. «Πες του δήμαρχου... δέκα τετραγωνικά παράγκα έχουμε, κι εγώ ζήτησα άδεια μόνο για δώδεκα. Με νοίκι, όχι τζάμπα. Εννιά χρόνια παλεύω, τη χολή μου έφτυσα. Καλύτερη τύχη θα ’χα αν ήμουν ξένος», λέει με τσαντίλα αλλά κυρίως απόγνωση στον αστυνομικό φίλο του.
Η αφήγησή του παίρνει τη μορφή απελπισμένης διαμαρτυρίας από τη στιγμή που τόσο εκείνος όσο και η κόρη του θεωρούνται ύποπτοι για την εξαφάνιση ενός νεαρού Γερμανού τουρίστα. Ο Σπυριδάκης εντυπωσιάζει με το νεύρο και τη ζωτικότητά του και μαζί με τους συμπρωταγωνιστές του, την Ντάνη Γιαννακοπούλου και τον Ηλία Βαλάση, καταθέτουν υποδειγματικά δουλεμένες ερμηνείες, έχοντας εντοπίσει τη σωστή θερμοκρασία των ρόλων και την απαραίτητη μεταξύ τους χημεία. Η καντίνα-παράγκα, σχεδιασμένη επιτυχημένα από το σκηνογράφο Γιώργο Χατζηνικολάου, θα συνέβαλε πολύ περισσότερο στη δημιουργία της αίσθησης της παραλίας, αν υποστηριζόταν με άλλο τρόπο φωτιστικά και ηχητικά.
ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ Ναυπλίου 12 & Λένορμαν 94, Κολωνός, 2105138067. Διάρκεια: 105΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Άγριος σπόρος
Ακροβατώντας μεταξύ κωμωδίας και δράματος, ο Τσίρος σκιαγραφεί μια αρχετυπική μορφή του σύγχρονου Έλληνα της επαρχίας για να σχολιάσει τον καθημερινό αγώνα για επιβίωση. Ο Στάθης Σταμουλακάτος αντικαθιστά τον Τάκη Σπυριδάκη στον πρώτο ρόλο.
