"Last Dance of Ivan Vasiliev"- Μια ιστορική βραδιά στο Christmas Theater

Πώς χτίζεται ένας μύθος; Δεν αρκεί το ταλέντο, ούτε η σπάνια τεχνική. Ένας μύθος γεννιέται όταν η τέχνη συναντά το ασυμβίβαστο· όταν ο καλλιτέχνης ξεπερνά τα όριά του μέχρι να πάψουν να υπάρχουν. Στον κόσμο του μπαλέτου, ένας τέτοιος μύθος είναι ο Ιβάν Βασίλιεφ.

Γεννημένος το 1989 στο Βλαδιβοστόκ, ο Βασίλιεφ εμφανίζεται από νωρίς σαν κάποιος που δεν μπαίνει εύκολα σε κατηγορίες. Στα δεκαεπτά του, απόφοιτος της Ακαδημίας Χορού του Μινσκ, μπαίνει στα Μπολσόι απευθείας ως σολίστας – μια πρόταση που για τους περισσότερους αποτελεί απλώς όνειρο. Για εκείνον ήταν η αρχή. Μέχρι τα είκοσί του, έχει ήδη ερμηνεύσει σχεδόν όλο το κλασικό ρεπερτόριο, και όχι ως "υπόσχεση" αλλά ως ολοκληρωμένος καλλιτέχνης. Τότε είναι που γεννιέται ο δημόσιος θρύλος του: ο "Ρωσικός Πύραυλος", "Το αγόρι που μπορεί να πετάξει", "ο διάδοχος του Νουρέγιεφ και του Μπαρίσνικοφ".

Αλλά οι τίτλοι δεν εξηγούν το φαινόμενο. Η αλτικότητά του μοιάζει με φυσικό φαινόμενο: άλματα που εκτοξεύονται σε απίθανο ύψος και προσγειώσεις που διαλύουν τις βεβαιότητες για το τι θεωρείται "ανθρώπινο". Η ενέργειά του κυλάει σαν ρεύμα υψηλής τάσης. Δεν χορεύει ένα ρόλο· τον ζει, τον ξαναγράφει, τον καταλύει. Και το κοινό δεν βλέπει απλώς έναν σολίστα — βλέπει κάτι που δεν μπορεί να εξηγηθεί ολοκληρωτικά με λόγια.

Το 2011, μαζί με τη Ναταλία Οσίποβα, επιλέγει την απόλυτη καλλιτεχνική ελευθερία: εγκαταλείπει τα όρια ενός θεάτρου, επιλέγει να είναι "ελεύθερος". Από τότε, εμφανίζεται στα μεγαλύτερα λυρικά σπίτια του κόσμου — Bolshoi, Mariinsky, La Scala, Royal Ballet, American Ballet Theatre, Paris Opera Ballet — κατακτώντας ένα καθεστώς που ελάχιστοι χορευτές έχουν τολμήσει και ακόμη λιγότεροι έχουν αντέξει. Και όμως, εκεί βρίσκεται το κλειδί της μυθολογίας του: δεν περιορίστηκε ποτέ στο κλασικό. Αναζήτησε το σύγχρονο, συνεργάστηκε με κορυφαίους χορογράφους, έφερε εκφραστικότητα, θεατρικότητα και πάθος σε ρόλους που θεωρούνταν "κλειδωμένοι". Ο Βασίλιεφ δεν ήταν ποτέ απλώς τεχνικά άρτιος. Ήταν –και είναι– ένας καλλιτέχνης που κυνηγά την αλήθεια του μέχρι τα άκρα.

Στις 8 Δεκεμβρίου, στο Christmas Theater, επιστρέφει στην Αθήνα με το "Last Dance of Ivan Vasiliev". Μια παράσταση–εξομολόγηση, μια στιγμή που ήδη μοιάζει θρυλική. Δίπλα του, μια ομάδα διεθνών αστέρων. Στο πλευρό του θα δούμε την αριστοκρατική Maia Makhateli (Principal Dancer, Het Nationale Ballet, Άμστερνταμ), μία χορεύτρια-μύθο της εποχής μας, που η λιρικότητα και η άψογη κλασική της τεχνική την καθιστούν πρότυπο κομψότητας. Την υψηλή τέχνη συμπληρώνει ο δυναμικός σούπερ σταρ Dinu Tamazlăcaru (Principal Dancer, Berlin State Ballet και Mikhailovsky Theatre), ένας κορυφαίος master που φέρει την παράδοση και τη φλόγα του ρωσικού μπαλέτου. Η σκηνική του δύναμη είναι μνημειώδης.

Από τη Δρέσδη έρχεται η διεθνούς φήμης Bianca Teixeira (Semperoper Ballet / πρ. San Francisco Ballet και Bavarian State Ballet), με μια εκθαμβωτική πορεία σε τρεις ηπείρους και μια εντυπωσιακή ευελιξία που μαγνητίζει. Από το Het Nationale Ballet συμμετέχει και η εξαιρετική Riho Sakamoto, φέρνοντας τη δική της, μοναδική, αισθαντική ερμηνεία και τεχνική ακρίβεια. Το σύγχρονο μπαλέτο εκπροσωπεί ο χαρισματικός, αθλητικός Efe Burak του θρυλικού Béjart Ballet Lausanne, με την επιβλητική του ενέργεια και την ένταση που απαιτεί η Béjart.

Την έντονη γερμανική σχολή αντιπροσωπεύουν η εκφραστική Ruika Yokoyama και ο τεχνικά δεινός Giordano Bozza από το Thüringen Staatsballett, φέροντας μια φρέσκια, δυναμική πνοή. Τη διεθνή ομάδα συμπληρώνει ο ταλαντούχος Kohei Fukuda από το φημισμένο Novosibirsk State Academic Opera and Ballet Theatre, ένας χορευτής με ασύγκριτη ακρίβεια. Τέλος, το Εθνικό Μπαλέτο Ελλάδος εκπροσωπείται επάξια από τους καταξιωμένους Αρετή Νότη και Αντώνη Κορούτη, αναδεικνύοντας το υψηλότατο επίπεδο και την πρόοδο του ελληνικού χορού. Είναι η ευκαιρία να δούμε από κοντά πώς χτίζεται ένας μύθος: με πάθος, τόλμη και την ακατανίκητη δύναμη ενός καλλιτέχνη που γεννήθηκε για να πετά.

Προπώληση εισιτηρίων: more.com