Πώς επανερμηνεύεται σήμερα ένα έργο που πριν από 130 χρόνια αμφισβήτησε ανοιχτά την καταπίεση, τον πουριτανισμό και την κοινωνική υποκρισία; Το "Ξύπνημα της άνοιξης” του Βέντεκιντ, ένα από τα πιο ριζοσπαστικά έργα του γερμανικού θεάτρου, επιστρέφει στη σκηνή μέσα από μια διασκευή που ανατρέπει τον ίδιο τον άξονα της αφήγησής του.
"Το ξύπνημα της άνοιξης In Reverse", σε απόδοση, διασκευή και σκηνοθεσία της Σμαράγδας Μαγδαληνής, παρουσιάζεται στο Studio Μαυρομιχάλη, έως 3 Ιουνίου με πρωταγωνιστές τους Πέτρο Αλαφούζο, Λίνα Μπότη και Βασίλη Πρέκα, σε μια παράσταση που συνδυάζει θεατρικό ρίσκο και ερμηνευτική ευαισθησία και αποτυπώνει τη βία της ενηλικίωσης, τον τρόμο της επιλογής και τη σιωπηλή κραυγή των νέων που δεν ακούγονται.
Το έργο ξεκινά από το τέλος και οδηγεί τον θεατή ανάποδα στη ρίζα του τραύματος, αποκαλύπτοντας, βήμα-βήμα, τον πυρήνα της απώλειας της παιδικής αθωότητας. Στη νέα αυτή προσέγγιση, ο νεαρός Μέλχιορ διανύει ένα εσωτερικό ταξίδι, από το σκοτάδι της απόγνωσης στην αρχική σπίθα της ελπίδας και της αγνότητας.
Η υπόθεση του έργου
Η υπόθεση ξεκινά από μια σκοτεινή αφετηρία: ο δεκατετράχρονος Μέλχιορ το σκάει από το αναμορφωτήριο και βρίσκει καταφύγιο σε ένα νεκροταφείο. Εκεί τον περιμένουν ο φίλος του, Μόριτς –που έχει αυτοκτονήσει– και μια μυστηριώδης, Μασκοφορεμένη Ύπαρξη. Με τη βοήθεια της Μασκοφορεμένης Ύπαρξης θα πραγματοποιήσει ένα νοερό ταξίδι στις αναμνήσεις του, ένα ταξίδι αντίστροφης κατεύθυνσης όπου το τέλος προηγείται της αρχής. Στο τέλος αυτού του ταξιδιού καλείται να δώσει απάντηση στο πιο κρίσιμο και ανθρώπινο ερώτημα απ' όλα: αξίζει εν τέλει να ζεις;
Η παράσταση
Το εμβληματικό έργο του Φρανκ Βέντεκιντ αναδύεται εδώ ως ένα δυστοπικό παραμύθι ενηλικίωσης, με κινηματογραφικό ρυθμό και ψυχολογικό βάθος, μέσα από την ευρηματική σκηνοθετική ματιά της Σμαράγδας Μαγδαληνής και τη δραματουργική καθοδήγηση της Τζωρτζίνας Κακουδάκη. Ο συναισθηματικός κόσμος των εφήβων και η καταλυτική επιρροή των "μεγάλων" εξετάζονται με έναν τρόπο άμεσο, συγκινητικό και βαθιά λυρικό.
Ιδιαίτερο ρόλο παίζει η πρωτότυπη μουσική σύνθεση του Θοδωρή Οικονόμου, που δημιουργεί μια ηχητική παλέτα γεμάτη μελαγχολία και ένταση, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια της Δήμητρας Λιάκουρα ντύνουν τον χώρο με την αίσθηση μιας μεταβατικής, ασταθούς πραγματικότητας. Τον κόσμο του έργου συμπληρώνουν οι μυστηριακοί φωτισμοί του Μάνου Σταθόπουλου και η επιβλητική παρουσία της Μασκοφορεμένης Ύπαρξης, σε μάσκες της Μάρθας Φωκά.
Η ατμόσφαιρα της παράστασης είναι σκοτεινή, ποιητική και απογυμνωμένη από θεατρινισμούς. Υπάρχει κάτι ονειρικό, σχεδόν υπαρξιακό, που θυμίζει σύγχρονο κινηματογράφο — ένα είδος θεατρικού ρεαλισμού με μεταφυσική φόρτιση. Ο φωτισμός, οι μάσκες, η μουσική και οι ερμηνείες συνεργούν για να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον στοχασμού και συναισθηματικής έντασης, που δεν σε αφήνει αμέτοχο.
Το σημείωμα της σκηνοθέτιδας
Στο "Ξύπνημα της άνοιξης In Reverse”, η πλοκή του έργου έχει αλλάξει εστίαση. Δεν παρακολουθούμε τα πράγματα "όπως έγιναν", προοδευτικά, από το παρελθόν προς το παρόν, αλλά "όπως έχουν γίνει", αναδρομικά, από το παρόν προς το παρελθόν. Το έργο έχει αυτή την αντίστροφη πορεία, in reverse, ξεκινώντας από το τέλος, με το αποτέλεσμα των πράξεων, για να οδηγηθεί στη βαθύτερη αιτία. Οι ήρωές του μας συστήνονται στη χρονική στιγμή που έχουν βρεθεί μπροστά σε αδιέξοδα, για να επιστρέψουμε μαζί τους στην αρχή τους, τότε που ήταν γεμάτοι όνειρα και ελπίδες. Πρόκειται για το χρονικό μιας σειράς αναμνήσεων όπου η αναδρομή στο παρελθόν γίνεται με έναν κινηματογραφικό τρόπο προσέγγισης, μέσα από την υποκειμενική ματιά του Μέλχιορ. Ας γίνουμε λοιπόν συμμέτοχοι σε αυτή την αντίστροφη πορεία. Γιατί πάντα στο τέλος, γυρίζουμε στην αρχή.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Το ξύπνημα της άνοιξης In Reverse
Το εμβληματικό έργο του Φρανκ Βέντεκιντ μετατρέπεται σε μια σύγχρονη διασκευή ενός δυστοπικού παραμυθιού για ενήλικες, που καυτηριάζει την τραυματική εμπειρία του περάσματος από την εφηβική στην ενήλικη ζωή και για την καταλυτική επιρροή των «μεγάλων» στις αποφάσεις και τη θέαση του κόσμου μέσα από τη φαντασία και την πραγματικότητα των παιδιών. Ο Μέλχιορ, ένας δεκατετράχρονος έφηβος, το σκάει από το αναμορφωτήριο και βρίσκει προσωρινό καταφύγιο στο νεκροταφείο. Εκεί θα συναντήσει τη μορφή του αγαπημένου του φίλου και αυτόχειρα, Μόριτς, και μια άγνωστη Μασκοφορεμένη Ύπαρξη. Ο Μόριτς και η Μασκοφορεμένη Ύπαρξη θα προσπαθήσουν ο καθένας τους να τον επηρεάσουν στο δίλημμά του, για το αν αξίζει κανείς να ζει ή όχι. Ο Μέλχιορ, προκειμένου να αποφασίσει τι θα κάνει από δω και πέρα, με τη βοήθεια της Μασκοφορεμένης Ύπαρξης, θα πραγματοποιήσει ένα νοερό ταξίδι στο παρελθόν, ξαναζώντας από την αρχή την κάθε σημαντική στιγμή της ζωής του όπως αυτή αποτυπώθηκε στο μυαλό του. Στο τέλος αυτού του ταξιδιού καλείται να αποφασίσει πώς θα συνεχίσει.
