Ρωμανός Λιούτας
Ένα σπίτι. Δύο υπηρέτριες. Μία Κυρία. Και μια ιστορία που, εδώ και δεκαετίες, στοιχειώνει τη συλλογική μνήμη. Η παράσταση "Αντικείμενα" αντλεί έμπνευση από την αληθινή υπόθεση των αδελφών Παπέν, των δύο κακοποιημένων υπηρετριών που, ένα βράδυ του 1933 στη Γαλλία, κατακρεούργησαν την εργοδότρια τους και την κόρη της. Ένα αποτρόπαιο έγκλημα ή μια πράξη απελπισμένης αυτοδιάθεσης; Μια ιστορία που απασχόλησε κοινωνιολόγους, ψυχαναλυτές, καλλιτέχνες όπως ο Ζαν Ζενέ, ο Λακάν και ο Φουκώ, και που ακόμα ψιθυρίζεται σαν μοντέρνος αστικός μύθος.
Οι Γιάννης Αποσκίτης, Γιώργος Κατσής και Πάνος Παπαδόπουλος τρεις καλλιτέχνες με βαθιά χημεία και εμπιστοσύνη μεταξύ τους έγραψαν το έργο "Αντικείμενα” και μεταφέρουν αυτό το σκοτεινό υλικό στη σκηνή του θεάτρου Ροές, όχι όμως ως μια ακόμα αναπαράσταση της φρίκης. Ο Γιώργος Κατσής με τον Πάνο Παπαδόπουλο σκηνοθετούν και υποδύονται μαζί με τον Κωνσταντίνο Πλεμμένο δύο υπηρέτριες και μια Κυρία, σε ένα σύμπαν όπου η εξουσία, η υποταγή και η εκδίκηση γίνονται ένα σκοτεινό, γκροτέσκο παιχνίδι.
Με ένα πρωτότυπο κείμενο, που γεννήθηκε μέσα από αυτοσχεδιασμούς και μια έρευνα στις εξουσιαστικές σχέσεις, οι τρεις ηθοποιοί στήνουν έναν κόσμο παράνοιας, καταπίεσης, αλλά και γέλιου – γιατί σε τέτοιες ακραίες καταστάσεις, το μαύρο χιούμορ είναι το μόνο που μπορεί να λειτουργήσει ως σωσίβιο.
Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Οι δύο υπηρέτριες δεν είναι απλώς θύματα. Η Κυρία τους δεν είναι απλώς δυνάστης. Και οι τρεις ηθοποιοί που τις ενσαρκώνουν προσθέτουν μια ακόμα διάσταση στην αντιστροφή των ρόλων και της ταυτότητας. Με τη φράση του Groucho Marx "Οι άντρες είναι γυναίκες που δεν τα κατάφεραν" να αιωρείται σαν προφητεία, το έργο ακροβατεί μεταξύ του τραγικού και του γκροτέσκου, του ρεαλιστικού και του σουρεαλιστικού.
Οι Γιάννης Αποσκίτης, Γιώργος Κατσής και Πάνος Παπαδόπουλος είναι καλλιτέχνες που ξεχωρίζουν για τον τρόπο με τον οποίο μεταμορφώνουν το θέατρο σε μια εμπειρία οριακή, ανατρεπτική και αφοπλιστικά ειλικρινή. Η απόφαση να παίξουν οι δύο από τους τρεις, τους ρόλους δύο, αντί να ακολουθήσουν μια πιο παραδοσιακή διανομή, δεν είναι τυχαία. Με αυτόν τον τρόπο, η παράσταση αποκτά μια επιπλέον διάσταση σχολιασμού πάνω στην έμφυλη ταυτότητα, την κοινωνική τάξη και την ίδια την τέχνη της υποκριτικής.
Τα σκηνικά σχεδίασε ο Κωνσταντίνος Σκουρλέτης, τα κοστούμια υπογράφει η Βενετία Long, τους φωτισμούς οι Τάσος Παλαιορούτας και Ιωάννα Αθανασίου, ενώ η μουσική έχει την υπογραφή του Γιώργου Κατσή. Η αισθητική της παράσταση αντλεί από τον κόσμο του κινηματογράφου του Λιντς και του γκραν γκινιόλ θεάτρου, μεταφέροντας μας σε μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα όπου η εξουσία, η εξάρτηση και η εμμονή διαλύουν την ανθρώπινη υπόσταση.
Στην παράσταση οι χαρακτήρες κινούνται σαν μαριονέτες ενός κόσμου που τους καταπίνει, παλεύοντας με την ίδια τους την ύπαρξη... Δεν είναι φοβερό; Ένα σκληρό, αστείο, αλλόκοτο ταξίδι μας προτείνουν οι ταλαντούχοι καλλιτέχνες, σε μια ιστορία που, αν και ανήκει στο παρελθόν, μιλά με τρόπο ανατριχιαστικά σύγχρονο για το τι σημαίνει να είσαι παγιδευμένος – είτε σε ένα σπίτι, είτε σε έναν ρόλο, είτε σε έναν κόσμο που μας βλέπει σαν μερικά ακόμα… "Αντικείμενα”.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Αντικείμενα
Παράσταση εμπνευσμένη από την αληθινή ιστορία των αδελφών Παπέν, δύο υπηρετριών στο Λε Μαν της Γαλλίας που το 1933 κατακρεούργησαν την εργοδότρια τους και την κόρη της. Σε αυτή την εκδοχή, δύο εξαντλημένες υπηρέτριες της άρρωστης Κυρίας τους, φαντασιώνονται ένα σύμπαν εκδίκησης αλλά και αυτοπροσδιορισμού ενάντια σε έναν κόσμο στον οποίο δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από δύο ακόμα αντικείμενα για το σπίτι. Εξουσιαστικές σχέσεις, εξαρτητικές συμπεριφορές, σαδομαζοχιστικές εμμονές και η νοσταλγία ενός ομιχλώδους παρελθόντος, πρωταγωνιστούν σε αυτή την νέα εκδοχή της ιστορίας που ενέπνευσε σημαντικούς καλλιτέχνες του περασμένου αιώνα.
