Πού σε ξέρω
Λογικά δεν με ξέρεις! Ασχολούμαι με το θέατρο από το 2012 αλλά κυρίως στη Θεσσαλονίκη.Πέρσι μετακόμισα μόνιμα στην Αθήνα. Μαζί με τον Μιχάλη Δαρνάκη έχουμε γράψει οχτώ θεατρικά έργα, αν έχει τύχει και μας έχεις ακούσει, θα είναι λογικά από την παράσταση "Εκκλησιάζοντες”.
Πού αλλού σε βρίσκω
Στην παράσταση "Βουλίτσα" στο θέατρο 104 με τον Βαγγέλη Κυπαρίσση και τον Δημήτρη Δάγκαλη ή στο γραφείο μου στην Κυψέλη να δουλεύω, να γράφω, να διαβάζω.
Πες μου κάτι για το θέατρο
Το θέατρο είναι ένα από τα τελευταία μέρη που πάμε, κλείνουμε τα κινητά μας και επικοινωνούμε χωρίς οθόνες. Δύο ώρες χωρίς scrolling, αυτό από μόνο του είναι πλέον επαναστατικό.
Πες μου κάτι για τους ανθρώπους που θαυμάζεις και σε έχουν επηρεάσει
Συνήθως με επηρεάζουν οι συγγραφείς που θαυμάζω, και θέλω να με επηρεάζουν. Φέτος, με επηρέασε και με κινητοποίησε πολύ ο φίλος μου ο Γιώργος Σουλεϊμάν, τον οποίο επίσης θαυμάζω και εκτιμώ βαθιά.
Η παράσταση που σε έχει συγκινήσει περισσότερο
Το The book of Mormon είναι η αγαπημένη μου παράσταση εδώ και χρόνια. Μία υπέροχη κοινωνικοπολιτική σάτιρα με προκλητικό χιούμορ και φοβερή ακρίβεια.
Το μικρόβιο της υποκριτικης μπήκε...
Από πολύ μικρή ηλικία κι ύστερα πιο έντονα στο πανεπιστήμιο. Έπειτα ακολούθησε η δραματική σχολή κι όλα πήραν το δρόμο τους.
Η μεγαλύτερη αγωνία σου για την παράσταση "Βουλίτσα”
Να παραμείνει ζωντανή κι αληθινή όπως είναι σήμερα, να ταξιδέψει όσο περισσότερο μπορεί και να συνεχίσει να συγκινεί.
Αποκάλυψε μου την πιο αγαπημένη σου σκηνή στην παράσταση
Η πρωτοχρονιά του 1997. Βλέπουμε όλα τα 90s μέσα σε λίγα λεπτά κι όλη τη μητρική φροντίδα που θέλει να προσφέρει η "Βουλίτσα".
Αισθάνθηκες αγωνία...
Αισθάνομαι αγωνία σε κάθε παράσταση και δεν ξέρω αν πρόκειται ή αν θέλω να αλλάξει αυτό. Με νοιάζει πολύ και θέλω να συνεχίσει να με νοιάζει.
Η φιλοσοφία σου είναι...
Προσπαθώ να βλέπω τα πράγματα όπως είναι χωρίς να σταματάω να ελπίζω ότι μπορούν να γίνουν καλύτερα. Δεν μπορώ να αποδεχτώ ως "φυσιολογικές” τις αδικίες που συμβαίνουν γύρω μας και θέλω να εξακολουθώ να πιστεύω στους ανθρώπους.
Το μεγαλύτερο παράδοξο…
Το μεγαλύτερο παράδοξο της εποχής μας είναι ότι ενώ κάναμε τόσο δρόμο για να μάθουμε να ασχολούμαστε με τον εαυτό μας, τελικά το τερματίσαμε. Από το να μην μας υπολογίζουμε καθόλου, φτάσαμε να ασχολούμαστε σχεδόν αποκλειστικά με το εγώ μας. Νομίζω ότι μπερδέψαμε την αυτοφροντίδα με τον ατομικισμό.
Αν μπορούσε να αλλάξει κάτι ….
Θα ήθελα να αλλάξει η εμμονή μας με το άτομο και το χρόνο. Να θυμηθούμε τι σημαίνει να ζούμε πιο συλλογικά και πιο αργά. Νομίζω ότι αν βρίσκαμε λίγη περισσότερη ησυχία θα ήμασταν πιο ευτυχισμένοι.
Η Ελλάδα σε απογοητεύει… και την αγαπάς….
Πολύ με απογοητεύει και πολύ την αγαπώ! Σκέφτηκα πολλές φορές να την αφήσω. Είμαι όμως εθισμένη στο φως και στη θάλασσα, οπότε όσο επιβιώνω δεν νομίζω πως θα το κάνω.
Η μοναδική ελπίδα επιβίωσης….
Οι αξίες μας, η ιδεολογία μας και το γέλιο.
Τα επόμενα καλλιτεχνικά σχέδια
Μαζί με τον Μιχάλη γράφουμε μία νέα πολιτική κωμωδία ενώ ταυτόχρονα σχεδιάζουμε την περιοδεία της "Βουλίτσας".
Off the record
Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Βαγγέλη για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε και ένα μεγάλο μπράβο που δίνει όλο του το είναι σε αυτό που φτιάξαμε. Ελπίζω να τον απολαύσετε!
Προπώληση: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Βουλίτσα
Δύο γυναίκες, δύο μητέρες και δύο διαφορετικές εποχές συναντιούνται μέσα από τις ιστορίες τους. Η μία μεγαλώνει τα παιδιά της στην Ελλάδα μιας περασμένης δεκαετίας, ενώ η άλλη βιώνει τη μητρότητα στο σήμερα. Παρά τις αλλαγές στην κοινωνία, στις συνήθειες και στις απαιτήσεις της καθημερινότητας, οι αγωνίες τους παραμένουν κοινές: πώς να φροντίσουν τα παιδιά τους, να τα προστατεύσουν και να τα μεγαλώσουν όσο καλύτερα μπορούν. Μέσα από τις διαφορές τους αναδεικνύονται οι ενοχές, οι προσδοκίες, οι μικρές νίκες και οι δυσκολίες που συνοδεύουν τη μητρότητα σε κάθε εποχή. Με χιούμορ και τρυφερότητα, η ιστορία εξετάζει τη σχέση μητέρας και παιδιού και το διαχρονικό ερώτημα αν τελικά μοιάζουμε περισσότερο με τις μαμάδες μας απ' όσο νομίζουμε.
