Θαλασσινή Βοστατζόγλου: Το πρόσωπο που ενσαρκώνει τη σύγχρονη "Ιουλιέττα"

 Πού σε ξέρω

Αποφοίτησα το 2020 από τη Σχολή "Πράξη Επτά" και έκτοτε έχω παίξει στο θέατρο ("Φαύστα" – Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, "Η άνοδος και η πτώση της πόλης Μαχαγκόνι" – Εθνική Λυρική Σκηνή, κ.ά.), στην τηλεόραση ("Γλυκάνισος", "42 Βαθμοί Κελσίου", κ.ά.) και στον κινηματογράφο ("Φούιτ").

 

Πού αλλού σε βρίσκω

Τον τελευταίο καιρό με πετυχαίνουν πολύ στο Παγκράτι κι εκεί γύρω. Κάνω πρόβες στο Θέατρο Μέτς για την παράστασή μας "Ιουλιέττα (η)", που παίζεται κάθε Πέμπτη. Είναι ένας μονόλογος που έγινε με πολλή αγάπη και μιλάει για την αγάπη.

 

Πες μου κάτι για το θέατρο

Η ωραιότερη δουλειά του κόσμου. Και η πιο ψυχοφθόρα.

Πες μου κάτι για τους ανθρώπους που θαυμάζεις και σε έχουν επηρεάσει

 

Είναι λίγοι και συγκεκριμένοι. Θα επιλέξω να αναφέρω τον παππού μου, Μένη Μποσταντζόγλου (Μποστ). Επειδή έχω διαβάσει κι έχω δει άπειρες δουλειές του, θαυμάζω το χιούμορ που έχει τόσο ευαισθησία μέσα του. Τον καταλαβαίνω πολύ, με έναν περίεργο τρόπο — αφού δεν βρεθήκαμε, είναι αυτός που φέρνω στο νου μου πάντα πριν από κάθε παράσταση.

Το μικρόβιο της υποκριτικής μπήκε...

Γιατί δεν μπήκε κανένα άλλο. Ήταν η τελευταία μου ευκαιρία να βρω έναν στόχο. 

Η παράσταση που σε έχει συγκινήσει περισσότερο...

Πολλές — ευτυχώς συγκινούμαι εύκολα.

Η μεγαλύτερη αγωνία σου για την παράσταση "Ιουλιέττα (η)"

Είναι να το αγαπήσει ο κόσμος όσο εγώ. Να φύγει κάποιος έστω λίγο πιο ερωτευμένος ή λίγο πιο έτοιμος να προχωρήσει. Και τα δύο εξίσου σημαντικά.

 

Αποκάλυψέ μου την πιο αγαπημένη σου σκηνή στην παράσταση

Η τελευταία. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Η εκτόνωση του θυμού για την αδικία, που δεν πρόλαβαν αυτά τα παιδιά να ζήσουν αυτό που ήθελαν. Η πίστη στον άλλο.

 

Αισθάνθηκες αγωνία...

Κάθε μέρα. Όλη μέρα. Καταστρέφεται το σύμπαν. Η Γάζα, εμείς, όλος ο κόσμος. Νιώθω κάθε μέρα αγωνία για το πώς να συνεχίσω να βρίσκω νόημα, πώς να μένω ειλικρινής στα πιστεύω μου, πιστή στο μέλλον, πιστή σε μένα μέσα σε αυτό το χάος.

 

Η φιλοσοφία σου είναι...

Αλλάζει σχεδόν κάθε μέρα.

 

Το μεγαλύτερο παράδοξο…

Μέσα σε παράδοξα ζούμε.

 

Αν μπορούσε να αλλάξει κάτι…

Να σταματήσουν οι πόλεμοι. Να μοιραστούν τα χρήματα των υπερπλουσίων σε ανθρώπους που δεν έχουν να πιουν ούτε καθαρό νερό. Αυτά, που συνήθως ακολουθούνται από ένα: "Σε έναν ιδανικό κόσμο ναι, αλλά ας είμαστε ρεαλιστές…".