Η Αικατερίνη Παπαγεωργίου που τα τελευταία χρόνια έχει ξεχωρίσει μέσα από τη δουλειά της στο Θέατρο "Μπέλλος" και τις θεατρικές επιτυχίες με την ομάδα The Young Quill, είναι από τις νέες, δυναμικές παρουσίες της ελληνικής σκηνοθεσίας που αξίζει να παρακολουθεί κανείς στενά. Όχι μόνο για την ενέργεια με την οποία διεκδικεί τη θέση της στη σύγχρονη θεατρική σκηνή, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο οι διαφορετικές δουλειές της αρχίζουν να αποκαλύπτουν ένα διακριτό σκηνοθετικό βλέμμα. Ως σκηνοθέτρια δημιουργεί μέσα από τις παραστάσεις της μια ενιαία καλλιτεχνική διαδρομή.
Σεξ, βία, εξουσία, πίστη, αγάπη, κοινωνικός έλεγχος, προσφυγιά, συλλογικό τραύμα, αλλά και οι έμφυλοι ρόλοι και οι μηχανισμοί εξουσίας που κρύβονται πίσω από την κωμωδία. Οι επιλογές της δεν μοιάζουν τυχαίες. Αντιθέτως, συνθέτουν ένα θέατρο που ενδιαφέρεται επίμονα για το άτομο όταν αυτό βρίσκεται σε σύγκρουση με το περιβάλλον του — κοινωνικό, πολιτικό ή προσωπικό. Και ίσως αυτό να είναι το πρώτο, ακόμη υπό διαμόρφωση, στίγμα της σκηνοθετικής της ταυτότητας. Η σεζόν 2026–27 είναι ενδεικτική αυτής της διαδρομής.
Οι παραστάσεις που έχουν τη σκηνοθετική υπογραφή της
Η επιστροφή του "Απόψε κανείς δεν πεθαίνει" έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η παράσταση, με τη δραματουργία των Κωνσταντίνου Μαυρόπουλου και Βίβιαν Στεργίου, χτίζει ένα πολυφωνικό μωσαϊκό γύρω από το σεξ, τη βία, την εξουσία, την πίστη και την αγάπη. Δεν είναι τυχαίο ότι επιστρέφει στο Θέατρο "Μπέλλος", με τους Αλέξανδρο Βάρθη, Νίκο Γιαλελή, Κωνσταντίνο Λιάρο, Αλεξάνδρα Μαρτίνη, Φάνη Μιλλεούνη, Αικατερίνη Παπαγεωργίου, Ελίζα Σκολίδη (από 16/10): η σκηνοθετική ματιά της Παπαγεωργίου ξέρει να μετατρέπει το κοινωνικό υλικό σε σκηνική εμπειρία, χωρίς να το κάνει διδακτικό (Διαβάστε κριτική για την παράσταση)
Στον "Θαυμαστό καινούριο κόσμο", αντίθετα, η ματιά της συναντά ένα κλασικό δυστοπικό κείμενο. Και εδώ η επιλογή του έργου που θα παιχτεί στο Δίπυλον (από 29/10) είναι εύστοχη: ο Χάξλεϊ, γραμμένος το 1932, μοιάζει ανατριχιαστικά συνομιλητικός με το 2026. Με πρωταγωνιστές τους Ισιδώρα Δωροπούλου, Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Μάριο Κρητικόπουλο, Τάσο Λέκκα, Καλλιρρόη Μυριαγκού, Βασίλη Μηλιώνη, πιστεύουμε πως η Παπαγεωργίου δεν ενδιαφέρεται απλώς να "εκσυγχρονίσει" ένα κλασικό έργο, αλλά η προσπάθεια να αποκαλύψει το σύγχρονο νεύρο που ήδη υπάρχει μέσα του.
Το ίδιο βλέμμα φαίνεται να γίνεται πιο άμεσο και πιο πολιτικό στην "Προσευχή της Θάλασσας", μια περφόρμανς βασισμένη σε πραγματικές μαρτυρίες προσφύγων και μεταναστών με ερμηνευτές (αλφαβητικά) Κωνσταντίνο Γεωργαλή, Θάνο Κόνιαρη, Μιχάλη Λατουσάκη. Η θάλασσα γίνεται εδώ σκηνικός και συμβολικός τόπος: όριο, φόβος, μνήμη, απώλεια αλλά και ελπίδα. Η παράσταση, που παρουσιάστηκε αρχικά στην Πλευρώνα, επιστρέφει στο Θέατρο "Μπέλλος" από τον Νοέμβριο.
Και ύστερα έρχεται το "Δεσποινίς Διευθυντής" των Κώστα Πρετεντέρη και Ασημάκη Γιαλαμά στο Εθνικό Θέατρο (Κτήριο Τσίλλερ | Νέα Σκηνή "Νίκος Κούρκουλος", από 17 Μαρτίου). Η επιλογή μιας τόσο οικείας ελληνικής κωμωδίας θα μπορούσε να μοιάζει απρόσμενη. Δεν είναι. Η Παπαγεωργίου έχει αποδείξει ότι την ενδιαφέρει η αναμέτρηση με τα κοινωνικά στερεότυπα, τις σχέσεις εξουσίας και την ταυτότητα. Το παλιό υλικό, λοιπόν, γίνεται αφορμή για ένα καινούριο βλέμμα.
Αυτό είναι ίσως και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της: δεν σκηνοθετεί για να επιβεβαιώσει αυτά που ήδη γνωρίζουμε, αλλά για να τα ξαναδούμε. Από τις φυλακές Κορυδαλλού και τους "Όρνιθες" μέχρι το προσφυγικό, τη δυστοπία και την ελληνική κωμωδία, το θέατρο της Παπαγεωργίου αναζητά χώρο για εκείνους που συνήθως μένουν στο περιθώριο της εικόνας.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
