Μαρία Λαμπριάδου©
Ο Δημήτρης Τάρλοου σκηνοθετεί τις "Ευτυχισμένες μέρες" του Σάμουελ Μπέκετ, ένα από τα πιο εμβληματικά έργα του θεάτρου του παραλόγου, με την Αγλαΐα Παππά και τον Δημήτρη Μπίτο. Με αφετηρία το Ανοιχτό Θέατρο 'Άνδρου την 1η Αυγούστου (με αγγλικούς υπέρτιτλους), σε συνεργασία του θεάτρου Πορεία και των Φίλων Φεστιβάλ Άνδρου ΑΜΚΕ, αναμένουμε το θεατρικό πρότζεκτ την Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου στο χώρο πολιτισμού ΙΡΙΣ στην παραλία Ελευσίνας και στην Αθήνα στο Πορεία από 1 Οκτωβρίου. Μια σκηνική προσέγγιση που εξερευνά την ανθρώπινη απαντοχή και αποτίνει φόρο μνήμης στη σπουδαία ηθοποιό Χριστίνα Τσίγκου, στενή φίλη του ίδιου του Μπέκετ και άρρηκτα συνδεδεμένη με τον ρόλο της Γουίνι.
Σε αυτή την ηρωίδα επικεντρώνεται το έργο, η οποία βρίσκεται θαμμένη μέχρι τη μέση της σε ένα έδαφος άνυδρο και ερημικό. Παρόλα αυτά, η Γουίνι παραμένει αισιόδοξη, προσκολλημένη στις καθημερινές της συνήθειες και στα αγαπημένα της αντικείμενα, υποδεικνύοντας τη ρουτίνα ως μέσο επιβίωσης. Στη συνέχεια, τη συναντούμε θαμμένη μέχρι τον λαιμό πλέον, άρα ανίκανη να κινηθεί, αλλά χωρίς να παύει να μιλά, χωρίς να παύει να ελπίζει, επιδεικνύοντας τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης.
"Ακριβώς σε αυτό εστιάζεται η παράστασή μας, στην ικανότητα με την οποία ο μεγάλος ιρλανδός οπλίζει την ηρωίδα του, ώστε να ανταπεξέρχεται στην αποξένωση, τη ματαιότητα της ύπαρξης, την έλλειψη ή τη δυσκολία επικοινωνίας. Ο λιτός χώρος γεμίζει από υπαρξιακή ένταση, η ακινησία και ο χρόνος που φτάνει στο τέλος του αποκαλύπτουν τη βαθιά φιλοσοφική διάσταση της ζωής. Το σκηνικό θα εστιάζει στην πρόσληψη της Γουίνι ως ένα έργο τέχνης, αυτό το έργο τέχνης δηλαδή που είναι η ανθρώπινη ύπαρξη. Ο εσωτερικός της μονόλογος θα εναλλάσσεται με ηχητικά τοπία δημιουργώντας μια ηχητική εμπειρία".
"Πριν από ενάμιση χρόνο φεύγοντας από τη ζωή η Μαρίνα Καραγάτση, μου άφησε κληρονομιά το καφέ βαλιτσάκι της Χριστίνας Τσίγκου, που περιείχε όλες της τις σημειώσεις, την περούκα της, τα σκηνικά της μικροαντικείμενα από την παράσταση ‘Ευτυχισμένες μέρες’. "Σας θαυμάζω και σας ευχαριστώ που θελήσατε να παίξετε την Γουίνι" της είχε πει ο ίδιος ο Μπέκετ".
Η πρώτη σκηνοθετική συνάντηση του Δημήτρη Τάρλοου με το έργο του Σάμουελ Μπέκετ αποτελεί ένα από τα σημαντικά θεατρικά γεγονότα της νέας σεζόν 2026-27. Σύμφωνα με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του θεάτρου Πορεία:
"Μαρίνα, νιώθω πολύ κουρασμένη. Έχω ανάγκη μερικές μέρες ξεκούρασης. Θα πάω στις Σπέτσες, στο ξενοδοχείο ενός φίλου". Με αυτά τα λόγια, η Χριστίνα Τσίγκου, το γένος Μαυροΐδη, –εκείνη, στην οποία ο Σάμουελ Μπέκετ είπε: "Σας θαυμάζω και σας ευχαριστώ που θελήσατε να παίξετε την Γουίνι"–, άφηνε στη μητέρα μου το δερμάτινο βαλιτσάκι της, αυτό που περιείχε όλες της τις σημειώσεις, την περούκα της, τα σκηνικά της μικροαντικείμενα από την παράσταση ‘Ευτυχισμένες μέρες’. Λίγες μέρες αργότερα, η Μαρίνα Καραγάτση και ο Παντελής Βούλγαρης θα υποδέχονταν –οι δυο τους και μόνο (μαζί με έναν αστυφύλακα) – τη σωρό της εξαίρετης ηθοποιού στο λιμάνι του Πειραιά. Πριν από ενάμιση χρόνο φεύγοντας από τη ζωή η Μαρίνα Καραγάτση, μου άφησε κληρονομιά το καφέ βαλιτσάκι. Η πρόσφατη συνάντησή μου με την Αγλαΐα Παππά ύστερα από δεκαετίες που τελειώσαμε μαζί τη Δραματική Σχολή του Εθνικού, ήρθε να κουμπώσει τα πάντα. Η επιθυμία γεννά επιθυμία. Η μνήμη, μνήμες, κι οι αισθήσεις, αισθήσεις".
Τη μετάφραση του έργου υπογράφουν ο Δημήτρης Τάρλοου και η Αγλαΐα Παππά. Τα σκηνικά και τα κοστούμια σχεδιάζει ο Πάρις Μέξης, τη μουσική συνθέτει ο Φώτης Σιώτας, τον σχεδιασμό των φωτισμών υπογράφει ο Αλέκος Αναστασίου, ενώ συνεργάτις δραματουργός είναι η Έρι Κύργια.
Περισσότερες πληροφορίες: poreiatheatre.com
Περισσότερες πληροφορίες
Ευτυχισμένες μέρες
Ένα από τα εμβληματικότερα έργα του θεάτρου του παραλόγου για τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης σκηνοθετεί ο Δ. Τάρλοου, που αναμετριέται για πρώτη φορά με τον Μπέκετ. Σε αυτή την ηρωίδα επικεντρώνεται το έργο, η οποία βρίσκεται θαμμένη μέχρι τη μέση της σε ένα έδαφος άνυδρο και ερημικό. Παρά ταύτα, η Γουίνι παραμένει αισιόδοξη, προσκολλημένη στις καθημερινές της συνήθειες και στα αγαπημένα της αντικείμενα, υποδεικνύοντας τη ρουτίνα ως μέσο επιβίωσης. Στη συνέχεια, τη συναντούμε θαμμένη μέχρι τον λαιμό πλέον, άρα ανίκανη να κινηθεί, αλλά χωρίς να παύει να μιλά, χωρίς να παύει να ελπίζει. Ακριβώς σε αυτό εστιάζει η παράσταση, στην ικανότητα με την οποία ο μεγάλος ιρλανδός οπλίζει την ηρωίδα του, ώστε να ανταπεξέρχεται στην αποξένωση, τη ματαιότητα της ύπαρξης, την έλλειψη ή τη δυσκολία επικοινωνίας. Ο λιτός χώρος γεμίζει από υπαρξιακή ένταση, η ακινησία και ο χρόνος που φτάνει στο τέλος του αποκαλύπτουν τη βαθιά φιλοσοφική διάσταση της ζωής.
