Η "Μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα" κάνει πρεμιέρα σήμερα, Σάββατο 17 Οκτωβρίου, στην Πειραιώς 260, στο πλαίσιο της φθινοπωρινής δέσμης δράσεων "Φθινόπωρο – ΑΠΟΗΧΟΙ" του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου. Η παράσταση των Θέμη Πάνου και Βίλιας Χατζοπούλου επιστρέφει στον Χώρο Η για τρεις μόνο παραστάσεις, στις 17 και 18 Οκτωβρίου στις 21:00 και στις 19 Οκτωβρίου στις 19:00.
Η ιστορία εκτυλίσσεται το 1950, όταν μια δασκάλα εγκαταλείπει την ηπειρωτική Ελλάδα και φτάνει σε ένα μικρό νησί των Κυκλάδων για να αναλάβει την πρώτη της θέση σε μονοθέσιο δημοτικό σχολείο. Το ταξίδι γίνεται αφορμή για έναν εσωτερικό μονόλογο, μέσα από τον οποίο αναδύονται μνήμες, σχέσεις και πρόσωπα που εξακολουθούν να την ακολουθούν, ενώ η απόσταση από την προηγούμενη ζωή της την αναγκάζει να αναμετρηθεί με όσα άφησε πίσω.
Το κυκλαδίτικο τοπίο, το έντονο φως, η θάλασσα και η απομόνωση διαμορφώνουν τον εξωτερικό κόσμο της παράστασης. Ένα δεύτερο νησί, απέναντι από εκείνο όπου βρίσκεται η ηρωίδα, θα την οδηγήσει σε μια καθοριστική απόφαση, μεταμορφώνοντας την ίδια και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη ζωή της.
Τη δασκάλα ερμηνεύει ο Θέμης Πάνου, ο οποίος συνυπογράφει τη σκηνοθεσία με τη Βίλια Χατζοπούλου, δημιουργό και του κειμένου. Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Δήμητρας Λιάκουρα, οι φωτισμοί της Στέβης Κουτσοθανάση και ο σχεδιασμός ήχου της Αλεξάνδρας Κατερινοπούλου. Ο Αποστόλης Κουτσιανικούλης υπογράφει τις βιντεοπροβολές και τη φωτογράφιση, ενώ το τραγούδι ερμηνεύει η Σμαράγδα Κάκκινου.
Μέσα από τη σχέση της δασκάλας με τους μαθητές της, η διδασκαλία γίνεται μια αμοιβαία διαδικασία ανακάλυψης. Τα παιδιά αγνοούν τι υπάρχει πέρα από τη θάλασσα, όπως και εκείνη αγνοεί όσα πρόκειται να μάθει μέσα από τη νέα της ζωή. Η σκηνική σύνθεση παρακολουθεί αυτή τη διαδρομή ωρίμανσης, συνδέοντας το εσωτερικό τοπίο της ηρωίδας με τον φυσικό κόσμο που την περιβάλλει.
Προπώληση: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα
Ο σπουδαίος ηθοποιός Θ. Πάνου ερμηνεύει το ρόλο μιας νεαρής δασκάλας που έρχεται αντιμέτωπη με την απομόνωση ενός κυκλαδίτικου νησιού του 1950 και τις μνήμες του παρελθόντος που τη στοιχειώνουν. Με το σώμα του σαν γέφυρα, ο ηθοποιός προσπαθεί να ενώσει το εσωτερικό τραύμα της ηρωίδας με το ανοιχτό Αιγαίο. Όταν μάλιστα ένα απέναντι, μικρότερο νησί τη φέρει αντιμέτωπη με μια σκληρή απόφαση, τα πάντα θα αλλάξουν. Με πολύ λιτά μέσα —φυσικούς ήχους, βήματα, μια φωνή— το έργο μάς δείχνει πώς η απομόνωση και η δυσκολία γίνονται τελικά ο μόνος δρόμος για να ωριμάσεις.
