Ανάμεσα σε πορτοκαλιές και θάλασσα, η Μικρή Επίδαυρος επιστρέφει με επτά ξεχωριστές, τολμηρές παραστάσεις από 26/6 έως 8/8 . Από ηλεκτρονικό ρεμπέτικο μέχρι δυστοπική Μήδεια, ετοιμαστείτε για ένα καλοκαίρι γεμάτο ανατρεπτική ενέργεια κάτω από τα αστέρια!
Υπάρχει κάτι μαγικό, σχεδόν τελετουργικό, στον τρόπο που το Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου σε αγκαλιάζει κάθε καλοκαίρι. Χτισμένο ανάμεσα σε πορτοκαλιές, δίπλα στη θάλασσα, αυτό το κομψό, «ζεστό» αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα διατηρεί μια σπάνια οικειότητα· εκεί, η απόσταση ανάμεσα στον καλλιτέχνη και τον θεατή εκμηδενίζεται.
Για το 2026, η Μικρή Επίδαυρος επαναπροσδιορίζει την ταυτότητά της και γίνεται μια παγκόσμια, πολυφωνική σκηνή. Με κεντρικό σύνθημα «Απ’ τη Μικρή Επίδαυρο στον κόσμο όλο», το φετινό πρόγραμμα επιλέγει έναν τολμηρό, ανθρωποκεντρικό δρόμο. Επτά παραστάσεις, εντελώς διαφορετικές σε ύφος, αλλά καθεμία ξεχωριστή και αναγκαία για το σήμερα, συνθέτουν ένα μωσαϊκό από σύγχρονη περφόρμανς, ηλεκτρονική και ρεμπέτικη μουσική, χορωδιακές κραυγές και διεθνείς συμπράξεις, προσφέροντας μια ανεπανάληπτη εμπειρία μέθεξης. Αυτές είναι οι παραστάσεις που θα αναζητήσουμε:
«ΤΟΥΡΝΕ» – Ευριπίδης Λασκαρίδης & OSMOSIS
Ο Ευριπίδης Λασκαρίδης επιστρέφει στη Μικρή Επίδαυρο με μια παράσταση-εμπειρία που ισορροπεί με χιούμορ και τρυφερότητα ανάμεσα στο θέατρο, τον χορό και τα εικαστικά. Αντλώντας έμπνευση από τον νομαδικό κόσμο των παλιών θερινών μπουλουκιών και την υπαρξιακή εξάντληση της περιοδείας, ο δημιουργός μοιράζεται τη σκηνή με την Αμαλία Κοσμά και τον Ευθύμιο Μοσχόπουλο. Μαζί ανασκάπτουν την προσωπική τους μυθολογία και τη σχέση μας με το αρχαίο παρελθόν, μετατρέποντας τη σκηνή σε έναν καθαρτήριο τόπο αυτοσαρκασμού.
(Στις 26 & 27 Ιουνίου)
«Mothers – A Song for Wartime» – Marta Górnicka
Μια συγκλονιστική χορωδιακή περφόρμανς-ντοκουμέντο που δίνει φωνή στα θύματα των σύγχρονων ενόπλων συρράξεων. Η Marta Górnicka φέρνει στη σκηνή μια χορωδία είκοσι μίας γυναικών από την Ουκρανία, τη Λευκορωσία και την Πολωνία —ανάμεσά τους πρόσφυγες από τη Μαριούπολη και το Χάρκοβο. Οι συγκλονιστικές τους μαρτυρίες αρθρώνουν μια συλλογική κραυγή καταγγελίας ενάντια στη θηριωδία του πολέμου, αποδεικνύοντας τη δύναμη της ανθρώπινης φωνής εκεί όπου ο λόγος έχει διαρρηχθεί από τη βία.
(Στις 4 Ιουλίου)
Προπώληση: more.com
«Εννιά νούφαρα από τη νεκρή όχθη» – Κωνσταντίνος Βήτα
Ο πρωτεργάτης της ελληνικής ηλεκτρονικής σκηνής στήνει μια μυσταγωγική ηχητική γέφυρα ανάμεσα στο χθες και το σήμερα. Ο Κωνσταντίνος Βήτα ενορχηστρώνει μέσα από το προσωπικό του, ατμοσφαιρικό φίλτρο τέσσερα εμβληματικά τραγούδια του σπουδαίου ρεμπέτη Γιάννη Παπαϊωάννου, παρουσιάζει μια νέα σύνθεση του Σωκράτη Μάλαμα, και συμπληρώνει τη βραδιά με δικές του, πρωτότυπες μουσικές, σε μια ζωντανή προσπάθεια να κρατηθεί η συλλογική μνήμη ζωντανή. Μουσικοί Κωνσταντίνος Βήτα συνθεσάιζερ, Βάιος Μαχμουντές συνθεσάιζερ, Δημήτρης Μπαρμπαγάλας κιθάρα, Δημήτρης Καρασούλος κιθάρα. Επιμέλεια ήχου Γιάννης Λαμπρόπουλος, Ζαχαρίας Σταμούλος. Επιμέλεια φωτισμών Phil Hills.
(Στις 10 & 11 Ιουλίου)
Προπώληση: more.com
«Τα πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου» – Θοδωρής Γκόνης
Ένα ποιητικό και μουσικό οδοιπορικό που αναπνέει ανάμεσα στις πορτοκαλιές και τους ιερούς βράχους του τόπου. Ο Θοδωρής Γκόνης υπογράφει το κείμενο και τη σκηνοθεσία μιας παράστασης όπου επτά άνθρωποι αφηγούνται τραγουδιστά μια ιστορία αγάπης για τη μοναχοκόρη ενός παλιού γιατρού της περιοχής. Οι προσωπικές εξομολογήσεις και τα τραγούδια του αποχαιρετισμού γίνονται ένα με το τοπίο, υπενθυμίζοντας ότι οι ιστορίες ενός μικρού τόπου είναι τελικά οι ιστορίες όλης της ανθρωπότητας.Την πρωτότυπη μουσική σύνθεση υπογράφει ο Φώτης Σιώτας, ο οποίος βρίσκεται και επί σκηνής μαζί με τους μουσικούς Δημήτρη Χατζηζήση και Γιώργο Θεοδωρόπουλο. Την ευαίσθητη ατμόσφαιρα του έργου συνδιαμορφώνουν οι φωτισμοί του Τάσου Παλαιορούτα και η κίνηση της Ναταλίας Μπάκα. Παίζουν: Ιωάννα Παππά, Χριστίνα Μαξούρη, Ρωξάνη Καρφή, Χάρης Χαραλάμπους.
(Στις 17 & 18 Ιουλίου)
Προπώληση: more.com
«1961: Μια ηχητική εκδρομή στα ερείπια του παρόντος» – Κ. Σελαμσής, Γ. Αστερής, Χ. Φραγκούλης
Μια ιδιαίτερη πράξη μουσικού θεάτρου αφιερωμένη στην αρχιτεκτονική μνήμη των '60s. Ο συνθέτης Κορνήλιος Σελαμσής, ο λιμπρετίστας Γιάννης Αστερής και ο σκηνοθέτης Χάρης Φραγκούλης στρέφουν το βλέμμα στα εγκαταλελειμμένα ξενοδοχεία «ΞΕΝΙΑ» του αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη. Το έργο «κτίζεται» μέσα από κείμενα και μουσικά αποσπάσματα του 1961 και στην ορχήστρα του θεάτρου, την αφήγηση οδηγούν οι ηθοποιοί Μαρία Αρζόγλου και Μαρία Σκουλά. Το ηχητικό αυτό τοπίο ζωντανεύει μέσα από έξι μουσικά όργανα που ερμηνεύουν επί σκηνής οι μουσικοί: Άρτεμις Βαβάτσικα (ακορντεόν), Κατερίνα Κωνσταντούρου (πιάνο), Σίσσυ Μακροπούλου (άρπα), Δάφνη Μέγγου (κλαρινέτο), Μαρία Σκανδάλη (τσέλο) και Καζούγιο Τσουνεχίρο (κρουστά).
(Στις 24 & 25 Ιουλίου)
Προπώληση: more.com
«CHOREKA» Φωνές για τις σιωπές που μιλούν– Χαράλαμπος Γωγιός
Αντλώντας υλικό από γυναικεία χορικά που έγραψε ο συνθέτης Χαράλαμπος Γωγιός τα τελευταία 25 χρόνια για παραστάσεις έργων του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Μποστ, η συναυλία CHOREKA συνθέτει μια απρόσμενη, σαγηνευτική μουσική αφήγηση. Η Μαρίνα Σάττι δίνει έναν φρέσκο, τζαζ αέρα με το Yiannis Papadopoulos Trio, υπό τη μουσική διεύθυνση της Ειρήνης Πατσέα ενώ παράλληλα, ο βαθύφωνος Τάσος Αποστόλου φέρνει τη δική του δυναμική απάντηση, εκπροσωπώντας την ανδρική πλευρά της ιστορίας. Συμμετέχουν επίσης το γυναικείο χορωδιακό σύνολο CHÓRES και το Athenaeum Saxophone Quartet.
(Στις 31 Ιουλίου & 1 Αυγούστου)
Προπώληση: more.com
«I-ONE» – Ιβάν Βιριπάγεφ / Σκηνοθεσία: Galin Stoev
Το φετινό πρόγραμμα ρίχνει αυλαία με την παγκόσμια πρεμιέρα του νέου έργου του Ιβάν Βιριπάγεφ, ενός από τους πιο επιδραστικούς και τολμηρούς σύγχρονους δραματουργούς της Ευρώπης. Σε σκηνοθεσία του διεθνούς Galin Stoev, τρεις σπουδαίες ηθοποιοί —η Αντιγόνη Ντυσέν (Αυστραλία), η Σοφία Κόκκαλη (Ελλάδα) και η Καρολίνα Ζέπα (Πολωνία)— συναντιούνται στην ορχήστρα για να δώσουν μια σύγχρονη, δυστοπική απάντηση στον μύθο της Μήδειας.
Η ιστορία μάς μεταφέρει στην Αμερική του 2050, όπου η Τζούντιθ καταδικάζεται για τη διπλή δολοφονία του θετού γιου της και της ερωμένης του συζύγου της. Στη φυλακή υποβάλλεται σε μια πειραματική θεραπεία μέσω του νευρωνικού εμφυτεύματος I-ONE, αλλά ένα τεχνικό σφάλμα διαγράφει τη μνήμη της, απογυμνώνοντάς την από κάθε ταυτότητα. Εδώ, το αρχαίο θεϊκό στοιχείο μετασχηματίζεται σε τεχνολογικό πεπρωμένο: το εμφύτευμα ελέγχει τη συνείδησή της, λειτουργώντας ως ένας σύγχρονος, ψηφιακός Χορός. Ο Στόεφ χρησιμοποιεί την τεχνολογία ως αμείλικτο καθρέφτη, θέτοντας το απόλυτο ερώτημα του 21ου αιώνα: τι απομένει από τον άνθρωπο όταν το «εγώ» παύει να είναι βεβαιότητα;
(Στις 7 & 8 Αυγούστου)
Προπώληση: more.com
TIPS
Για τη διευκόλυνση του κοινού, το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου εξασφαλίζει τη μεταφορά προς το Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου με ειδικά δρομολόγια λεωφορείων κατά τις ημέρες των παραστάσεων. Τα πούλμαν αναχωρούν από το κέντρο της Αθήνας και οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να κρατήσουν τη θέση τους αγοράζοντας το εισιτήριο του λεωφορείου ταυτόχρονα με το εισιτήριο της παράστασης, μέσω της επίσημης πλατφόρμας του Φεστιβάλ (aefestival.gr), όπου είναι διαθέσιμες όλες οι λεπτομέρειες για τις ώρες και τα σημεία αφετηρίας.
Το Φεστιβάλ Επιδαύρου 2026 σηκώνει αυλαία στις 20 Ιουνίου και θα διαρκέσει έως τις 29 Αυγούστου, μετατρέποντας τις καλοκαιρινές μας νύχτες σε μια μοναδική γιορτή τέχνης. Φέτος, το πρόγραμμα στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου είναι εξαιρετικά πλούσιο και πολυσυλλεκτικό, ξεκινώντας ανατρεπτικά με όπερα —τη μνημειώδη «Μήδεια» του Λουίτζι Κερουμπίνι από την Εθνική Λυρική Σκηνή— και συνεχίζοντας με κορυφαίες εγχώριες και διεθνείς θεατρικές παραγωγές. Θα δούμε εμβληματικές τραγωδίες και κωμωδίες, όπως τους «Πέρσες» από τον Χρήστο Θεοδωρίδη, τις «Βάκχες» από το Εθνικό Θέατρο Βουλγαρίας με τη συμμετοχή των ανατρεπτικών The Tiger Lillies, την «Άλκηστη» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, την «Ειρήνη» του Νίκου Καραθάνου, τις «Τρωάδες» της Ελένης Ευθυμίου, τη «Λυσιστράτη» από το ΚΘΒΕ και τον «Ίωνα» από τον ΘΟΚ.
Στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου (Εκθεσιακός Χώρος), η περιοδική έκθεση «ΧΟΡΩΝ ΧΩΡΟΣ» (3 Ιουλίου – 29 Αυγούστου) αποτελεί μια ιδιαίτερη πρόταση που αξίζει να ζήσετε. Πρόκειται για μια ζωντανή, φιλόξενη δομή που μεταμορφώνεται σε τόπο ανοιχτού διαλόγου. Μέσα από σπάνιο αρχειακό υλικό, βίντεο, φωτογραφίες και ηχογραφήσεις, η έκθεση συνδέει τον αρχαίο Χορό της τραγωδίας με τους κυκλικούς χορούς των ντόπιων, τις ομάδες εργατών και τη συλλογική μνήμη της περιοχής. Ένα «ζωντανό μηχάνημα» μνήμης και τέχνης, που αποδεικνύει ότι, όσα χρόνια κι αν περάσουν, ο Χορός πάντα θα χορεύει.
