Όλα όσα ξέρουμε για την "Εκάβη- Στη σκιά της Πολιτείας" του Λιβαθινού

Στις 25 και 26 Ιουνίου, το Ωδείο Ηρώδου Αττικού θα ανοίξει τις πύλες του για τελευταία φορά πριν από τη μεγάλη του ανακαίνιση, φιλοξενώντας την "Εκάβη – Στη σκιά της Πολιτείας". Η επιλογή του έργου και του χρόνου μοιάζει να μην είναι τυχαία. Σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού, η παράσταση αυτή αποτελεί το κορυφαίο γεγονός του εορτασμού των 100 χρόνων της Ακαδημίας Αθηνών, φέροντας το βάρος μιας πνευματικής κληρονομιάς που αρνείται να σιωπήσει.

Ο Λιβαθινός επιστρέφει στην τραγωδία μαζί με την πολύτιμη συνεργάτιδά του, 'Έλσα Ανδριανού. Η καλλιτεχνική τους χημεία έχει γεννήσει στο παρελθόν παραστάσεις-σταθμούς, όπου ο λόγος αναπνέει μέσα από μια σύγχρονη, αλλά βαθιά ριζωμένη στο κείμενο δραματουργία. Εδώ, το δίδυμο επιχειρεί κάτι ρηξηκέλευθο: εμβολιάζει τον θρήνο του Ευριπίδη με την φιλοσοφική αναζήτηση του Πλάτωνα.

Η "Εκάβη" του Ευριπίδη κινείται σε έναν μεταιχμιακό χρόνο. Ο πόλεμος τελείωσε, η Τροία κάηκε, αλλά η ειρήνη δεν έχει έρθει. Οι ήρωες βρίσκονται σε μια "γκρίζα ζώνη", όπου οι ηθικές σταθερές έχουν γίνει στάχτη. Η άλλοτε Βασίλισσα, τώρα αιχμάλωτη, μεταμορφώνεται από θύμα σε εκδικητή, αποδεικνύοντας πως στον απόλυτο πόνο κανείς δεν μένει ηθικά αλώβητος.

Η ευφυής προσθήκη της "Πολιτείας" και του Μύθου του Σπηλαίου λειτουργεί ως η απαραίτητη αντίστιξη. Ενώ η Εκάβη βυθίζεται στο σκοτάδι της εκδίκησης, ο Πλάτωνας μας υπενθυμίζει την ανάγκη για φως, γνώση και μια δίκαιη κοινωνία. Στο σημείωμα για την παράσταση διαβάζουμε: "'Άξονας της σκηνοθεσίας είναι συγκεκριμένα "Ο μύθος του Σπηλαίου" - η εμβληματική πλατωνική αλληγορία για την πλάνη, τη γνώση και τη δυνατότητα αφύπνισης. Σε αυτό το πλαίσιο, η Εκάβη φωτίζεται εκ νέου, σε έναν κόσμο όπου, πέρα από τους αθώους νεκρούς, κανείς δεν μένει ηθικά αλώβητος".

Ο Λιβαθινός και η Ανδριανού δεν παρουσιάζουν έναν Πλάτωνα-δάσκαλο, αλλά έναν Πλάτωνα-αντίβαρο. Όταν η Εκάβη ουρλιάζει για τον χαμένο Πολύδωρο, τα αποσπάσματα της Πολιτείας έρχονται να μας ρωτήσουν:

"Μπορεί η δικαιοσύνη να επιβιώσει όταν η ψυχή έχει ακρωτηριαστεί;"

Η αρχαία ελληνική γραμματεία, μέσα από αυτή τη σύζευξη, αναδεικνύει την τραγική αλήθεια: η βία και η αναζήτηση της δικαιοσύνης είναι οι δύο αιώνιοι πόλοι που ορίζουν την ανθρώπινη ζωή. Με έναν εξαιρετικό θίασο (Αντώνης Γιαννακός, Γιώργος Δάμπασης, Νίκος Καρδώνης, Νέστωρ Κοψιδάς, Άννα Μάγκου, Λίλλυ Μελεμέ, Πολυξένη Παπακωνσταντίνου, Ερατώ Πίσση, Θεοδοσία Σαββάκη, Μαρία Σαββίδου, Βιργινία Ταμπαροπούλου, 'Άρης Τρουπάκης) και τη μουσική του Θοδωρή Αμπαζή, η παράσταση συνδέεται με το κλείσιμο μιας εποχής για το Ηρώδειο, σφραγίζοντας την ιστορική του διαδρομή με μια κραυγή που έρχεται από τα βάθη των αιώνων. Καθώς ο χώρος προετοιμάζεται για τη δική του "θεραπεία", το έργο του Ευριπίδη παραμένει... μια ανοιχτή πληγή που μας καλεί να αναλογιστούμε τις δικές μας σκιές."

Η μουσική ερμηνεύεται ζωντανά: Γιώργος Κοκκινάρης (κοντραμπάσο), 'Άγγελος Παππάς (ηλεκτρική κιθάρα) και Ιάκωβος Παυλόπουλος (κρουστά). Τα σκηνικά και τα κοστούμια σχεδίασε η Ελένη Μανωλοπούλου, τους φωτισμούς ο Αλέκος Αναστασίου. Την κινησιολογία - διδασκαλία μάσκας ανέλαβε ο Καμίλο Μπενκατόρ, τον σχεδιασμό ήχου - ηχοληψία ο Κώστας Μιχόπουλος και την κατασκευή μασκών η Δήμητρα Καίσαρη.

Προπώληση εισιτηρίων: more.com