Όταν ο Παπαδιαμάντης συνάντησε το bullying: Το "Γούτου Γουπατού" σπάει τα κλισέ στο Θέατρο "Τζένη Καρέζη"

Το Θέατρο "Τζένη Καρέζη" κινείται πολύ δυναμικά και δείχνει καθαρά την πρόθεσή του να επενδύσει σοβαρά στην παιδική και εφηβική του σκηνή και η Τζένη Κόλλια δείχνει καθαρά την πρόθεσή της να επενδύσει σοβαρά στην παιδική και εφηβική σκηνή του θεάτρου. Μετά την εξαιρετική επιτυχία που σημείωσε ο "Φιλάργυρος", σε σκηνοθεσια δική της και του Μιχάλη Σιώνα, η επιθυμία της αυτή όχι απλώς εδραιώνεται, αλλά αναπτύσσεται ακόμα περισσότερο. Θέλοντας να χτίσει μια ουσιαστική σχέση με το νεανικό κοινό, επιλέγει για την επόμενη χρονιά ένα έργο με σπάνια τρυφερότητα και βαθιά νοήματα.

Την επόμενη θεατρική σεζόν (2026-27) θα δούμε το "Γούτου Γουπατού", στο Καρέζη, το συγκινητικό διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που δημοσιεύτηκε την Πρωτοχρονιά του 1899 στην εφημερίδα Ακρόπολις. Ο Παπαδιαμάντης παραμένει κλασικός ακριβώς επειδή δεν έμενε στην ομορφιά των λέξεων, αλλά έγραφε για τα πάθη, τους καημούς και τις αδικίες που βίωνε ο απλός κόσμος, καταγγέλλοντας τους ισχυρούς της εποχής του.

Το έργο μας μεταφέρει στο Ναύπλιο, στο μικροσύμπαν του Μανωλιού του Ταπόη. Ο Μανώλης είναι ένας νέος με νοητική υστέρηση και ημιπληγία, που ζει με τη μητέρα του –τον μόνο άνθρωπο που έχει στον κόσμο. Ο τίτλος βγαίνει από τη δική του, ξεχωριστή γλώσσα. Ο Μανωλιός δέχεται τον χλευασμό και τον εκφοβισμό από τους μάγκες της αγοράς, όμως η ιστορία του δεν μένει εκεί. Αυτό το κείμενο, αν και γραμμένο πριν από έναν αιώνα, συνομιλεί απευθείας με τις αληθινές ιστορίες των εφήβων του 21ου αιώνα. Μιλάει για το bullying, την αναπηρία, την ετερότητα, αλλά κυρίως για τη φιλία, τη στοργή και την εμπιστοσύνη, κλείνοντας τρυφερά το μάτι σε όποιον νιώθει "διαφορετικός".

Με την επιλογή αυτή, το Θέατρο "Τζένη Καρέζη" επιβεβαιώνει την ταυτότητά του ως ένας χώρος που δεν προσφέρει απλώς ψυχαγωγία, αλλά παίρνει θέση. Φέρνοντας στο προσκήνιο τόσο ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα, αποδεικνύει ότι το θέατρο για παιδιά και εφήβους μπορεί —και πρέπει— να είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας, ένας τόπος όπου η ενσυναίσθηση, η αποδοχή και η δικαιοσύνη μαθαίνονται βιωματικά, μέσα από τη μαγεία της σκηνής.