Άρης Αθάνατος©
'Άραγε τι αλλάζει όταν γινόμαστε οργανικό κομμάτι μιας παράστασης; 'Ίσως περισσότερα απ’ όσα φανταζόμαστε — ιδίως όταν η εμπειρία μας μεταφέρει σ’ ένα underground φουτουριστικό club - καμπαρέ, όπου ο θεατής είναι ελεύθερος: κάθεται, σηκώνεται, πίνει το ποτό του, λικνίζεται στον ρυθμό. Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Λευτέρης Παπακώστας μιλά για την παράσταση - εμπειρία "Lo" του Μάριου Τσαγκάρη, που καταργεί τα όρια μεταξύ σκηνής και πλατείας. Με αφετηρία το σενάριο του Ηλία Λυμπερόπουλου για την ταινία "Λόλα" και τη νουβέλα του Φίλιπ Ντικ "Do Androids Dream Of Electric Sheep?", η παράσταση ζωντανεύει στην κάτω σκηνή του Bios έναν κόσμο όπου η εξουσία διαπερνά τα πάντα και ο έρωτας μοιάζει καταδικασμένος.
Με ποιες τρεις λέξεις θα μας συστηνόσουν;
Εργασιομανής, σε αυτά που με απασχολούν, ξεροκέφαλος στις απόψεις μου, αλλά ανοιχτός σε νέες δοκιμές.
Το μικρόβιο της υποκριτικής και της σκηνοθεσίας σου μπήκε…
Σταδιακά το ένα μετά το άλλο, η υποκριτική σχετικά μικρός, με γοήτευε μάλλον να βλέπω ανθρώπους να δημιουργούν χαρακτήρες και καταστάσεις. Η σκηνοθεσία αργότερα στο εργαστήριο υποκριτικής "Λιθογραφείο" στην Πάτρα. Εκεί γοητεύτηκα από τον τρόπο που μπορούσαν να δημιουργηθούν κόσμοι ολόκληροι μέσα από μια ιδέα.
Ποια είναι η έμπνευση πίσω από το "LO" του Μάριου Τσαγκάρη και πόσο κοντά είναι αυτή η δυστοπία στη δική μας πραγματικότητα;
Το βασικό νήμα που διατρέχει όλη την παράσταση είναι η τάση του ανθρώπου να εξουσιάζει οτιδήποτε, μέσα εκεί το μόνο που μπορεί να φέρει την επανάσταση και να αντισταθμίσει την βαρβαρότητα είναι ο έρωτας. Αλλά ο έρωτας σε τέτοιες συνθήκες μόνο καταδικασμένος μπορεί να είναι. Το πρόβλημα με τις σεναριακές δυστοπίες είναι ότι πατάνε σε πραγματικά δεδομένα και καταστάσεις και αρκεί ένα απλό "κλικ" για να ζωντανέψουν.
Επιλέγετε μια ρεαλιστική συνθήκη club - καμπαρέ, όπου οι θεατές είναι όρθιοι, πίνουν, κινούνται. Τι αλλάζει όταν σπάει τόσο ριζικά η σχέση σκηνής και πλατείας;
Η βασική σκέψη πίσω από αυτό είναι η επιλογή που δίνεται στο θεατή να τροποποιήσει ο ίδιος τους άξονες παρακολούθησης της παράστασης. Δημιουργούμε ένα underground φουτουριστικό καμπαρέ στο οποίο ο θεατής μπορεί να καθίσει, να σηκωθεί, να πιει το ποτό του, να λικνιστεί αν θέλει, να αλλάξει θέση και οπτική, πάντα όμως με σεβασμό στα θέλω του. Αυτό είναι αρκετά δύσκολο να γίνει ειδικότερα στις μέρες μας που έχουμε μάθει να παρατηρούμε πίσω από μια οθόνη χωρίς να παίρνουμε πρωτοβουλίες δράσης. Αν πετύχει έστω και για μια στιγμή τότε δημιουργείται μια άλλη σύνδεση.
"Αυτό που με γοητεύει περισσότερο στη συνθήκη που το club συναντά το θέατρο είναι η σύνδεση με τον θεατή και η εγγύτητα, το σπάσιμο της κλασικής φόρμας".
Αυτό που με γοητεύει περισσότερο στη συνθήκη του club τη στιγμή που συναντά εκείνη του θεάτρου είναι η σύνδεση με τον θεατή, η εγγύτητα που υπάρχει, το σπάσιμο της κλασικής φόρμας και η δημιουργία μιας στενότερης σχέσης μαζί του. Ένα κοντινό βλέμμα μπορεί να τροποποιήσει το βάρος μιας σκηνής και να ρίξει το βάρος σε κάτι που μέχρι τώρα ήταν κρυμμένο. Αυτή η μόνιμη διαδικασία ρευστότητας είναι κάτι που σε κρατάει σε διαρκή εγρήγορση.
Εχθρός της τέχνης / του θεάτρου είναι…
Η στασιμότητα, ειδικότερα στην σημερινή εποχή που όλα τροποποιούνται συνεχώς.
Σύμμαχός της τέχνης / του θεάτρου είναι…
Ο πειραματισμός, η μόνιμη διαδικασία του να ψάχνεις να βρεις κάτι, να τροποποιήσεις κάτι, να αλλάξεις κάτι, αλλά βασικά να αλλάξεις τον εαυτό σου και τους άλλους.
Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι αυτό θα ήταν…
Μάλλον τα πάντα για να προσπαθήσω να τα ξαναφτιάξω από την αρχή.
Πες μου κάτι off the record.
Τίποτα δεν πάει καλά, μέχρι να πάει.
Που αλλού θα σε βρούμε αυτή την περίοδο;
Στη νέα κωμωδία αυτοσχεδιασμού της ΕΡΤ1 "Εκτός Σχεδίου" με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη κάθε Παρασκευή στις 10.30 μ.μ.
Τα επόμενα σχέδια σου είναι…
Ανασυγκρότηση δυνάμεων και σκέψη για νέα σχέδια.
Παίζουν οι: Κατερίνα Παρισσινού, Γιώργος Τριανταφύλλου, Λίνα Πάτσιου, Θεοδόσης Σκαρβέλης, Πασέ Κολοφωτιάς, Χρύσα Βουλουτάκη, Λευτέρης Παπακώστας. Τα κοστούμια υπογράφει ο Σπύρος Γκέκας, τη μουσική ο Μάριος Τσάγκαρης, τους φωτισμούς ο Λέων Εσκενάζυ, την κίνηση η Βιβή Μπουτάτη, ενώ τα σκηνικά αντικείμενα επιμελήθηκαν οι Κατερίνα Παρισσινού και Λευτέρης Παπακώστας.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Lo
Μια διαφορετική εμπειρία θέασης, όπου οι θεατές, σε ρεαλιστική συνθήκη club - καμπαρέ, παρακολουθούν σε απόσταση αναπνοής από τους ηθοποιούς τη δράση και γίνονται μάρτυρες ενός sci-fi νουάρ για την αναζήτηση του έρωτα και την προδιάθεση του ανθρώπου να καταδυναστεύει ό,τι επιθυμεί. Αφήνοντας τις θέσεις της πλατείας και αναζητώντας μια πραγματική σύνδεση με τους περφόρμερ, οι θεατές συμφωνούν ότι θα είναι όρθιοι, θα διασκεδάζουν, θα χορεύουν και θα δρουν μαζί με τους ηθοποιούς. Με αφετηρία το σενάριο του Ηλία Λυμπερόπουλου για την ταινία «Λόλα» και τη νουβέλα του Φίλιπ Ντικ «Do Androids Dream Of Electric Sheep?», και μέσα από τις συγγένειες του κλασικού φιλμ νουάρ, του ρετρό μελοδράματος, των κόμιξ, της pop κουλτούρας και του sci-fi, αναδύθηκε μια μεταμοντέρνα αφήγηση θεάτρου και θεάματος, που εξιστορεί έναν καταδικασμένο έρωτα μέσα σε μια δυστοπία του μέλλοντος.
