Δεκατέσσερις θεατρικές παραστάσεις ετοιμάζονται να ρίξουν αυλαία με last call από τα τέλη Φεβρουαρίου μέχρι και τα μέσα του Μαρτίου 2026. Από κλασικά μέχρι σύγχρονα ελληνικά έργα, ντουέτα και συζητήσεις από σκηνής για θέματα που μας απασχολούν όλους, έχετε μια τελευταία ευκαιρία να καθίσετε στην πλατεία του θεάτρου και να τα απολάυσετε.
"Blue train"
Το "Blue Train" του Γεράσιμου Ευαγγελάτου ολοκληρώνει τον κύκλο του στο θέατρο 'Άλμα. Με χιούμορ, συγκίνηση και μουσικές αναφορές στα ’90s, η παράσταση μιλά για την πρώιμη υπαρξιακή κρίση μιας γενιάς που παλεύει με το χρόνο και δυσκολεύεται να ενηλικιωθεί. Τον κεντρικό ήρωα που λίγο πριν τα γενέθλιά του δέχεται επισκέψεις από πρόσωπα σημαντικά για τη ζωή του, υποδύεται για δεύτερη χρονιά ο Σπύρος Χατζηαγγελάκης, μαζί με τους Γιάννη Τσουμαράκη, Μαριλού Κατσαφάδου, Λάμπρο Κωνσταντέα και τη Μαρία Αλιφέρη στο ρόλο της μητέρας, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Σουλεϊμάν. (έως 3/3)
"Η χαμένη άνοιξη"
Η "Χαμένη Άνοιξη", το πολιτικό και υπαρξιακό μυθιστόρημα του Στρατή Τσίρκα που, αν και γράφτηκε μέσα στη δεκαετία του ’60, μοιάζει σήμερα πιο επίκαιρο από ποτέ. Ο 'Άρης Λάσκος υπογράφει τη θεατρική μεταφορά του έργου που παίχτηκε πρώτα στο θέατρο Πορεία και τώρα ολοκληρώνει ένα δεύτερο κύκλο στο Δίπυλον, με στόχο να αναδείξει τη διαχρονική σημασία της ιστορικής επαγρύπνησης. Συνδυάζοντας το πολιτικό πρόσημο και την ανθρώπινη ευαισθησία, ο ίδιος συμπρωταγωνιστεί με τους Ελένη Ζαραφίδου, Καλλιόπη Παναγιωτίδου, Τζίνη Παπαδοπούλου, Δημήτρη Πασσά, Συμεών Τσακίρη, σε σκηνοθεσία του Βαλάντη Φράγκου στην παράσταση που ζωντανεύει επί σκηνής μια ταραγμένη ιστορικά περίοδο. (έως 8/3)
"Οι Δημοκράτορες"
Γνωρίσαμε τη γραφή του Γιάννη Αποσκίτη τα τελευταία χρόνια και μας κέρδισε ο τρόπος που παίζει με τα στοιχεία της μαύρης κωμωδίας, ακροβατώντας ανάμεσα στο χιούμορ, την ωμότητα και την υπαρξιακή αγωνία. Στο τελευταίο του έργο που παίζεται στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, τους "Δημοκράτορες", στήνει ένα φαντασμαγορικό τσίρκο πάνω στη σύγχρονη παρανοϊκή πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα, εμπνευσμένο από το διήγημα "Το σύστημα του Καθηγητή Πίσσα και του Δόκτορος Φτερά" του 'Έντγκαρ Άλαν Πόε. Παίζουν οι Μπάμπης Αλεφάντης, Άρτεμις Βαλτζάκη, Θοδωρής Θεοδωρακόπουλος, Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος, Αθηνά Παπαδάκη, Εύα Τζανακάκη. (έως 17/3)
"Συμπόσιο"
Η 'Άννα Κοκκίνου μετέφερε το διαλογικό φιλοσοφικό κείμενο του Πλάτωνα για τις πολλαπλές όψεις του έρωτα στη σκηνή του θεάτρου Σφενδόνη. Μια τολμηρή ανάγνωση του "Συμποσίου", με συμπρωταγωνιστές τους Ρίτα Λυτού, Μυρτώ Πεδιωτίδη-Μανιάτη, Γιώργο Μπουφίδη, Τάσο Πετρίτση, Γιάννη Σέπε και Μιχάλη Ψαλίδα, που ζωντανεύει ως ένας στοχασμός για τον έρωτα, τη γνώση και την ανθρώπινη φύση, σε μετάφραση της Σεσίλ Ιγγλέση Μαργέλλου. Οκτώ πρόσωπα εγκωμιάζουν τον έρωτα σ' ένα εορταστικό συμπόσιο προς τιμήν του ποιητή Αγάθωνα, συνομιλούν, συγκρούονται, παρασύρονται από το πάθος και το πνεύμα. (έως 1/3)
"Αστερόσκονη"
'Έρωτα και "Αστερόσκονη" έφερε και φέτος στη σκηνή η δημιουργός Χριστίνα Ματθαίου για όλους όσους έχουν αγαπήσει, πλησιάσει, απομακρυνθεί και όσους ετοιμάζονται να το ξανακάνουν. Η παράσταση επαναλαμβάνεται στο θέατρο Σημείο, ενώνοντας πέντε ερωτικές ιστορίες, τοποθετημένες σε διαφορετικές εποχές της ελληνικής ιστορίας. Το κείμενο και τη σκηνοθεσία υπογράφει η Χριστίνα Ματθαίου με πέντε ηθοποιούς -Μαρίνος Ευτυχίου, Λίνα Λαζαρή, Μανόλης Μαυρομάτης, Ελευθερία Παγκάλου, Μαριαλένα Σκαρώνη- να αφηγούνται τις ιστορίες που αποκαλύπτουν την διαχρονική ανάγκη μας για αγάπη και σύνδεση, αλλά και τις αποστάσεις που διανύθηκαν, τις συναντήσεις που καθυστέρησαν, τα σημάδια μιας οικειότητας που χάθηκε ή μεταμορφώθηκε. (έως 4/3)
"'Άσπρο μαύρο"
Το "'Άσπρο μαύρο" του βραβευμένου με Πούλιτζερ Κόρμακ Μακάρθι παρουσιάζει σε δική του σκηνοθεσία ο Αντώνης Καφετζόπουλος με παρτενέρ τον Ζερόμ Καλούτα στο θέατρο Επί Κολωνώ. Μια πυκνή, φιλοσοφική αντιπαράθεση για την πίστη, την απελπισία και το νόημα της ζωής είναι το έργο του συγγραφέα του "Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους". Με πρωτότυπο τίτλο "The Sunset Limited", προσεγγίζει δύο αντίθετους κόσμους, μια σύγκρουση ανάμεσα σ’ έναν βαθιά θρησκευόμενο πρώην κατάδικο κι έναν καθηγητή πανεπιστημίου που βρίσκεται στο χείλος της αυτοκτονίας. Η παράσταση συνεχίζεται για λίγο ακόμα πριν ξεκινήσει περιοδεία σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδας. (έως 23/3)
"Οι δούλες"
Τη μία παράταση μετά την άλλη παίρνουν "Οι δούλες" του Ζαν Ζενέ στο θέατρο 'Άττις-Νέος Χώρος, σε σκηνοθεσία του Σάββα Στρούμπου. Στην παράσταση του ριζοσπαστικού και προκλητικού έργου του 20ού αιώνα, σε μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη, συναντώνται επί σκηνής οι 'Έλλη Ιγγλίζ, Ντίνος Παπαγεωργίου και Μυρτώ Ροζάκη, σε μια σύνθεση υψηλής υποκριτικής έντασης και σωματικότητας από την ομάδα Σημείο Μηδέν. "Για εμάς οι "Δούλες" είναι ένα αγωνιώδες προμήνυμα κινδύνου από το μέλλον, το όχι και τόσο μακρινό, καθώς ως ανθρωπότητα βαδίζουμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα στο χείλος της αβύσσου. Μας απασχόλησε πολύ το πώς θα είναι ο άνθρωπος χωρίς τις αντιστάσεις του, χωρίς τις εξεγέρσεις του", σημειώνει ο Σάββας Στρούμπος. (έως 22/3)
"'Ήμερη – Η ανατομία μιας πτώσης"
Μία από τις πιο δυνατές και σκοτεινές νουβέλες του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, την "’Ήμερη” επέλεξε να μεταφέρει στο σανίδι ο Γιάννης Νταλιάνης. Στη σύγχρονη, εσωτερική ανάγνωση πάνω στην έννοια της πτώσης — σωματικής, ηθικής και υπαρξιακής, εμπνευσμένη από το έργο, τη ζωή και τη φιλοσοφία του κορυφαίου Ρώσου συγγραφέα — με τίτλο "’Ήμερη – Η ανατομία μιας πτώσης", διαχέεται η αίσθηση μιας κωμικοτραγικής μοναξιάς όλων των ηρώων, ικανή να μας συγκινήσει και ίσως να μας αποκαλύψει την ανάγκη μιας ουσιαστικής ανθρώπινης συνύπαρξης, σημειώνει ο Νταλιάνης. Σύμφωνα με την υπόθεση, ένας άντρας, θύμα μιας ανυπόστατης συκοφαντίας, αποτραβιέται από την κοινωνία και ανοίγει ένα ενεχυροδανειστήριο. Εκεί, γνωρίζει μια νεαρή ορφανή κοπέλα που παλεύει να επιβιώσει. Παίζεται στο θέατρο Θησείον. Πρωταγωνιστούν ο Χάρης Χαραλάμπους Καζέπης, η Ιώβη Φραγκάτου, η Δήμητρα Σταύρου και ο Γιώργος Κορομπίλης, ενώ τη φωνή του δανείζει ο Δημήτρης Πιατάς. (έως 3/3)
"Nina Simone – 4 οκτάβες ελευθερίας"
Η θρυλική Αμερικανίδα μουσικός, τραγουδίστρια και ακτιβίστρια Νίνα Σιμόν ζωντανεύει μέσα από την παράσταση του Σωτήρη Καραμεσίνη "Nina Simone – 4 οκτάβες ελευθερίας", που ολοκληρώνεται στο θέατρο Arroyo μετά από απανωτές παρατάσεις. Την συναρπαστική της ιστορία και τα τραγούδια της, ερμηνεύουν δύο πολυδιάστατες καλλιτέχνιδες. Idra Kayne και Σάσα Παπαλάμπρου μάς καλούν να (ξανα)συστηθούμε με την Σιμόν κάνοντας ένα μουσικοθεατρικό ταξίδι γεμάτο συναίσθημα. Η παράσταση δεν είναι απλώς ένας μουσικός φόρος τιμής. Ξεδιπλώνει τη μουσική ιδιοφυΐα και την εσωτερική διαδρομή της μεγάλης καλλιτέχνιδας σε διαφορετικές περιόδους της ζωής της. (έως 27/2)
"the great nothing"
Η χορογράφος Αντωνία Οικονόμου παρουσιάζει τη νέα της παράσταση "the great nothing – or the loneliest place in the universe" στον χώρο Τζάμια Κρύσταλλα στο Μεταξουργείο. Ένα σκοτεινά ποιητικό χοροθεατρικό έργο που αντλεί έμπνευση από το "Κενό του Βοώτη", ένα από τα μεγαλύτερα γνωστά κενά στο παρατηρήσιμο σύμπαν. "Αυτό το κοσμικό κενό χαρακτηρίζεται από σκοτάδι και αχανείς αποστάσεις, όπως και ένας αποχωρισμός ή μια απώλεια. Το ‘the great nothing’ είναι για μένα σαν τα μοναχικά ‘κλουβια’ στα οποία νιώθω πλέον ότι κατοικούμε απομονωμένοι και καλούμαστε διαρκώς να ξεχάσουμε, να μουδιάσουμε, να ακινητοποιηθούμε", σημειώνει η δημιουργός. (έως 28/2)
"Το ξενοδοχείο η νύχτα που πέφτει"
Η Λίνα Φούντογλου μάς σύστησε φέτος το σουρεαλιστικό έργο του Νάνου Βαλαωρίτη "Το ξενοδοχείο η νύχτα που πέφτει" στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (Σκηνή Ωμέγα). Ένα άπαιχτο έργο του διεθνώς αναγνωρισμένου Έλληνα ποιητή και πεζογράφου. Σύμφωνα με την υπόθεση, ένας παράξενος ξενοδόχος υποδέχεται σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου που δεν έχει φως, ούτε παράθυρο ή θέρμανση, ένα νεαρό ζευγάρι. Τους συμβουλεύει να μιλούν χαμηλόφωνα και φεύγοντας, κλειδώνει την πόρτα. Το κτίριο καταρρέει, σταδιακά γκρεμίζεται. Τους έχουν άραγε παγιδεύσει; Η παράσταση αξιοποιεί τον σουρεαλιστικό κόσμο και τα γλωσσικά παιχνίδια του κειμένου, δημιουργώντας μια εφιαλτική, απειλητική συνθήκη που επιχειρεί να αναδείξει τα αδιέξοδα του ανθρώπου εστιάζοντας στη νέα γενιά. Παίζει η σκηνοθέτρια με τους ΄Άγγελο Παππά, Πέννυ Σακελλαριάδη και Αλέξανδρο Χούντα. (έως 1/3)
"Τερμίτες"
Η Δανάη Ντέμου και ο Παναγιώτης Καστρίτσης υπογράφουν τους "Τερμίτες", ένα θεατρικό έργο αφιερωμένο στους αόρατους ήρωες της αναπηρίας. Οι δυό τους μαζί με τον Μάνο Ζούρα ερμηνεύουν τους ήρωες στο θέατρο 'Ίσον. Σύμφωνα με την υπόθεση, μια τριαντατριάχρονη γυναίκα ζει με τον εκ γενετής ανάπηρος αδερφό της και η καθημερινότητα της περιστρέφεται γύρω από την ικανοποίηση των αναγκών του, όταν ξαφνικά μπαίνει στη ζωή τους ένας απολυμαντής τερμιτών. Το έργο γεννήθηκε μετά από έρευνα συμπεριλαμβανομένων και συνεντεύξεων με ανθρώπους που έχουν αναλάβει την αποκλειστική νοσηλεία των ανθρώπων τους, συχνά αόρατοι και χωρίς αναγνώριση, σε μια κοινωνία που συστηματικά αδιαφορεί για την ύπαρξη ουσιαστικής υποστήριξης. Σκηνοθετεί ο Παναγιώτης Καστρίτσης. (έως 8/3)
"Το δέντρο που ματώνει"
Τρεις ηθοποιοί, οι Αντιγόνη Κουλουκάκου, Πένυ Διονυσιώτη και Καλλιόπη Πετροπούλου, πρωταγωνιστούν στο συγκλονιστικό, σκοτεινό και συνάμα λυρικό δράμα "Το δέντρο που ματώνει" του 'Άνγκους Τσερίνι, που μιλά για το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας και της εκδίκησης. Μια μητέρα και οι δύο κόρες της εφαρμόζουν έναν δικό τους κώδικα απονομής δικαιοσύνης πάνω στον επί χρόνια κακοποιητή σύζυγο και πατέρα τους, στο δυνατό δείγμα της σύγχρονης αυστραλιανής δραματουργίας. Ο Αλέξιος Κοτσώρης σκηνοθετεί την παράσταση στο θέατρο Αγγέλων Βήμα, ενώ η Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου βρίσκεται πίσω από την επιλογή του δραματολογίου, τη μετάφραση και την εικαστική αισθητική του χώρου. (έως 28/3)
"Arthrosis"
Δύο ηθοποιοί ('Έλενα Αρβανίτη & Μαρία Μπρανίδου) αποκαλύπτουν τον κόσμο της απώλειας, της αντίδρασης, της αντίστασης και της ανθεκτικότητας στη νέα σκηνική σύνθεση της Κατερίνας Ελοσίτου "Arthrosis" που παίζεται στο Studio Μαυρομιχάλη για λίγο ακόμη. Η Χριστίνα Χριστοφή σκηνοθετεί την παράσταση — μια πρωτότυπη απόπειρα να αρθρωθεί η ανθρώπινη ιστορία με όχημα την εικόνα, την πρόζα, τη μουσική, τον λόγο και τα σώματα των ερμηνευτών. "Ένα σώμα προσπαθεί να κρατήσει ενωμένο τον εαυτό του ενώ όλα τα εργαλεία του, μνήμη, τέχνη, έρωτας, φιλία έχουν ήδη στραφεί εναντίον του. Τα δάχτυλα αρθρώνουν λόγο συμβολίζοντας το σώμα μίας κοινωνίας πραγμάτων, δείχνοντας εν τέλει μέσα από την ίδια τους τη κατασκευή το μοντέλο της σημερινής πραγματικότητας. Ένας παραλληλισμός από τον οποίο δεν περισσεύει κανένας μας", σημειώνει η Κατερίνα Ελοσίτου. (έως 5/3)
'Όλες οι θεατρικές παραστάσεις στον οδηγό θεάτρου του "α"
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Blue train
Ο Μιχάλης βρίσκεται στην αρχή μιας κρίσης ηλικίας μιας χαμένης γενιάς που παλεύει να διατηρήσει την αθωότητα της, προσπαθώντας παράλληλα να συμβαδίσει με το χρόνο που κυλάει αμείλικτος. Η ζωή του είναι ένα πάρτι που δεν θέλει να τελειώσει. Η μουσική, τα φώτα, οι καπνοί και το σεξ “θολώνουν” την πραγματικότητα που δεν θέλει να δει. Λίγο πριν τα γενέθλιά του δέχεται επισκέψεις από τέσσερα πρόσωπα -τη μητέρα, την κολλητή, τον πρώην σύντροφό του κι έναν εικοσάχρονο με τον οποίο βγήκε ραντεβού για ευκαιριακό σεξ- που θα τον φέρουν αντιμέτωπο με τα όνειρα, τις φοβίες και τις ανασφάλειές του. Το νέο έργο του Γεράσιμου Ευαγγελάτου αποτυπώνει αυτή την πρώιμη υπαρξιακή και ηλικιακή κρίση με χιούμορ, συγκίνηση και τρυφερότητα, κλείνοντας το μάτι στη γενιά του.
Τερμίτες
Μια παράσταση αφιερωμένη στους αόρατους ήρωες της αναπηρίας: Μια τριαντατριάχρονη γυναίκα ζει με τον εκ γενετής ανάπηρος αδερφό της και η καθημερινότητα της περιστρέφεται γύρω από τις ανάγκες του, όταν ξαφνικά μπαίνει στη ζωή τους ένας απολυμαντής τερμιτών. Το έργο προέκυψε από έρευνα συμπεριλαμβανομένων και συνεντεύξεων με ανθρώπους που έχουν την αποκλειστική νοσηλεία των ανθρώπων τους, σε μια κοινωνία που συστηματικά αδιαφορεί για την ύπαρξη ουσιαστικής υποστήριξης, πρόσβασης και φροντίδας, συχνά αόρατοι και χωρίς αναγνώριση.
Οι δούλες
Ένα από τα πιο «προκλητικά» θεατρικά κείμενα του 20ου αιώνα ανεβάζει η ομάδα Σημείο Μηδέν θέτοντας το ερώτημα τι θα γινόταν αν οι απόκληροι της κοινωνίας διεκδικούσαν τη φωνή τους. Το έργο από την πρώτη του παράσταση το 1947 έως σήμερα αποτελεί ανοιχτό πεδίο συνεχούς έρευνας και ερμηνειών. Ο συγγραφέας σηκώνει έναν αμείλικτο καθρέφτη που αποτυπώνει τα απωθημένα της κοινωνίας. Η αποκάλυψη του δεν έχει δραματικά χαρακτηριστικά ούτε παρουσιάζει το δράμα των καταπιεσμένων. Το θέατρο του Ζενέ είναι θέατρο στο χείλος της Αβύσσου, καθώς αποκαλύπτει μορφές ζωής που η κοινωνία των «κανονικών» επιμένει να καταπιέζει, να οδηγεί στην παρακμή ή και στην καταστροφή.
Συμπόσιο
Το διαλογικό φιλοσοφικό κείμενο του Πλάτωνα (427 π.Χ. – 347 π.Χ.) για τις πολλαπλές όψεις του έρωτα παίρνει τη μορφή δράματος εξιστορημένου σε πλάγιο λόγο. Οκτώ πρόσωπα εγκωμιάζουν τον έρωτα σ' ένα εορταστικό συμπόσιο. Ο διάλογος έχει τη μορφή δράματος εξιστορημένου σε πλάγιο λόγο. Ο πραγματικός αφηγητής, ο Απολλόδωρος ο Φαληρέας (αναφέρεται γι' αυτόν ότι ξέσπασε σε υστερικά κλάματα όταν ο Σωκράτης άδειασε το ποτήρι με το κώνειο) εξιστορεί όσα του έχει αφηγηθεί ο Αριστόδημος που ήταν παρών σε αυτό το επινίκιο Συμπόσιο προς τιμήν του ποιητή Αγάθωνα. Διηγείται, λοιπόν, πώς αποφασίζει η συντροφιά να περάσουν τη βραδιά εκφωνώντας ο καθένας ένα εγκώμιο για τον έρωτα. Ο Σωκράτης συμφώνησε αμέσως με την ιδέα, αφού η «τέχνη του έρωτα» ήταν η μόνη που κατείχε.
Η χαμένη άνοιξη
Για πρώτη φορά μεταφέρεται στη σκηνή το τελευταίο πολιτικό μυθιστόρημα του σημαντικού πεζογράφου, με φόντο τα Ιουλιανά του 1965, με κεντρικό το ερώτημα κατά πόσο μπορούμε να παραμείνουμε αμέτοχοι παρατηρητές της Ιστορίας. Καλοκαίρι του 1965. Ο Ανδρέας επιστρέφει στην Αθήνα ύστερα από 18 χρόνια εξορίας στην Τασκένδη. Μέσα σε είκοσι μέρες —από τις 4 έως τις 23 Ιουλίου— θα βρεθεί στο επίκεντρο μιας χώρας που βράζει. Το Παλάτι μηχανορραφεί, η Βουλή κλονίζεται, το Σύνταγμα παρακάμπτεται, το παρακράτος δυναμώνει, ο Πρωθυπουργός παραιτείται, οι συνειδήσεις δοκιμάζονται, ενώ στις 21 Ιουλίου δολοφονείται ο Σωτήρης Πέτρουλας στην οδό Σταδίου: όλα πυκνώνουν σ’ ένα τοπίο όπου το προσωπικό όραμα και το συλλογικό δράμα συγκρούονται. Ανάμεσα στη Φλώρα, την ξένης καταγωγής γυναίκα που αρνείται την πολιτική, και τη Ματθίλδη, τη νεαρή αγωνίστρια, ο Ανδρέας παλεύει να ορίσει τη θέση του μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία.
Nina Simone – 4 οκτάβες ελευθερίας
Η θρυλική μορφή της Νίνα Σιμόν ζωντανεύει μέσα από μία παράσταση για τη ζωή, τη μουσική, τα τραγούδια και τους αγώνες της, βασισμένη σε ντοκουμέντα καθώς και την αυτοβιογραφία της. Η παράσταση μάς οδηγεί να αvακαλύψουμε ή vα ξαναθυμηθούμε το πρόσωπο μιας γυναίκας που αφιέρωσε τηv ύπαρξή της στη μουσική, στη δικαιοσύνη, στην αξιοπρέπεια, στοv έρωτα και στην αγάπη για την ίδια τη ζωή.
Άσπρο μαύρο
Το έργο του σπουδαίου Αμερικανού συγγραφέα πραγματεύεται τη σπαρακτική σύγκρουση δύο αντιδιαμετρικών κόσμων — πίστης και απόγνωσης, φωτός και σκότους, με επίκεντρο τη φορτισμένη συνομιλία ανάμεσα σε δύο άνδρες -έναν βαθιά πιστό πρώην κατάδικο και έναν καθηγητή πανεπιστημίου που βρίσκεται στο χείλος της αυτοκτονίας. Με χαρακτηριστικό υποδόριο χιούμορ, πυκνό λόγο και διανοητική ένταση, το έργο ξεδιπλώνει τον υπαρξιακό διάλογο δύο σχολών σκέψης που αναμετρώνται με το απόλυτο.
Οι δημοκράτορες
Εμπνευσμένο από το διήγημα Το σύστημα του Καθηγητή Πίσσα και του Δόκτορος Φτερά του Έντγκαρ Άλαν Πόε, το έργο φλερτάρει με τη σύγχρονη παρανοϊκή πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα. Ο διδακτορικός φοιτητής ψυχιατρικής Τζον Ντόε επισκέπτεται την Κλινική Νιούμαν, όπου θα επιχειρήσει για πρώτη φορά στην ιστορία μια νέα επαναστατική χειρουργική επέμβαση: τη λοβοτομή. Φτάνοντας στην κλινική, αντί του «βάρβαρου» χειρουργείου, διεξάγεται ένα «θεραπευτικό» πείραμα, που αναπαιστά τις αυταρχικές φαντασιώσεις του «Δημοκράτορα της Ωρυγίας», όπως αυτοαποκαλείται ο σχιζοφρενής ασθενής που θα λοβοτομούσαν. Ο Τζον αναγκάζεται να συμμετάσχει στο πείραμα…
Ήμερη – Η ανατομία μιας πτώσης
Μία από τις πιο δυνατές και σκοτεινές νουβέλες του Ντοστογιέφσκι, μεταφέρεται στη σκηνή σε μια σύγχρονη, εσωτερική ανάγνωση πάνω στην έννοια της πτώσης — σωματικής, ηθικής και υπαρξιακής, εμπνευσμένη από το έργο, τη ζωή και τη φιλοσοφία του κορυφαίου Ρώσου συγγραφέα. Ο Ντοστογιέφσκι τοποθετεί στο κέντρο της αφήγησης έναν άνδρα-αφηγητή, που μονολογεί πάνω από το άψυχο σώμα της γυναίκας του. Ο Γ. Νταλιάνης προχωρά ένα βήμα παραπέρα: δίνει φωνή και στη γυναίκα, που στο πρωτότυπο παραμένει σιωπηλή. Σύμφωνα με την υπόθεση, ένας άντρας, θύμα μιας ανυπόστατης συκοφαντίας, αποτραβιέται από την κοινωνία και ανοίγει ένα ενεχυροδανειστήριο. Εκεί, μέσα στην ψυχρή του μοναξιά, γνωρίζει μια νεαρή ορφανή κοπέλα – ένα πλάσμα αθώο και ανεξάρτητο, που παλεύει να επιβιώσει. Της προτείνει να παντρευτούν, εκείνη δέχεται, αλλά ο γάμος τους μετατρέπεται σε έναν λαβύρινθο φόβου και αμοιβαίας αδυναμίας. Η σιωπή της γίνεται καθρέφτης της δικής του ενοχής.
Το δέντρο που ματώνει
Μια μητέρα και οι δύο κόρες της εφαρμόζουν έναν δικό τους κώδικα απονομής δικαιοσύνης πάνω στον επί χρόνια κακοποιητή σύζυγο και πατέρα τους, στο δυνατό δείγμα της σύγχρονης αυστραλιανής δραματουργίας. Η μικρή κοινωνία στην οποία ζουν, σε μια απομακρυσμένη αγροτική περιοχή στην αχανή ενδοχώρα της Αυστραλίας, αντιδρά. Ένα συγκλονιστικό, σκοτεινό και συνάμα λυρικό δράμα που μιλά για το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας και εκδίκησης. Το έργο εστιάζει στις τρεις ημέρες που ακολουθούν τον φόνο με τις τρεις γυναίκες να έρχονται για πρώτη φορά αντιμέτωπες με τις συνέπειες της πράξης τους, αλλά και με μία, μέχρι τώρα άγνωστη, αίσθηση ελευθερίας. Την πράξη εκδίκησης ακολουθεί η προσπάθεια των τριών γυναικών να κρύψουν/εξαφανίσουν/ξεφορτωθούν το πτώμα, ενώ ο ολιγάριθμος και μέχρι τότε αμέτοχος περίγυρός τους αρχίζει να επισκέπτεται το σπίτι, από τη μια, προφασιζόμενος πλήρη άγνοια του γεγονότος και, από την άλλη, δείχνοντας μιαν ιδιότυπη «προστασία».
Το ξενοδοχείο η νύχτα που πέφτει
Στο άπαιχτο σουρεαλιστικό έργο του διεθνώς αναγνωρισμένου Έλληνα ποιητή και πεζογράφου Νάνου Βαλαωρίτη, ένας παράξενος ξενοδόχος υποδέχεται σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου που δεν έχει φως, ούτε παράθυρο ή θέρμανση, ένα νεαρό ζευγάρι. Τους συμβουλεύει να μιλούν χαμηλόφωνα και φεύγοντας, κλειδώνει την πόρτα. Το κτίριο καταρρέει, σταδιακά γκρεμίζεται. Τους έχουν άραγε παγιδεύσει; Η παράσταση αξιοποιεί τον σουρεαλιστικό κόσμο και τα γλωσσικά παιχνίδια του κειμένου δημιουργώντας μια εφιαλτική, απειλητική συνθήκη που επιχειρεί να αναδείξει τα αδιέξοδα του ανθρώπου εστιάζοντας στη νέα γενιά: την υπαρξιακή αγωνία, το αίσθημα της ματαιότητας, το ανέφικτο της επικοινωνίας και τον χαοτικό κόσμο στον οποίο προσπαθεί να επιβιώσει. Η σκοτεινή, υπαινικτική ατμόσφαιρα και το απόκοσμο προκαλούν τον θεατή να έρθει αντιμέτωπος με τον δικό του ανεξερεύνητο εαυτό και τις δικές του ματαιώσεις.
ARTHROSIS
Μια πρωτότυπη απόπειρα να αρθρωθεί η ανθρώπινη ιστορία, σαν κι αυτή που φέρει ο καθένας μας, μια ιστορία σε θραύσματα, με όχημα την εικόνα, την πρόζα, τη μουσική, τον λόγο και τα σώματα των ερμηνευτών. Δέκα δάχτυλα, δύο χέρια, αποκαλύπτουν τον κόσμο της απώλειας, της αντίδρασης, της αντίστασης και της ανθεκτικότητας, με δεικτικότητα, χιούμορ και ειλικρίνεια. «Ένα σώμα προσπαθεί να κρατήσει ενωμένο τον εαυτό του ενώ όλα τα εργαλεία του, μνήμη, τέχνη, έρωτας, φιλία έχουν ήδη στραφεί εναντίον του. Τα δάχτυλα αρθρώνουν λόγο συμβολίζοντας το σώμα μίας κοινωνίας πραγμάτων, δείχνοντας εν τέλει μέσα από την ίδια τους τη κατασκευή το μοντέλο της σημερινής πραγματικότητας. Ένας παραλληλισμός από τον οποίο δεν περισσεύει κανένας μας», σημειώνει η Κατερίνα Ελοσίτου.
Αστερόσκονη
Πέντε ιστορίες με γνώμονα την παρουσία του έρωτα στη ζωή μας, ως δύναμη έλξης, σημείο καμπής ή και ως μνήμη που επιμένει, τοποθετημένες σε διαφορετικές εποχές της Ελλάδας. Όλες μαζί συνθέτουν ένα κοινό σύμπαν, όπου άνθρωποι και χρονικότητες συναντιούνται γύρω από τη διαχρονική ανάγκη για σύνδεση. Ένα μωσαϊκό σχέσεων και εμπειριών που εκτείνονται στον χρόνο και στον χώρο και συνομιλούν μεταξύ τους, που αφορά όλους όσοι έχουν αγαπήσει, πλησιάσει, απομακρυνθεί και όσους ετοιμάζονται να το ξανακάνουν.
The great nothing
Ένα υπαρξιακό ταξίδι μέσα στο κενό και τη μοναξιά, όπου το σώμα γίνεται τόπος μνήμης και το φως συναντά τη σκιά είναι η χορευτική παράσταση που αντλεί έμπνευση από το «Κενό του Βοώτη», μία από τις πιο εκτεταμένες κοσμικές απουσίες στο παρατηρήσιμο σύμπαν. Στο «the great nothing», ο φόβος του κενού και της απώλειας γεμίζει ένα σπίτι με φαντάσματα που κατοικούν ταυτόχρονα σε πολλούς κόσμους: τον πραγματικό, τον μνημονικό, τον φανταστικό. Έγκλειστες μορφές αναμένουν απομονωμένες μέσα σε υπαρξιακά κλουβιά, όπου το σώμα γίνεται ο μοναδικός τόπος μνήμης - αιωρούνται ανάμεσα σε ό,τι υπήρξε κάποτε και σε ό,τι δεν συνέβη ποτέ.
