Τρεις από τους πιο ανήσυχους και χαρισματικούς δημιουργούς της γενιάς τους δίνουν φέτος ραντεβού στην Επίδαυρο. Με ισχυρό καλλιτεχνικό αποτύπωμα και ήδη σημαντική διαδρομή, λίγο πριν ή μετά από τα 40 τους, αναλαμβάνουν τρεις από τις παραγωγές του φετινού προγραμματισμού.
Για τον Δημήτρη Καραντζά, η ορχήστρα της Επιδαύρου δεν είναι άγνωστο έδαφος. Το 2014, μόλις στα 27 του, κατέρριψε με την "Ελένη" το ηλικιακό ρεκόρ ως ο νεότερος σκηνοθέτης που παρουσίασε δουλειά στο αρχαίο θέατρο. Ακολούθησαν οι αριστοφανικές "Νεφέλες" και οι "Πέρσες" του Αισχύλου, ενώ φέτος επιστρέφει με την ιδιότυπη τραγικωμωδία του Ευριπίδη, "΄Άλκηστη" (17-18/7), με τους Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Ηρώ Μπέζου, Γιάννη Νιάρρο στους βασικούς ρόλους. Η ιστορία της γυναίκας που προσφέρεται να πεθάνει για να σωθεί ο σύζυγός της γίνεται αφετηρία για μια σκηνική ανάγνωση της "δημόσιας θυσίας" - μιας πράξης που σήμερα θα μπορούσε να ιδωθεί ακόμη και ως κοινωνικά νομιμοποιημένη δολοφονία ή γυναικοκτονία.
΄Όπως βλέπουμε συνήθως στις δουλειές του, ο Καραντζάς δεν θα αρκεστεί να αφηγηθεί τον μύθο, αλλά θα επιχειρήσει να τον μετατρέψει σε σκηνικό επιχείρημα, σχετικά με το τίμημα της σωτηρίας όταν βασίζεται στη θυσία του πιο αδύναμου - υπογράφοντας μια παράσταση που φιλοδοξεί να θέσει καίρια ερωτήματα για την εξουσία, το φύλο, τη θυσία και την ευθύνη της κοινωνίας απέναντι στο θάνατο της ΄Άλκηστης και κάθε ΄Άλκηστης.
Η "΄Άλκηστις" είναι παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου, το οποίο εμπιστεύεται τη δεύτερη επιδαύρεια παρουσία του στην Ελένη Ευθυμίου. Γεννημένη στο Έξετερ της Αγγλίας και με καλλιτεχνικές ρίζες στη Θεσσαλονίκη, η Ευθυμίου έχει διαμορφώσει μια ξεχωριστή σκηνοθετική ταυτότητα. ΄Έχει συνεργαστεί με μεγάλους θεατρικούς οργανισμούς (Εθνικό, ΚΘΒΕ, Στέγη Ωνάση κ.ά.) και υπήρξε η σκηνοθέτρια της ομάδας Εν Δυνάμει, της συμπεριληπτικής κολεκτίβας που αποτελείται από άτομα με και χωρίς αναπηρία και έχει παρουσιάσει έργα σε σημαντικά φεστιβάλ της Ελλάδας και του εξωτερικού. Οι παραστάσεις της Ευθυμίου χαρακτηρίζονται από έντονη μουσικότητα, χορικότητα και ομαδικότητα - στοιχεία που συνδέονται με τις σπουδές της στο θέατρο, τη μουσική, το τραγούδι και το χορό.
Στην πρώτη της σκηνοθεσία στην Επίδαυρο, παρουσιάζει τις "Τρωάδες" (31/7-1/8), την τραγωδία του Ευρυπίδη, που αρθρώνει έναν βαθιά ανθρωποκεντρικό και αντιπολεμικό λόγο, μέσα από τον θρήνο των γυναικών της Τροίας που οδηγούνται στην εξορία. Στη σκηνική πρόταση της Ευθυμίου, ένα σύνολο 22 ηθοποιών -Γιώργος Καραμίχος, Αργύρης Ξάφης, Εύη Σαουλίδου, Λυδία Φωτοπούλου, αλλά και μέλη της ομάδας Εν Δυνάμει- συνθέτουν μια παράσταση για την απώλεια ως συλλογική μνήμη, για το γυναικείο σώμα ως σύμβολο της ανθρώπινης τραγωδίας καθώς και για τη φρίκη του πολέμου μέσα από το φίλτρο του (θηλυκού) σώματος. Στη σκηνή θα δούμε να συνυπάρχουν σώματα διαφορετικών ηλικιών και δυνατοτήτων -ανήλικα, ανάπηρα, ηλικιωμένα-, που σπάνια έχουν πρόσβαση στην κυρίαρχη αφήγηση.
Πρώτη κάθοδος στην Επίδαυρο και για τον Χρήστο Θεοδωρίδη, που έχει επίσης καλλιτεχνικές ρίζες στη Θεσσαλονίκη. Με καθαρό πολιτικό στίγμα και παραστάσεις που μιλούν με αίσθηση κατεπείγοντος για το "εδώ και τώρα" ανεξαρτήτως ρεπερτορίου (έχει σκηνοθετήσει ξένα, ελληνικά, σύγχρονα και κλασικά έργα), σκηνοθετεί την πρώτη σωζόμενη τραγωδία, τους "Πέρσες" του Αισχύλου (3-4/7). Το έργο, γραμμένο από τον ποιητή που πολέμησε ο ίδιος στη Σαλαμίνα, παρακολουθεί τον θρήνο των Περσών μετά την ολέθρια ήττα του Ξέρξη στη ναυμαχία.
Ο Θεοδωρίδης χτίζει μια παράσταση με επίκεντρο τον άνθρωπο και το συλλογικό τραύμα. Γύρω από τον άξονα της απώλειας για όσους και όσα χάθηκαν, στήνει μια σκηνική σύνθεση όπου πρωταγωνιστούν η Μαρία Ναυπλιώτου, ο Δημήτρης Καταλειφός αλλά και εικοσαμελής Χορός, που, συνεχώς παρών επί σκηνής, λειτουργεί ως ζωντανός παλμός μιας κοινωνίας μουδιασμένης, εκφράζοντας με λόγο, κίνηση και μουσική, το τραύμα της απώλειας και το βάρος της ήττας.
Εν αναμονή των παραστάσεων, ένα συμπέρασμα μπορεί ήδη να διατυπωθεί: καθώς η τραγωδία δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν, οι τρεις αυτοί δημιουργοί επιστρέφουν στον αρχαίο λόγο όχι ως μνημείο, αλλά ως ζωντανό εργαλείο σκέψης. Με διαφορετικές αισθητικές αλλά κοινή αγωνία για τον άνθρωπο, μετατρέπουν την Επίδαυρο σε πεδίο διαλόγου με τα πιο επείγοντα ερωτήματα της εποχής. Έτσι, μέσα από τρεις σκηνοθετικές φωνές και ισάριθμες οπτικές πάνω στην τραγωδία, η Επίδαυρος γίνεται τόπος συνάντησης του μύθου με τα καίρια ερωτήματα του παρόντος.
