Γνωρίζουμε καλύτερα τον ηθοποιό Δημήτρη Τσιγκριμάνη

Συμμετείχες σε τρεις παραστάσεις φέτος. Μίλησε μας γι’ αυτές, τι σου άφησε η καθεμία;

'Ηταν μια έντονη θεατρική διαδρομή η φετινή, είναι η αλήθεια. Ξεκίνησε με την "Πυρεξία", σε σκηνοθεσία της Τατιάνας Λύγαρη στο Τρένο στο Ρουφ. ΄Εργο πολιτικό, απαιτητικό, του οποίου προηγήθηκε εκτενής έρευνα. Επόμενη στάση οι "Χήνες" της Στέλλας Ζαφειροπούλου στο ΠΛΥΦΑ, όπου περάσαμε από το διεθνές πλαίσιο στην ελληνική προβληματική πραγματικότητα. Στη συνέχεια ήρθε η "Αναπαραγωγή" του Μενέλαου Καραντζά στο Studio Μαυρομιχάλη, όπου ασχοληθήκαμε με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένα ομόφυλο ζευγάρι στη διαδικασία της υιοθεσίας.

Για να καταλήξουμε τώρα στο "Barrymore" και να εξερευνήσουμε την αξία της μνήμης, της ματαιότητας και της φθοράς του ανθρώπου στο χρόνο. Νιώθω πολύ τυχερός που συνεργάζομαι ξανά τόσο με τον Δημήτρη Καταλειφό [σ.σ. μετά την παράσταση "Να ακούς το χιόνι να πέφτει] όσο και με τον Φοίβο Σαμαρτζή, που υπογράφει τη σκηνοθεσία της παράστασης. ΄Ολοι οι συντελεστές είναι εξαιρετικοί και άξιοι λόγου: η Μαρίζα [Τσίγκα] που καθοδηγεί τα βήματά μας, ο Νείλος [Καραγιάννης] που μας "ντύνει" μουσικά, ο Ντέιβιντ [Νέγκριν] και η Ξένια [Κούβελα] που μας ντύνουν κυριολεκτικά και έχουν μεταμορφώσει τη σκηνή του θεάτρου Άνεσις σε ένα αμερικανικό θέατρο της δεκαετίας του ’40, καθώς και ο Αργύρης [Θέος] και η Θαλασσινή που μας φωτίζουν.

Είναι, επί της ουσίας, ένας μονόλογος που επικεντρώνεται στον διάσημο Αμερικανό ηθοποιό Τζον Μπάριμορ, προς το τέλος της ζωής του. Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε ένα άδειο θέατρο, το οποίο ο Μπάριμορ έχει νοικιάσει για να περάσει τις ατάκες του, προκειμένου να επιστρέψει στη σκηνή ως Ριχάρδος Γ΄. Καθώς προσπαθεί να θυμηθεί τα λόγια του, παρασύρεται σε αναμνήσεις από το παρελθόν: τη λαμπρή καριέρα του, τις επιτυχίες του στο θέατρο και τον κινηματογράφο, αλλά και την προσωπική του παρακμή και πτώση.

Σύμμαχός του είναι ο έμπιστος υποβολέας του, ο Φρανκ, που δεν χάνει ευκαιρία να τον επαναφέρει, ενώ αντίπαλοί του είναι το αλκοόλ και η φθαρμένη μνήμη του. Εγώ υποδύομαι τον Φρανκ, ο οποίος, βλέποντας την αναμέτρηση του Μπάριμορ με τον ίδιο του τον εαυτό, άλλοτε υπομένει σιωπηλά και άλλοτε παρεμβαίνει για να τον γειώσει και να τον φέρει αντιμέτωπο με την πραγματικότητα.

Οι ηθοποιοί εργάζεστε σε πολλές παραστάσεις τη σεζόν, υπό το άγχος της οικονομικής επιβίωσης. Το αντιλαμβάνεσαι ως διάσπαση ή ως συσσώρευση εμπειριών;

Είχα την τύχη φέτος να είναι όλα έργα με έντονο κοινωνικοπολιτικό ενδιαφέρον και συνεργασίες που λειτούργησαν, πράγματι, ως "συσσώρευση εμπειριών". Ωστόσο, δε θα κρύψω πως εξαντλήθηκα και πως όλα αυτά έγιναν, γιατί προσπάθησα πράγματι να βιοποριστώ εξολοκλήρου από το θέατρο και όχι κάποιο άλλο περιφερειακό επάγγελμα. Δυστυχώς δε μπορεί μία παραγωγή να σου εξασφαλίσει τα προς το ζειν. Σίγουρα κάτι πρέπει να αλλάξει, είτε το "ζειν" είτε οι παραγωγές. Θα έπρεπε οι καλλιτέχνες να νιώθουν μεγαλύτερη οικονομική ασφάλεια.

Τι σε πρωτογοήτευσε στο χώρο του θεάτρου;

Πάντα με γοήτευε να βλέπω θέατρο. Θεωρούσα τρομερό ως θεατής ότι όλα είναι δυνατά εκεί πάνω, στη σκηνή. Είναι ένας χώρος η σκηνή με άπειρες δυνατότητες, με συνθήκες αδιαπραγμάτευτα πιστευτές και με ανθρώπους που παίζουν ένα παιχνίδι μεταξύ τους.

Υπάρχει κάποια παράσταση ή θεατρική εμπειρία που σε έκανε να πεις: "θέλω να γίνω ηθοποιός";

Είχα την τύχη, όταν ήμουν μικρός, οι γονείς μου να με παίρνουν μαζί τους στις θεατρικές τους εξόδους. Αυτό σίγουρα λειτούργησε καταλυτικά. Δε θυμάμαι συγκεκριμένη παράσταση που να με επηρέασε, αλλά θυμάμαι το μαγικό αίσθημα που ένιωσα ως παιδί βλέποντας πρώτη φορά παράσταση στην Επίδαυρο.

Θέατρο για σένα είναι….

Είναι η αφήγηση μιας ιστορίας. Ψάχνουμε τρόπους να την πουμε μαζί με άλλους ανθρώπους που γινόμαστε ομάδα. Όσο περισσότερο αγαπήσουμε την ομάδα και πιστέψουμε την ιστορία, τόσο πιθανότερο είναι να συμπαρασύρουμε μαζί μας και τον θεατή.

Ποια είναι η τελευταία σου σκέψη πριν βγεις στη σκηνή;

Θυμάμαι τα λόγια μου; Είναι όλα τα props στη θέση τους; Είναι οι στόχοι ξεκάθαροι; ΄Εχω κλείσει το κινητό; Φύγαμε.

Μετά από κάθε παράσταση, νιώθεις…

Είναι φορές που νιώθεις πως δεν ήσουν αρκετά παρών και δεν έδωσες τον καλύτερό σου εαυτό. ΄Αλλες φορές νιώθεις πως κάτι κατάφερες, πως ίσως κάποιος είδε την παράσταση και ίσως να μετακινήθηκε, ίσως και όχι. Μετά αναρωτιέσαι αν έχει όντως κάποια σημασία όλο αυτό που κάνεις. Και πάλι απ΄ την αρχή. Μέχρι την επόμενη παράσταση.

Τι σε κάνει να πεις "ναι" σε μία συνεργασία;

Πλέον αυτό που εξετάζω σε μια ενδεχόμενη συνεργασία είναι κατά κύριο λόγο η εξασφάλιση ενός υγιούς περιβάλλοντος. Θέλω να ξέρω πως μπορώ να δοκιμάσω και να κάνω λάθος χωρίς να είμαι υπόλογος ή να νιώθω ανεπαρκής. Προτιμώ να αισθάνομαι καλά και ασφαλής παρά προβεβλημένος.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Τον Ιούνιο, στο φεστιβάλ "Άδειος Χώρος" που διοργανώνεται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, συμμετέχουμε με την παράσταση "Ροζαλία Λομπάρντο" σε κείμενο και σκηνοθεσία της Στέλλας Ζαφειροπούλου.

Υπάρχει κάποιος ρόλος ή έργο, που θέλεις πολύ να παίξεις;

Υπάρχουν σίγουρα ομάδες και πρόσωπα με τα οποία θα ήθελα να συνεργαστώ. Οι ρόλοι και τα έργα έρχονται σε δεύτερη μοίρα.

Αν η ζωή σου ήταν θεατρικό έργο, με ποιο θα έμοιαζε;

Ένα αγαπημένο έργο είναι οι "Ψευδαισθήσεις" του Ιβάν Βιριπάγιεφ. Εξετάζει θέματα όπως η σχετικότητα της αλήθειας, η μνήμη, ο χρόνος, η αγάπη ως κατασκευή και η ανάγκη των ανθρώπων να δημιουργούν ιστορίες για να αντέξουν τη ζωή. Δε ξέρω αν η ζωή μου μοιάζει με αυτό, αλλά σίγουρα είναι πράγματα που με απασχολούν.

Πώς περνάς το χρόνο σου εκτός θεάτρου;

Τα τελευταία χρόνια σπουδάζω ξανά, αυτή τη φορά γραφιστική, οπότε αφιερώνω πολύ χρόνο μπροστά από τον υπολογιστή για να εξοικειωθώ με διάφορα προγράμματα. Είναι μια άλλου είδους καλλιτεχνική έκφραση, πιο μοναχική. Επίσης καταναλώνω μανιωδώς ταινίες και σειρές.

΄Εχεις αγαπημένη διαδρομή ή στέκι στην Αθήνα;

Επειδή μετακινούμαι κατά κύριο λόγο με τη μηχανή μου, όποτε έχω χρόνο απολαμβάνω να βολτάρω ακούγοντας μουσική. Είναι μια ευκαιρία να απομονωθώ και να σεκφτώ. Αγαπημένη διαδρομή: Παγκράτι - κήπος Ζαππείου - Διονυσίου Αεροπαγίτου - Πλάκα και πίσω πάλι.

Το ελληνικό θέατρο στο μέλλον, θα ήθελες να…

Θα ήθελα να συσπειρωθεί καλύτερα, να διεκδικεί αποτελεσματικότερα και να αντιμετωπίζεται σοβαρότερα απο το Κράτος και τους παραγωγούς.