Γιάννης Πουλημένος©
Κάπου ανάμεσα στο sci-fi και σε μια πιθανή προοπτική του αύριο κινείται το "ΝΤΑΡFΣΤΕΛΕΡ", σε σύλληψη, δραματουργία και σκηνοθεσία του Θανάση Δόβρη. Με έμπνευση από την ομώνυμη νουβέλα του Walter M. Miller Jr., ο Δόβρης, σε συνεργασία με την ερευνητική ομάδα Fabrica Athens, στήνουν έναν κόσμο όπου το θέατρο δεν πέθανε ακριβώς, αλλά "αναβαθμίστηκε": οι ηθοποιοί έχουν αντικατασταθεί από μηχανές τεχνητής νοημοσύνης, ως μοναδική διέξοδο μετά από μια βαθιά κρίση που απείλησε την ίδια την επιβίωση της θεατρικής τέχνης.
Κάπως έτσι γεννήθηκε το "υπερθέατρο": δηλαδή θεατρικές παραστάσεις όπου οι ερμηνείες είναι τεχνικά άψογες, απαλλαγμένες από ανθρώπινα λάθη, και ταυτόχρονα εμποτισμένες με όλη τη μνήμη της παγκόσμιας θεατρικής ιστορίας. Οι ψηφιακοί performers ανασύρουν ερμηνείες και στιλ από όλη την ιστορία του παγκόσμιου θεάτρου, από τους καλύτερους ηθοποιούς του παρελθόντος και προσφέρουν ολοζώντανη την εμπειρία μπροστά στο κοινό. Μπορούν να αντλούν ύφος, τεχνική και συναισθηματικό βάθος από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς που πέρασαν ποτέ από τη σκηνή, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που μοιάζει τέλειο. Όμως, τι χάνεται μέσα σε αυτή την τελειότητα;
Η παράσταση χρησιμοποιεί αυτό το εύρημα ως αφετηρία για να ανοίξει μια σειρά από ζητήματα και ερωτήματα: ποια η αναγκαιότητα και η σημασία της θεατρικής τέχνης; Τι είναι τελικά το θέατρο χωρίς το ανθρώπινο σώμα; Πόσο απαραίτητη είναι η "ατέλεια" για να υπάρξει συγκίνηση; Και εμείς, ως θεατές, τι ρόλο παίζουμε σε ένα τέτοιο περιβάλλον; Είμαστε ακόμα συμμέτοχοι ή αρκούμαστε στο ρόλων των καταναλωτών μιας άψογα κατασκευασμένης εμπειρίας; Επίσης, μία από τις ωραίες ιδέες της δραματουργίας είναι η συνομιλία με τον "΄Άμλετ", το "έργο των έργων" του παγκόσμιου θεάτρου, τόσο προκειμένου να εξυπηρετηθεί δράση όσο και να ανοίξουν περαιτέρω τα ερωτήματα του έργου πάνω στη φύση της θεατρικής τέχνης.
Στο σύνολό της, η παράσταση φέρει γνώριμα χαρακτηριστικά μιας ερευνητικής δουλειάς, όπως, για παράδειγμα, είναι η έμφαση στη σωματικότητα - η οποία όμως δεν συνδέεται πάντα οργανικά με τα όσα συμβαίνουν σκηνικά. Παράλληλα, το κείμενο ανοίγει πολλά θεματικά μέτωπα ταυτόχρονα, με αποτέλεσμα σε σημεία να διαχέεται. Μια πιο εστιασμένη δραματουργική γραμμή θα ανέδειχνε ακόμη περισσότερο τον πυρήνα της ιδέας. Πάντως, αυτή η "ανολοκλήρωτη" αίσθηση κάνει το "ΝΤΑΡFΣΤΕΛΕΡ" να μοιάζει με ένα ζωντανό work in progress, μια πρόταση που δεν φοβάται να εκτεθεί, να πειραματιστεί και να εξελιχθεί, αντί να ακολουθήσει το δρόμο εντός "τετελεσμένου" αποτελέσματος.
Ερμηνεύουν: Κωνσταντίνος Εξαρχόπουλος, Ιωσήφ Καμπουράκης, Θεοφάνης Κατέχος, Ναυσικά Κοριαλού, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Δάφνη Χασούρου. Τη μουσική και τον ήχο υπογράφει ο Γιώργος Κανουπάκης, τα σκηνικά η ομάδα Fabrica Athens, τους φωτισμούς ο Νίκος Νίκου και τα κοστούμια η Νίκη Θάνου.
Προλαβαίνετε να δείτε τις δύο τελευταίες παραστάσεις στο Ρεκτιφιέ, στις 1 και 2 Μαΐου.
Περισσότερες πληροφορίες
Νταρφστέλερ
Για δεύτερη χρονιά, η παράσταση που βασίζεται στη νουβέλα του Walter M. Miller Jr. επιστρέφει, αντικαθιστώντας τους ηθοποιούς με άψογες παρουσίες τεχνητής νοημοσύνης σε ένα απροσδιόριστο μέλλον. Ένας παλιός ερμηνευτής όμως αρνείται να σιωπήσει. Η τεχνολογία δεν εμφανίζεται ως αντίπαλος, αλλά ως περιβάλλον — ένα πεδίο όπου το ερώτημα δεν είναι «ποιος υπερισχύει», αλλά «τι σημαίνει παρουσία». Το ερώτημα δεν είναι αν ο άνθρωπος θα «νικήσει» τη μηχανή, αλλά τι σημαίνει να παραμένεις ζωντανός μέσα σε ένα σύστημα που λειτουργεί χωρίς εσένα. Η παράσταση μιλά για την τελευταία πράξη αντίστασης: το σώμα απέναντι στην τελειότητα, την ανθρώπινη αστοχία απέναντι στην άψογη αναπαραγωγή. Είναι ένα ερωτικό γράμμα προς την ατέλεια καθώς η τεχνολογία γίνεται σκηνικό φόντο για την πιο παλιά πράξη του κόσμου: έναν άνθρωπο που στέκεται απέναντι σε άλλους ανθρώπους και λέει «εδώ είμαι».
