Γιώργος Αλκαίος: "Το θέατρο ήρθε όταν δεν είχα πια ανάγκη να αποδείξω κάτι, αλλά να πω κάτι"

Ο κόσμος σας γνώρισε μέσα από το τραγούδι. Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να στραφείτε στο θέατρο αυτή τη στιγμή της διαδρομής σας;

Ενώ ξεκίνησα από το θέατρο, η μουσική με σύστησε στον κόσμο. Η μουσική μου διαδρομή ήταν τόσο γεμάτη σχεδόν από όλα: επιτυχίες, αποτυχίες, ευκαιρίες, συγκίνηση, χαρές, λύπες κ.α Οτι συναίσθημα και κατάσταση υπάρχει στη ζωή εγώ το έζησα μέσα από την μουσική και είμαι πολύ τυχερός.  Τυχερός γιατί η διαδρομή μου μέχρι σήμερα με έκανε αυτόν που είμαι και ταυτόχρονα με έκανε να ζητάω την εξέλιξη αντί το βόλεμα. Το θέατρο δεν ήταν μια απόφαση φυγής, αλλά έκφρασης. Κάποια στιγμή ένιωσα ότι ο λόγος –ο ζωντανός, ο ακατέργαστος– ζητούσε χώρο. Το θέατρο ήρθε τη στιγμή που δεν είχα πια ανάγκη να αποδείξω κάτι, αλλά να πω κάτι.

 Η συγγραφή και η θεατρική πράξη απαιτούν διαφορετική πειθαρχία από τη μουσική. Τι σας δυσκόλεψε περισσότερο;

Η πειθαρχία είναι μέρος της τέχνης. Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς πειθαρχία. Ιδίως όταν ηγείσαι σε ένα μουσικό σχήμα ή έναν θίασο. Βέβαια στο τραγούδι μπορείς να κρυφτείς πίσω από μια μελωδία. Στο θέατρο δεν υπάρχει δίχτυ ασφαλείας. Ο λόγος στέκεται γυμνός. Αυτό και βέβαια απαιτεί πειθαρχία, αλλά κυρίως ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό σου και το κοινό κάτι που υπάρχει και στην μουσική. Τέλος επειδή ξεκίνησα από το θέατρο, γνώριζα πολύ καλά την πειθαρχία που χρειάζεται για να υπάρξει το αποτέλεσμα που ήθελα. 

Το έργο που παρουσιάζετε συνομιλεί με προσωπικά σας βιώματα ή λειτουργεί περισσότερο ως σχόλιο πάνω στη σύγχρονη πραγματικότητα;

Δεν πιστεύω στον απόλυτο διαχωρισμό. Η σύγχρονη πραγματικότητα περνά αναγκαστικά μέσα από τα προσωπικά μας φίλτρα. Το έργο δεν είναι αυτοβιογραφικό, αλλά είναι βιωματικό. Για εμένα και την δική μου οπτική ζούμε τα χρόνια του απόλυτου σουρεάλ. Εχει χαθεί πλέον το αυτονόητο και το παράλογο έχει πάρει θέση στην καθημερινότητα. Ετσι και το έργο. Άλλωστε ως Έλληνες το  Σουρεάλ  γνωρίζουμε από τα Αρχαία χρόνια. 

Υπάρχει κάτι που στο θέατρο αισθανθήκατε ότι μπορείτε να πείτε με μεγαλύτερη ειλικρίνεια απ’ ό,τι στο τραγούδι;

Ναι. Την αμφιβολία. Στο τραγούδι συχνά ζητείται η βεβαιότητα, το σύναισθημα Το θέατρο αντέχει την ερώτηση, την παύση, την αμηχανία. Και αυτά, για μένα, είναι βαθιά αληθινά.

Το κοινό κουβαλά προσδοκίες όταν βλέπει ένα γνωστό όνομα σε έναν διαφορετικό ρόλο. Σας απασχόλησε η εικόνα του "Γιώργου Αλκαίου”;

Το να γράψω και να σκηνοθετήσω μου ήταν κάτι που ζητούσε το μέσα μου πάρα πολύ. Δεν με απασχόλησε π.χ. εάν θα έπαιζα εγώ στο έργο. Δεν είναι αυτή η ουσία που ζητάει το μέσα μου. Για αυτό και ο θίασος είναι με νέα παιδιά εξαιρετικά ταλαντούχα και με όρεξη για δημιουργία. Στον θίασο βέβαια βρίσκεται και ο συνοδοιπόρος μου σε όλο αυτό ο Στράτος Αγιοστρατίτης που με την πέννα του έδωσε ένα ουσιαστικό και αληθινό  τόνο στο έργο. Οσο για την "εικόνα", αν δημιουργείς με βάση την εικόνα σου, εγκλωβίζεσαι σε αυτήν. Προτιμώ να είμαι παρών ως άνθρωπος και όχι ως ταμπέλα.

Πιστεύετε ότι η καλλιτεχνική ταυτότητα είναι κάτι σταθερό ή μια συνεχής διαδικασία μεταμόρφωσης;

Είναι απολύτως μεταμορφωτική. Αν μείνει σταθερή, πεθαίνει. Ο καλλιτέχνης οφείλει να αλλάζει, αλλιώς επαναλαμβάνει τον εαυτό του μέχρι εξάντλησης. Αυτό έκανα μουσικά όλα μου τα χρόνια και τώρα στο θέατρο. 

Σε μια εποχή που η ταχύτητα κυριαρχεί, τι χώρο διεκδικεί το θέατρο — και τι χώρο διεκδικεί το έργο σας;

Το θέατρο διεκδικεί τον χρόνο. Τον χρόνο να ακούσουμε, να σκεφτούμε, να νιώσουμε χωρίς φίλτρα. Το έργο ζητά από τον θεατή να μείνει. Να μην καταναλώσει απλά, αλλά να συμμετέχει στην σκέψη μέσω της κωμωδίας .

Αν έπρεπε να συνοψίσετε την παράσταση ως εμπειρία, ποιο συναίσθημα θα θέλατε να κυριαρχήσει;

Η αγάπη. Μέσα από διάφορες καταστάσεις που ζούμε πρέπει να καταλάβουμε ότι το πιο σημαντικό είναι ότι δεν είμαστε αιώνιοι και τελικά αυτό που θα μείνει είναι το πώς ζήσαμε αυτό το θαύμα που είναι η ίδια η ζωή. Εγώ προσωπικά θέλω να έχω την αγάπη σαν αποτέλεσμα ζωής. 

Το ρίσκο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της δημιουργίας. Πόσο έτοιμος νιώθατε να το αναλάβετε;

Πιο έτοιμος από ποτέ. Γιατί πλέον το ρίσκο δεν το βλέπω ως απειλή, αλλά ως αναγκαία συνθήκη ζωής, έκφρασης και εξέλιξης. 

Συνέχεια ή ρήξη με όσα έχετε κάνει μέχρι σήμερα;

Συνέχεια σε άλλο επίπεδο. Η ανάγκη να εκφραστώ παραμένει η ίδια· απλώς αλλάζει το μέσο σε αυτή την φάση. Η μουσική δεν τελειώνει για εμένα γιατί είναι το μέσο που με ορίζει. 

Τι σας ενδιαφέρει περισσότερο σήμερα ως δημιουργό: η αποδοχή ή η αλήθεια;

Η αλήθεια. Η αποδοχή, αν έρθει, έχει αξία μόνο όταν βασίζεται σε αυτήν.

Αν το έργο αυτό είναι η αρχή ενός νέου κεφαλαίου, πώς θα θέλατε να το θυμάστε;

Ως μια στιγμή θάρρους. Ως την επιλογή να μη μείνω ασφαλής, αλλά ζωντανός. Πάντα κυνηγούσα τα όνειρα μου. Γιατί μόνο έτσι αισθανόμουν ζωντανός. Ετσι και τώρα! 

Προπώληση εισιτηρίων: more.com