Τα χορευτικά ραντεβού του Φεβρουαρίου

Onassis Dance Days 2026-Χορογραφώντας τις ρίζες και τους δεσμούς

Το Onassis Dance Days επιστρέφει και φέτος, από 5 έως 8 Φεβρουαρίου στην Κεντρική Σκηνή, Μικρή Σκηνή & -1 της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση, επιβεβαιώνοντας τη θέση του ως ένα από τα πιο ουσιαστικά σημεία αναφοράς για τον σύγχρονο χορό στην Ελλάδα. Είναι μια επιμελημένη πλατφόρμα που κάθε χρόνο συνομιλεί με τις καλλιτεχνικές και κοινωνικές ανησυχίες της εποχής. Την επιμελητική κατεύθυνση υπογράφει η Αφροδίτη Παναγιωτάκου, ενώ το σχεδιασμό και την επιμέλεια του προγράμματος έχουν η Ιλειάνα Δημάδη, ο Κωνσταντίνος Τζάθας και η Βάσω Βασιλάτου. Ο φετινός άξονας του ODD εστιάζει στη συγγένεια, την καταγωγή και τους δεσμούς – όχι ως σταθερές και δεδομένες έννοιες, αλλά ως ανοιχτά ερωτήματα που επαναπροσδιορίζονται μέσα από το σώμα και την κίνηση. Πώς ορίζεται σήμερα η οικογένεια; Τι σημαίνει να ανήκεις; Και πώς το σώμα λειτουργεί ως φορέας μνήμης, τραύματος και συλλογικής εμπειρίας;

Οι παραστάσεις του φετινού προγράμματος επιδιώκουν να ανοίξουν διαφορετικές καλλιτεχνικές διαδρομές πάνω σε αυτά τα ζητήματα, προτείνοντας ποικίλες αισθητικές, αφηγήσεις και τρόπους θέασης. Μη χάσετε το "NÔT" της Marlene Monteiro Freitas, μια αντισυμβατική τελετουργία συλλογικής έξαψης. Η διακεκριμένη χορογράφος και χορεύτρια με καταγωγή από το Πράσινο Ακρωτήρι διαλύει τη φόρμα και αφήνει τα σώματα να μιλήσουν μέσα από ένταση, χιούμορ και σκοτάδι (6-8/2). Ένα σόλο-ξόρκι είναι το "FÁE" του Ευθύμιου Μοσχόπουλου. Το σώμα γίνεται πεδίο μνήμης και επινόησης, αναζητώντας καταγωγές όχι για να τις βρει, αλλά για να τις ανατρέψει (5-8/2).

Η Κατερίνα Φώτη προσεγγίζει το θέμα του πένθους και επιχειρεί μια σωματική εξερεύνηση της απώλειας και της μετάβασης στο "(REST IN) BLUE" (5-8/2). Η Κύπρια Έλενα Αντωνίου και η μουσικός Μαρία Σπίβακ συναντιούνται επί σκηνής στο "ODE", ένα "ντουέτο-ωδή στη θηλυκότητα και τη συλλογική παρουσία" (5-8/2). Η βιντεοεγκατάσταση "Tectonic Riders" της Έφης Γούση αναβιώνει τελετουργίες, επανασυνδέοντας σώμα και γη μέσα από μύθο και κίνηση (5-8/2).

Πληροφορίες-προπώληση εισιτηρίων από τη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση 

"Mountain": Οι RootlessRoot σε μια σκηνική γλώσσα προσωπική και φιλοσοφική

Μετά τη θερμή ανταπόκριση που γνώρισε στον πρώτο κύκλο παραστάσεών του, το "Mountain" των RootlessRoot επιστρέφει τον Φεβρουάριο (16–19/2) στον Χώρο ΦΙΑΤ, επανερχόμενο πιο ώριμο, πιο πυκνό και πιο αναγκαίο από ποτέ. Η Λίντα Καπετανέα και ο Jozef Fruček συναντιούνται ξανά επί σκηνής σε ένα ντουέτο που δεν επαναλαμβάνεται μηχανικά, αλλά εξελίσσεται οργανικά μαζί με τους ερμηνευτές του, επιβεβαιώνοντας τη διαρκή καλλιτεχνική αναζήτηση των RootlessRoot.

Σύμφωνα με τους δημιουργούς, το "Mountain" επιστρέφει έχοντας αφομοιώσει την εμπειρία του πρώτου του κύκλου: μια παράσταση που δεν επιδιώκει την εντύπωση, αλλά τη βαθύτερη σύνδεση. Σε αυτή τη νέα του εκδοχή, το έργο μοιάζει να κατασταλάζει, να σκάβει βαθύτερα και να ανοίγει εκ νέου έναν ουσιαστικό διάλογο μέσα από το σώμα, τον λόγο και την τελετουργία – στοιχεία που χαρακτηρίζουν διαχρονικά τη δουλειά της ομάδας.

Οι RootlessRoot έχουν αναπτύξει μια υβριδική χορευτική γλώσσα που αρνείται τις εύκολες κατηγοριοποιήσεις. Η κίνηση συνυπάρχει με τον λόγο, το τελετουργικό στοιχείο και την ωμή σωματικότητα, δημιουργώντας έναν χώρο όπου η ένταση, η ατέλεια και η σύγκρουση αποτελούν βασικά εργαλεία έκφρασης. Στο "Mountain", αυτή η γλώσσα αποκτά μεγαλύτερο βάθος, καθώς η Καπετανέα και ο Fruček "μιλούν" για την απώλεια, καλώντας το κοινό σε μια εμπειρία που αγγίζει την ουσία της ζωής, του τέλους και της αναγέννησης.

Σημαντική είναι και η συμβολή των συνεργατών της παράστασης: τα κείμενα υπογράφει ο Jozef Fruček, με επιμέλεια και επεξεργασία ιδέας από την Ιωάννα Νασιοπούλου, τη μουσική σύνθεση από τον Βασίλη Μαντζούκη, τον σχεδιασμό φωτισμών από τον Περικλή Μαθιέλλη και τον σχεδιασμό ήχου και την ηχοληψία από τον Χρήστο Παραπαγκίδη, που ολοκληρώνουν μια σκηνική πρόταση βαθιά συνεκτική και τελετουργική.

Ανακαλύψτε τη μαγεία του φλαμένκο με τον Eduardo Guerrero

Για δύο μοναδικές βραδιές, την Παρασκευή 13 και το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2026, το εμβληματικό Θέατρο Ολύμπια Δημοτικό Θέατρο "Μαρία Κάλλας" υποδέχεται έναν από τους πιο δυνατούς εκπροσώπους του σύγχρονου φλαμένκο. Ο διεθνούς φήμης Ισπανός χορευτής και χορογράφος Eduardo Guerrero έρχεται στην Αθήνα με ένα σόου που επαναπροσδιορίζει την παράδοση μέσα από δύναμη, κομψότητα και αφοπλιστική τόλμη.

Γεννημένος στο Cádiz το 1983, ο Eduardo Guerrero ξεκίνησε να χορεύει από την ηλικία των έξι ετών και μαθήτευσε δίπλα σε κορυφαίες μορφές του φλαμένκο, όπως οι Mario Maya, Antonio Canales και Manolo Marín. Με σπουδές στον ισπανικό, σύγχρονο και κλασικό χορό και με εμφανίσεις σε σπουδαία θέατρα και φεστιβάλ παγκοσμίως, έχει καθιερωθεί ως μια από τις πιο δυναμικές και ανατρεπτικές παρουσίες της σύγχρονης σκηνής. Στην παράσταση που θα δούμε, πλαισιώνεται από τρεις δυναμικούς χορευτές, τρεις παθιασμένους τραγουδιστές, έναν βιρτουόζο κιθαρίστα και έναν καθηλωτικό ντράμερ, συνθέτοντας μια πολυεπίπεδη εμπειρία που συνδυάζει την αυθεντικότητα με έναν σύγχρονο, εκρηκτικό παλμό.

Προπώληση εισιτηρίων: more.com

"the great nothing: Χορευτική υπαρξιακή κατάδυση

 

Το νέο έργο της Αντωνίας Οικονόμου κάνει πρεμιέρα για λίγες παραστάσεις από τις 5 Φεβρουαρίου στον χώρο Τζάμια Κρύσταλλα στο Μεταξουργ

είο, προσκαλώντας το κοινό σε ένα σκοτεινά ποιητικό χοροθεατρικό ταξίδι στο πιο μοναχικό σημείο του σύμπαντος. Με τίτλο "the great nothing – or the loneliest place in the universe", η παράσταση επιχειρεί μια σωματική και υπαρξιακή κατάδυση στο κενό, την απώλεια και τη μνήμη.

Εμπνευσμένο από το "Κενό του Βοώτη" (Boötes Void) – μία από τις μεγαλύτερες κοσμικές απουσίες στο παρατηρήσιμο σύμπαν – το έργο της Οικονόμου χτίζει έναν σκηνικό κόσμο όπου όλα μοιάζουν γνώριμα, αλλά τίποτα δεν παραμένει σταθερό. Χώρος και χρόνος διαρρηγνύονται, δημιουργώντας ένα παγωμένο στιγμιότυπο όπου το ανοίκειο γίνεται οικείο χωρίς έκπληξη, η επιθυμία συνυπάρχει με τον τρόμο και το παρόν διαλύεται σε θραύσματα μνήμης.

Όπως σημειώνει η ίδια η δημιουργός, το "Μεγάλο Τίποτα" δεν είναι άδειο. Είναι γεμάτο σκοτάδι και αχανείς αποστάσεις – όπως ένας αποχωρισμός, μια απώλεια, μια σύγχρονη συνθήκη απομόνωσης. Ένας χώρος χωρίς χώρο, όπου καλούμαστε διαρκώς να ξεχάσουμε, να μουδιάσουμε, να ακινητοποιηθούμε. Κι όμως, μέσα σε αυτό το κενό, κάτι επιμένει να κινείται.

"Misslightenment": Χορευτικό σχόλιο για την έμφυλη βία

Για μία μόνο παράσταση, το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου , στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός η χορογράφος και ερμηνεύτρια Ελένη Πλουμή φέρνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το "Misslightenment", μια σωματική και οπτική performance που διερευνά πώς το ανδρικό βλέμμα έχει επηρεάσει τη διήγηση των ιστοριών των γυναικών και πώς το σώμα μπορεί να διεκδικήσει την επανερμηνεία τους.

Μέσα από το φως, τη σκιά και τη μεταμορφωτική κίνηση, η παράσταση θέτει ερωτήματα για τις ιστορίες που χάνονται πριν προλάβουν να ειπωθούν, για τις αόρατες μορφές της έμφυλης βίας και για τον τρόπο που το σώμα μπορεί να επαναπροσδιορίσει τη μνήμη και τη φωνή των γυναικών.

Σε ένα σκηνικό που συνδυάζει ένα γυναικείο σώμα, μια σκάλα και προβαλλόμενες εικόνες, η Πλουμή μεταμορφώνεται σε πολλαπλούς χαρακτήρες, δημιουργώντας ένα τοπίο όπου η πραγματικότητα, η μυθολογία και η φαντασία συναντιούνται. Οι σκιές και το φως πλέκουν κινούμενες αφηγήσεις, αναδεικνύοντας το πώς η ερμηνεία των ιστοριών αυτών τροφοδοτεί την καθημερινή αδικία απέναντι στις γυναίκες.

Το έργο αναπτύχθηκε με τη συνεργασία του Κέντρου Γυναικείας Χειραφέτησης Fenix και της οργάνωσης Blauwe Maan, που στηρίζει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης στην Ολλανδία. Όπως σημειώνει η χορογράφος, το "Misslightenment" γεννήθηκε από την ανάγκη να φωτιστεί η σιωπή πίσω από τα καθημερινά φαινόμενα έμφυλης βίας. Μέσα από μια σκηνική γλώσσα που συνδυάζει ιστορικές αναφορές και προσωπικές εμπειρίες, η Πλουμή δημιουργεί έναν χώρο όπου το σώμα αφηγείται, αναστοχάζεται και διεκδικεί.