Το "Βροχή τα βέλη" του Μηνά Βιντιάδη είναι ένα έργο που μιλά χαμηλόφωνα αλλά επίμονα, όπως κάνουν οι πιο ειλικρινείς εξομολογήσεις. Έπειτα από μια επιτυχημένη πορεία στη Θεσσαλονίκη, η παράσταση έρχεται στην Αθήνα και στο Calderone Art Space (από 31/1), κουβαλώντας μαζί της μια ιστορία αγάπης, απώλειας και συγχώρεσης — μια ιστορία βαθιά ανθρώπινη.
Ο Στράτος Τζώρτζογλου, με τη μακρά διαδρομή του στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, στέκεται μόνος στη σκηνή και μας προσκαλεί σε μια προσωπική, σχεδόν μυστική συνάντηση. Ο ήρωας που υποδύεται, ένας άντρας που γιορτάζει τα πεντηκοστά του γενέθλια, περιμένει καλεσμένους που ίσως δεν έρθουν ποτέ. Κι έτσι, αρχίζει να μιλά. Για τα παιδικά του χρόνια, τις αγάπες και τις απώλειες, τους φόβους, τις ματαιώσεις, τα λάθη και τις σιωπές του. Μιλά με χιούμορ και τρυφερότητα, με πίκρα αλλά και ελπίδα, ισορροπώντας ανάμεσα στο γέλιο και τη συγκίνηση.
Το κείμενο του Μηνά Βιντιάδη φωτίζει με ευαισθησία τις σχέσεις των δύο φύλων, τον ναρκισσισμό, την ανάγκη για αποδοχή, αλλά και τη βαθιά επιθυμία του ανθρώπου να ξαναγεννηθεί, να αλλάξει, να αγαπήσει χωρίς όρια. Η μουσική του Γιάννη Ζουγανέλη λειτουργεί σαν εσωτερικός παλμός, συνοδεύοντας τον λόγο και ενισχύοντας τη συναισθηματική του διαδρομή. Με σκηνοθεσία των Στράτου Τζώρτζογλου και Μαρίας Τσαρούχα, καλλιτεχνική επιμέλεια της Μαρίας Μαραγκουδάκη, σκηνικά και κοστούμια του Δημήτρη Στρέπκου και φωτισμούς του Τάσου Σκλαβούνου, η παράσταση διατηρεί μια λιτή αισθητική που υπηρετεί τον λόγο και τον άνθρωπο.
Σε βίντεο εμφανίζεται (σε διάφορους ρόλους) η Μυρτώ Δημητρακοπούλου. Λέει ο συγγραφέας για το έργο: "Αυτό, κυρίως, που ήθελα να πετύχω στο νέο έργο μου ήταν οι ήρωες μου να βρεθούν σ' εκείνο το "νεκρό" σημείο όπου η αλήθεια και το ψέμα, η υπερβολή και η ατολμία, το θάρρος και το θράσος, ο φόβος και το ρίσκο, γίνονται ένα. Κι αυτό που θέλω να παρακαλέσω τους θεατές, ειδικά τις γυναίκες που γεμίζουν τα θέατρα, είναι πρώτα να γελάσουν και μετά να προβληματιστούν, πρώτα να κλάψουν και μετά να ψάξουν τα "κρυμμένα μυστικά". Μπορεί ένας άντρας να μιλάει, μα θα μπορούσε να ήταν γυναίκα..."
Ο Στράτος Τζώρτζογλου για το έργο
"Ο ήρωας που υποδύομαι την ημέρα των γενεθλίων του, "εξομολογείται" στους καλεσμένους του, τη ματαίωση της ζωής του, όντας ο ίδιος πετυχημένος επαγγελματικά ως διαφημιστής, χάνει τον μεγάλο του έρωτα και με αυτή την αφορμή, εξομολογείται "την ματαιότητα του ναρκισσισμού", τη μανία του να αρέσεις με οποιοδήποτε κόστος, αλλά και την "απώλεια της αγάπης", την πίκρα του για το παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ, τον πνιγμό του πατέρα του στον Ατλαντικό, την απώλεια της γιαγιάς του που λάτρευε, την ξεχωριστή μητέρα του, το χωρισμό του από την γυναίκα του, που ήταν ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής του.
Λέει στους "καλεσμένους" του:
"Κανέναν δεν περιμένω, κανείς δεν με περιμένει
΄Εχω μόνο εσάς.
Ελάτε να μου ευχηθείτε να διώξω μακριά τον κακό εαυτό μου και εύχομαι … να ξαναγεννηθώ…από την αρχή
Αλήθεια, είναι αργά για ν’ αλλάξω;"
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
