Ο "Γλάρος" του Τσέχοφ με την Κατερίνα Διδασκάλου σε σκηνοθεσία Γιώργου Βάλαρη

Ο "Γλάρος" του Άντον Τσέχοφ είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, ένα κείμενο-τομή, που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αφηγούμαστε ανθρώπινες ζωές στη σκηνή. Το έργο όπου η δράση μετακινείται από το γεγονός στο συναίσθημα, από την κορύφωση στη φθορά, από το "τι συμβαίνει" στο "τι μένει", ανεβαίνει από τις 6 Μαρτίου, στον χώρο ΦΙΑΤ. Ο Γιώργος Βάλαρης προτείνει μια σύγχρονη, καθαρή ανάγνωση του έργου, που δεν προσπαθεί να εκβιάσει το συναίσθημα, αλλά το αφήνει να αναδυθεί αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα. Στο κέντρο αυτής της συνεργασίας δεσπόζει η Αρκάντινα της Κατερίνας Διδασκάλου. Ένας ρόλος απαιτητικός, επικίνδυνος, γεμάτος αντιφάσεις — και ακριβώς γι’ αυτό ιδανικός για μια ηθοποιό που εδώ και δεκαετίες αποδεικνύει πως διαθέτει σπάνιο μέγεθος, τεχνική ακρίβεια και βαθιά εσωτερική αλήθεια. Η Διδασκάλου, που εδώ και 14 χρόνια γνωρίζει εντυπωσιακή επιτυχία με την "Πόρνη από πάνω" του Αντώνη Τσιπιανίτη, επιστρέφει σε έναν εμβληματικό γυναικείο ρόλο, φέρνοντας μαζί της όλη τη διαδρομή, τη γνώση και το θεατρικό της βάρος.

Στο έργο η Αρκάντινα, διάσημη ηθοποιός, της οποίας η έντονη παρουσία κυριαρχεί τόσο στη σκηνή όσο και στις προσωπικές της σχέσεις, φτάνοντας στο εξοχικό του αδελφού της  Σόριν για το Σαββατοκύριακο, βρίσκεται μπλεγμένη σε μια καταιγίδα αντικρουόμενων επιθυμιών. Ο γιος της Κονσταντίν, αγωνίζεται να βγει από τη σκιά της καθώς κυνηγά τις δικές του καλλιτεχνικές φιλοδοξίες. Ο εραστής της, ο διάσημος συγγραφέας Τριγκόριν, γίνεται αντικείμενο θαυμασμού και έρωτα για την επίδοξη νεαρή ηθοποιό Νίνα. Οι ζωές τους μπλέκονται σε ένα τοπίο έρωτα, φιλοδοξίας και απογοήτευσης, όπου όλοι επιθυμούν κάτι που δεν μπορούν να αποκτήσουν.

Η Αρκάντινά της δεν είναι απλώς μια διάσημη ηθοποιός που φοβάται το πέρασμα του χρόνου. Είναι μια γυναίκα που διεκδικεί χώρο, έρωτα, εξουσία, και ταυτόχρονα αποκαλύπτει τη ρωγμή της. Δίπλα της, ένα σύνολο ηθοποιών με έντονη παρουσία και σκηνική ευαισθησία συνθέτει έναν κόσμο όπου ο έρωτας μπλέκεται με τη φιλοδοξία και η δημιουργία με την απογοήτευση.

Δίπλα στην Κατερίνα Διδασκάλου, ο Παναγιώτης Μπουγιούρης ως Τριγκόριν, ο Τάκης Σακελλαρίου ως Σόριν και ο Δημήτρης Τσίκλης στον ρόλο του Κονσταντίν συνθέτουν έναν τον πυρήνα των ανδρικών ρόλων. Η Νάνσυ Μπούκλη (Μάσα) και η Αναστασία Γαλερού Βλάσση (Νίνα) δίνουν φωνή στη νεότητα, την επιθυμία και τη ματαίωση, ενώ τους συμπληρώνουν ο Βασίλης Αφεντούλης (Γιατρός) και ο Πάνος Κλάδης (Δάσκαλος).

Η μετάφραση του Αντώνη Γαλέου, η μουσική του Τζεφ Βάγγερ, τα κοστούμια της Ιωάννας Κουρμπέλα, η κίνηση του Αλέξανδρου Σταυρόπουλου και οι φωτισμοί των Αλέκου Αναστασίου και Χάρη Δάλλα συνθέτουν έναν κόσμο λιτό, σύγχρονο και τσεχοφικό — έναν κόσμο όπου το πιο δυνατό δράμα συμβαίνει σιωπηλά.

Σημείωμα Σκηνοθέτη

 Ο "Γλάρος" θεωρείται ένα έργο που φανερώνει την απόστασηανάμεσα σε αυτό που ονειρευόμαστε και σε αυτό που αντέχουμε να ζήσουμε. Η τραγικότητά του δεν κραυγάζει. Συμβαίνει χαμηλόφωνα, σχεδόν ανεπαίσθητα. Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η βαθιά του δύναμη: στο ότι δεν επιβάλλει συναίσθημα, αλλά το γεννά μέσα από την αναγνώριση. Ίσως γι’ αυτό το έργο παραμένει τόσο σύγχρονο. Γιατί και σήμερα, οι μεγάλες μας ήττες δεν έχουν πια μορφή τραγωδίας. Έχουν μορφή σιωπής. Σιωπής που συσσωρεύεται, που βαραίνει, που τελικά καθορίζει τις ζωές μας.