Σήμερα, 25 Νοεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Βίας των Γυναικών, σε μια εποχή που η γυναικεία φωνή εξακολουθεί να δοκιμάζεται ανάμεσα σε κοινωνικές πιέσεις, στερεότυπα και αόρατες μορφές καταπίεσης, δύο σύγχρονα θεατρικά έργα έρχονται να φωτίσουν με συγκλονιστικό τρόπο τη στιγμή της ρήξης· εκείνη τη βαθιά προσωπική και πολιτική μεταμόρφωση όπου η γυναίκα αποφασίζει όχι μόνο να μιλήσει, αλλά να υπάρξει. Το "Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας" του Εντουάρ Λουί και "Η πόρνη από πάνω" του Αντώνη Τσιπιανίτη, παρότι γεννημένα μέσα σε διαφορετικές χώρες, παραδόσεις και δραματουργικά περιβάλλοντα, συνομιλούν ουσιαστικά γύρω από την ανάγκη της γυναίκας να επανακτήσει τον εαυτό της και τη θέση της στον κόσμο.
Στο πρώτο έργο, ο Λουί ξεγυμνώνει με ωμή ευαισθησία την καθημερινότητα μιας γυναίκας που μεγάλωσε μαθαίνοντας να σωπαίνει. Η στενότητα της επαρχίας, η ταξική ασφυξία, η βία –σωματική και συμβολική– και ο κοινωνικός καταναγκασμός που επιβάλλει ρόλους, συνθέτουν το τοπίο όπου η ηρωίδα του παλεύει να επιβιώσει. Κάθε μικρή εξέγερση, κάθε σιωπή, κάθε απόπειρα να αρθρώσει μια αλήθεια που πονά, γίνεται ένα ακόμη βήμα προς την αυτογνωσία. Η παράσταση, σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Σωτηρίου με την Ελένη Κοκκίδου αναδεικνύει αυτή τη διαδρομή ως έναν αγώνα για ύπαρξη: μια διαρκή μεταμόρφωση μέσα σε έναν κόσμο που ακόμα θεωρεί τη γυναικεία ταυτότητα κάτι το "δευτερεύον". "Πρόκειται για ένα αυτοβιογραφικό, λογοτεχνικό έργο υψηλής έντασης και ευαισθησίας, μέσα από το οποίο ο Λουί τιμά τη μητέρα του και ταυτόχρονα αποκαλύπτει τα βαθιά κοινωνικά και πολιτικά στρώματα που διαμορφώνουν τις ζωές των γυναικών". Δίπλα της, επί σκηνής, συναντάμε τον Κωνσταντίνο Γεωργόπουλο ("Τζένη Καρέζη").
Από την άλλη, "Η πόρνη από πάνω" παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική αφετηρία, αλλά μια εξίσου αντηχητική κατάληξη. Η Ερατώ, εγκλωβισμένη στη δική της σιωπηλή μιζέρια, έρχεται αντιμέτωπη με την απρόσμενη παρουσία μιας γυναίκας που η κοινωνία συνηθίζει να περιθωριοποιεί: μια πόρνη. Οι αναστεναγμοί από το πάνω διαμέρισμα λειτουργούν σαν καθρέφτης, σαν κάλεσμα αφύπνισης. Μέσα από την αριστουργηματική ερμηνεία της Κατερίνας Διδασκάλου, για 14 χρονιά, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Πατρώνη, η Ερατώ ξετυλίγει μια ζωή σημαδεμένη από απόρριψη, προδοσία, έλλειψη αυτοεκτίμησης και βαθιά μοναξιά. Και όμως, μέσα από αυτή τη σύγκρουση δύο τόσο διαφορετικών γυναικείων κόσμων, γεννιέται η δική της φωνή· η δυνατότητα να δει τον εαυτό της αλλιώς (Νέος Ακάδημος).
Τα δύο έργα, με τρόπο διαφορετικό αλλά συμπληρωματικό, αποκαλύπτουν πως η γυναικεία χειραφέτηση δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, αλλά μια βαθιά προσωπική και πολιτική διαδικασία. Είναι η πορεία από τη σιωπή στο λόγο, από τον φόβο στην αυτοδιάθεση. Και ταυτόχρονα υπενθυμίζουν πως η γυναικεία εμπειρία, ακόμη και σήμερα, συχνά μοιάζει με πεδίο μάχης — αλλά και με τόπο αναγέννησης.
Προπώληση εισιτηρίων more.com για την "Πόρνη από πάνω" και τους "Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας"
Περισσότερες πληροφορίες
Η πόρνη από πάνω
Η ζωή της Ερατώς, μιας παντρεμένης νοικοκυράς, αλλάζει όταν μια πόρνη εγκαθίσταται στο διαμέρισμα πάνω από το δικό της, στην επιτυχημένη παράσταση που επιστρέφει για 14η χρονιά. Μια ολόκληρη ζωή σε ενενήντα λεπτά πετυχαίνει να αναπαραστήσει η Κατερίνα Διδασκάλου καθώς ερμηνεύει με αξιοθαύμαστη αμεσότητα, λιτότητα και μέτρο τη ζωή της καταπιεσμένης χήρας νοικοκυράς, αλλά και όλους τους χαρακτήρες που σημάδεψαν τη ζωή της ηρωίδας. Η προδοσία, η απόρριψη, η βαναυσότητα εναντίον των γυναικών και ταυτόχρονα ο έρωτας, η δύναμη που βρίσκει κανείς μέσα του ακόμη και στις δυσκολίες και η επιδίωξη για την χαρά της ζωής ξετυλίγονται μέσα από το βαθιά ανθρώπινο κείμενο που για ενδέκατη χρονιά συνεχίζει να συγκινεί το κοινό. Αποτελεί, άλλωστε, ένα ρόλο ζωής για την ηθοποιό.
Αγώνες και μεταμορφώσεις μιας γυναίκας
Το τολμηρό και βαθιά συγκινητικό σύγχρονο γαλλικό έργο που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα είναι το χρονικό μιας γυναίκας που παλεύει να επιβιώσει σ’ έναν κόσμο που της έμαθε από παιδί να σωπαίνει, μέσα από το οποίο ο Λουί τιμά τη μητέρα του και ταυτόχρονα αποκαλύπτει τα βαθιά κοινωνικά και πολιτικά στρώματα που διαμορφώνουν τις ζωές των γυναικών. Από την καταπιεστική επαρχία μέχρι τη μάχη της καθημερινής επιβίωσης, η διαδρομή της είναι γεμάτη μικρές εξεγέρσεις, σιωπές, θυσίες και αλήθειες που καίνε. Είναι ένα έργο που μιλάει για τα φύλα, τις τάξεις, τη μητρότητα, τη βία και την ελευθερία. Ένα έργο που μας θυμίζει πως ακόμα και σήμερα, το να είσαι γυναίκα δεν είναι αυτονόητο.
