"Λεωφορείο ο πόθος"- Η επιστροφή Καραντζά και οι δύο πρωταγωνιστές

Η επανάληψη του "Λεωφορείο ο πόθος" σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά επιστρέφει με νέα διανομή ως μια παράσταση που ανασκάπτει το διαχρονικό σύμπαν του Τενεσί Ουίλιαμς, φωτίζοντας με νέα ορμή τις αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης. Στο κέντρο της σκηνικής σύγκρουσης βρίσκονται ο Αινείας Τσαμάτης και η βραβευμένη Αλεξία Καλτσίκη, η οποία απέσπασε θερμά σχόλια και το 2ο Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας στα Θεατρικά Βραβεία Κοινού 2025 του "αθηνοράματος" για την ερμηνεία της ως Μπλανς, σφραγίζοντας με δύναμη και λεπτότητα μια από τις πιο απαιτητικές ηρωίδες του αμερικανικού ρεπερτορίου.

Ο Αινείας Τσαμάτης, ερμηνεύοντας φέτος έναν Στάνλεϊ Κοβάλσκι, γεμάτο άμυνες και υλικότητα, τονίζει πως τα θεμελιώδη στοιχεία του έργου –η εξουσία, ο φόβος, η επιθυμία και η ανάγκη για αποδοχή– παραμένουν "αδιαπραγμάτευτα" στη συνείδηση του σύγχρονου θεατή. Όπως σημειώνει, "H εξουσία, ο φόβος, η επιθυμία και η ανάγκη για αποδοχή συνεχίζουν να αποτελούν αδιαπραγµάτευτα στοιχεία τόσο για το κοινό του σήµερα όσο και για το κοινό του τότε αλλά και για το κοινό που θα υπάρξει πολλά χρόνια αργότερα. Δεν είναι διαπραγµατεύσιµη η διαχρονικότητα αυτών των στοιχείων. Κάθε άνθρωπος έχει επιθυµίες, φόβους και ανάγκες και αυτές θα συνεχίσουµε να διαπραγµατευόµαστε µέσα µας για πολλά πολλά χρόνια ακόµα. Η ανάγκη για αποδοχή µπορεί πολύ εύκολα να µετατραπεί και να γίνει φόβος , φόβος για απόρριψη. Όταν επιζητάς την αποδοχή δίνεις στην άλλη πλευρά µια εξουσία, την εξουσία του αν θα σε αποδεχτεί ή όχι. Εν κατακλείδι όλα αυτά τα στοιχεία αλληλοσυνδέονται και εκεί είναι που αρχίζει το ενδιαφέρον και για το κοινό αλλά και για µας που καλούµαστε να υποδυθούµε αυτά τα πρόσωπα".

Κάθε άνθρωπος συνεχίζει να παλεύει με τις ίδιες εσωτερικές εντάσεις, και αυτό καθιστά το έργο ακατάλυτο στον χρόνο. Στην ανάγνωση του Δημήτρη Καραντζά, ο κόσμος του "Λεωφορείου ο πόθος” μοιάζει να πάλλεται ανάμεσα στην πραγματικότητα και στο όνειρο. Στο ερώτημα πού τοποθετεί τον Στάνλεϊ μέσα σε αυτό το μεταίχμιο ο Τσαμάτης απαντά: "Ο Στάνλεϊ είναι ένας πραγματιστής – υλιστής γεμάτος άμυνες οι οποίες δεν επιτρέπουν στο όνειρο να υπάρξει. Η ανάγκη για επιβίωση και η ανάγκη για αποδοχή δεν αφήνουν χώρο για φαντασία. Αυτά που τον ορίζουν είναι τα κεκτημένα του και ο άνθρωποι που έχει δίπλα του. Οποιοσδήποτε απειλεί αυτήν την πραγματικότητά του γίνεται αυτομάτως εχθρός".

Ο Στάνλεϊ Κοβάλσκι επιβιώνει μέσα από τα κεκτημένα του, και όποιος απειλεί αυτό το σύμπαν γίνεται αυτομάτως εχθρός. Ωστόσο, η πραγματική σκηνική ένταση ξεκινά με τη συνύπαρξή του με τη Μπλανς.

Ρωτήσαμε τον Αινεία Τσαμάτη για αυτή τη δυναμική:
Η συνύπαρξή σου με την Αλεξία Καλτσίκη επί σκηνής έχει τη μορφή μιας εκρηκτικής σύγκρουσης. Πώς είναι να "αναπνέετε” μαζί μέσα σε μια τόσο έντονη θεατρική ενέργεια κάθε βράδυ;

Κι εκείνος απάντησε:
"Όταν συμβαίνει αυτή η κοινή "ανάσα” επί σκηνής, είναι μαγικό, ανοίγει ένας άλλος χωροχρόνος, και η σύγκρουση γίνεται βαθιά και προσωπική. Αυτή την πρώτη ανάσα στην παράσταση την φέρνει η Αλεξία και με αυτό καλούμαστε  να συνομιλήσουμε και να συγκρουστούμε. Είναι ένας τυφώνας που εισαβάλλει στο χώρο, ένας τυφώνας που έχρεται γεμάτος μαγεία και για να μπορέσεις να το διαχειριστείς πρέπει να γίνει κι εσύ τυφώνας. Ένας τυφώνας γεμάτος ρεαλισμό".

Από την πλευρά της, η Αλεξία Καλτσίκη προσεγγίζει τη Μπλανς ως μια ηρωίδα που φτάνει στη Νέα Ορλεάνη έχοντας χάσει τα πάντα –γονείς, περιουσία, υπόληψη, ακόμη και το ίδιο της το όνομα. Κι όμως, μέσα σε αυτήν την κατάρρευση, αναγνωρίζει μια γυναίκα ενεργητική, που επιμένει να επιβιώνει παρά την αδυναμία που τη διαπερνά.

"Πρωτοδιάβασα έργα του Τενεσί Ουίλιαμς στα δεκαοκτώ μου. Από τότε σκεφτόμουν ότι τα γυναικεία του πρόσωπα, όσο ευάλωτα κι αν είναι, διαθέτουν μια τεράστια δύναμη και μια ακατάπαυστη λαχτάρα για επιβίωση. Είναι ενεργητικά, με έναν ανορθόδοξο τρόπο, παρά την εμφανή αδυναμία τους. Δεν παραιτούνται" δήλωσε στο "α", ένα χρόνο πριν, την εποχή που ξεκινούσε η σκηνική διαδρομή του "Λεωφορείο ο πόθος" στο Προκήνιο. "Τώρα που μου δόθηκε η ευκαιρία να ασχοληθώ πρακτικά με τη Μπλανς, ακολουθώντας όλη τη διαδρομή ενός τέτοιου χαρακτήρα και αποκτώντας εμπειρική γνώση, μπορώ να πω ότι τα πολλά που σκέφτομαι για εκείνη δεν έχουν τελικά τόσο μεγάλη σημασία. Από πολύ νωρίς ένιωσα μέσα μου ένα σκηνικό αίτημα, ένα προαπαιτούμενο για να την προσεγγίσω: να ανοίξουν οι αισθήσεις και η φαντασία μου. Σε άλλα έργα, αυτό έρχεται σταδιακά· εδώ, όμως, το ένιωσα απολύτως αναγκαίο ήδη από το πρώτο βήμα. Δεν νομίζω πως υπάρχει πιο γοητευτικό και ριψοκίνδυνο σκηνικό ζητούμενο από αυτό".

Για την Καλτσίκη, το μεγαλύτερο σκηνικό ζητούμενο ήταν να ανοίξει τις αισθήσεις και τη φαντασία της από το πρώτο βήμα, αφού η Μπλανς ζει σε μια συνεχή ταλάντευση ανάμεσα στο πραγματικό και το φαντασιακό. Η ανάγνωση του Καραντζά, "γυμνή και αφύλακτη", όπως την περιγράφει, αναδεικνύει αυτήν τη λεπτή ισορροπία, δημιουργώντας μια παράσταση όπου ο χώρος, το φως, ο ήχος και η κίνηση συνυπάρχουν οργανικά με τις ερμηνείες.

Σε αυτό το σκηνικό σύμπαν, η Καλτσίκη χαρίζει στην Μπλανς μια ερμηνεία που δικαίως τιμήθηκε, επιβεβαιώνοντας πως το "Λεωφορείο ο Πόθος" εξακολουθεί να είναι ένα έργο που συγκλονίζει μέσα από τα πιο εύθραυστα και ταυτόχρονα τα πιο δυνατά ανθρώπινα κομμάτια. Δίπλα της, μια νέα εξαιρετική διανομή (Αινείας Τσαμάτης, Ηρώ Μπέζου, Βαγγέλης Αμπατζής, Ιωάννα Πιατά, Πέτρος Δημοτάκης) δίνει υπόσταση σε ένα περιβάλλον όπου το ένστικτο συγκρούεται με την ευαισθησία, και ο ρεαλισμός συντρίβει την ψευδαίσθηση.

Διαβάστε κριτική για την παράσταση

Προπώληση εισιτηρίων: more.com