"Unborn": 5 λόγοι που θα σε κάνουν να δεις αυτή τη διαφορετική ιστορία ενηλικίωσης

Το σύγχρονο ελληνικό θέατρο τα τελευταία χρόνια στρέφεται όλο και πιο συνειδητά στην εξερεύνηση του τραύματος και της οικογένειας. Μέσα από ρεαλιστικούς αλλά και ποιητικούς τρόπους αφήγησης, νέοι δημιουργοί επιχειρούν να αγγίξουν το άρρητο: τις σιωπές, τις απουσίες και τα άλυτα δεσμά που διαμορφώνουν την ταυτότητά μας. Το "Unborn" εντάσσεται σε αυτή τη νέα δραματουργική φωνή, φωτίζοντας το πώς ο αποχωρισμός, η μνήμη και η ανάγκη για αποδοχή μπορούν να γίνουν γέφυρες ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Είναι μια ιστορία ενηλικίωσης που ξεκινά την ημέρα των γενεθλίων μιας γυναίκας και καταλήγει σε μια συνάντηση που θα αλλάξει για πάντα δύο αδέρφια.

Η Χριστίνα Κυρίτση, μέσα από το κείμενό της, φωτίζει με ευαισθησία και χιούμορ τη στιγμή που το παιδί μέσα μας πρέπει να αποχαιρετήσει ό,τι γνώριζε, για να μπορέσει να μεγαλώσει. Μαζί με τον Νεκτάριο Λιονάκη στη σκηνοθεσία και τον Μανώλη Πίτερη στη σκηνή, δημιουργούν μια παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στην ωμή αλήθεια και την απροσδόκητη τρυφερότητα. Το "Unborn" μιλά για οικογένειες που διαλύονται και ξαναφτιάχνονται, για δεσμούς αίματος και συναισθήματος, για την ανάγκη να συγχωρούμε και να προχωράμε. Προγραμματισμένη πρεμιέρα 14 Οτωβρίου στο Ρεκτιφιέ. 

Πέντε λόγοι από τη Χριστίνα Κυρίτση για να μην χάσετε το "Unborn" 

1. Τα γενέθλια είναι απλώς μια ημερομηνία. Μπορεί να φυσάς κεράκια και να χαμογελάς στη φωτογραφία, αλλά η αληθινή ενηλικίωση έρχεται την πρώτη φορά που λες "όχι" και το εννοείς. Εκεί, σε μια στιγμή πιο θορυβώδη από οποιοδήποτε πάρτι, καταλαβαίνεις ότι μεγαλώνεις στ’ αλήθεια.

2. Τα αδέλφια είναι ένα περίεργο πράγμα. Μπορεί να έχεις να τα δεις δέκα ολόκληρα χρόνια, να μην ξέρεις τι μουσική ακούνε ή τι χρώμα έχουν βάψει το δωμάτιό τους, κι όμως όταν βρεθείτε ξανά, ξαφνικά να νιώθεις πως η ανάσα σας έχει τον ίδιο ρυθμό. Ή και όχι. Μπορεί να είναι τόσο άβολο που να θέλεις να εξαφανιστείς κάτω από το τραπέζι.

3. Ναι, γίνεται να φτιάξεις τούρτα με 7 ευρώ. Δεν θα είναι σαν αυτές τις υπερπαραγωγές με τριπλές στρώσεις και σοκολάτες να τρέχουν από τα πλαϊνά. Κι αν βάλεις από πάνω τη φωτογραφία του προσώπου σου – ξέρεις, αυτή που κάποιοι κολλάνε σαν διακοσμητικό – το αποτέλεσμα θυμίζει λίγο ωμοφαγία: όλοι να σε τρώνε κυριολεκτικά κομμάτι-κομμάτι. Γελάς, αλλά και σκέφτεσαι, γιατί ;

4. Η Κανέλλα στο "Unborn" δεν είναι μπαχαρικό, δεν μπαίνει σε τσάι ή ρυζόγαλο. Η Κανέλλα είναι μνήμη, είναι η φωνή που σε ξυπνάει το πρωί, η ουρά που κουνιέται πάντα για σένα, ακόμα κι όταν κανείς άλλος δεν το κάνει. Είναι το τώρα, το κομμάτι της ζωής που σε κρατάει όρθιο, μέχρι να καταλάβεις τι πραγματικά σημαίνει αγάπη.

5. Υπάρχουν νύχτες που μοιάζουν με ολόκληρη ζωή. Είναι αυτή η προσμονή κοιτάζοντας απο το παράθυρο του δωματίου σου. Μια συνάντηση που δεν περίμενες, μια απώλεια που σε ταρακουνάει και σε κάνει άλλον άνθρωπο. Το "Unborn" είναι ακριβώς αυτή η νύχτα: εκεί που όλα αλλάζουν, χωρίς να σε ρωτήσουν αν είσαι έτοιμος να τα δεχτείς.