"Άγριος σπόρος": Πρεμιέρα για το πολυσυζητημένο έργο του Γιάννη Τσίρου

Δώδεκα χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμά του, ο  "Άγριος σπόρος" του Γιάννη Τσίρου διατηρεί ατόφια τη δύναμή του να φωτίζει τις σκοτεινές πλευρές μιας κοινωνίας που, αντί να προστατεύει, συντρίβει τον αδύναμο. Σ’ ένα αφιλόξενο επαρχιακό τοπίο, μια παράνομη καντίνα στην άκρη μιας ερημικής παραλίας γίνεται το επίκεντρο μιας υπόθεσης εξαφάνισης. Η απουσία ενός νεαρού Γερμανού παραθεριστή αρκεί για να εκκινήσει έναν μηχανισμό καχυποψίας, ηθικής καταδίκης και κοινωνικού αποκλεισμού – πριν καν διατυπωθεί οποιαδήποτε κατηγορία.

Ο Τσίρος, με τη χαρακτηριστική του πυκνή και κοφτή γλώσσα, ανατέμνει τον μικρόκοσμο της επαρχίας, αναδεικνύοντας το πώς η ανάγκη για τάξη και ασφάλεια μετατρέπεται σε εργαλείο καταστολής και αδικίας. Όπως σημειώνει ο ίδιος, το θέατρο μπορεί να μη διορθώνει τον κόσμο, έχει όμως τη δύναμη να κρατά ζωντανή την προσδοκία της δικαιοσύνης — εκεί όπου η πραγματικότητα τη στερεί.

Η σκηνοθέτις Σοφία Καραγιάννη βλέπει στον "Άγριο σπόρο" μια σύγχρονη τελετουργία εξιλασμού. Ο κεντρικός ήρωας, φορέας μιας ενοχής που δεν του ανήκει, γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος μιας κοινωνίας που αναζητά διαρκώς κάποιον να στιγματίσει για να αισθανθεί ασφαλής. "Δεν ψάξαμε τον ένοχο", αναφέρει η Καραγιάννη. "Αναρωτηθήκαμε πώς το δίκαιο χάνεται μέσα στον θόρυβο των μηχανισμών και στη σιωπή των μαρτύρων". Πρωταγωνιστούν οι Ηλίας Βαλάσης, Δημήτρης Μαμιός, Ανθή Σαββάκη. Η πρεμιέρα έχει ορισθεί για τις 15 Οκτωβρίου στο Θέατρο Μικρό Χορν.

Σημείωμα της σκηνοθέτιδας

Στον "Άγριο σπόρο", όλα θυμίζουν μια τελετουργία που οδηγεί στη σφαγή. Η παραλία είναι τόπος εξορίας, η καντίνα ένα αυτοσχέδιο καταφύγιο, κι ο κεντρικός ήρωας, ο φορέας μιας ενοχής που δεν του ανήκει, αλλά του αποδίδεται. Γύρω του, μια κοινωνία που θυμίζει τον χορό της αρχαίας τραγωδίας, εκεί όπου η τιμωρία προηγείται του εγκλήματος και η Δικαιοσύνη μετατρέπεται σε όργανο εκτόνωσης. Ο κεντρικός ήρωας γίνεται ένας σύγχρονος αποδιοπομπαίος τράγος, όχι επειδή έφταιξε, αλλά επειδή κάποιος πρέπει να φταίει για να συνεχίσει να λειτουργεί το σύστημα. Ο Τσίρος δεν τον εξαγνίζει· τον προσφέρει. Κι εμείς, μέσα από την παράσταση, παρακολουθούμε αυτή τη σιωπηλή, σχεδόν ιεροτελεστική προσφορά, όπου η ανάγκη για κάθαρση καθαγιάζει τη βία, βαφτίζοντάς την "δίκαιο".

Η σφαγή δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή μιας συνθήκης που επαναλαμβάνεται, σε κάθε κοινωνία που για να νιώσει ασφαλής, πρέπει πρώτα να στιγματίσει, να απομονώσει, να εξορίσει. Στήνοντας την παράσταση, δεν αναζητήσαμε τον ένοχο, ούτε το δίκαιο^ αναρωτηθήκαμε πώς το δίκαιο χάνεται μέσα στον θόρυβο των μηχανισμών και στη σιωπή των μαρτύρων.

Προπώληση εισιτηρίων: more.com