Πενήντα χρόνια μετά την πρώτη του παρουσίαση, το σπουδαίο έργο του Ντέιβιντ Μάμετ "Αμερικάνικος Βούβαλος" επιστρέφει δυναμικά στη σκηνή, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου, στο Θέατρο Σημείο. Ένα έργο-τομή της σύγχρονης αμερικανικής δραματουργίας, που ξεγυμνώνει την ηθική κατάρρευση του "αμερικανικού ονείρου", αποκαλύπτοντας τη μοναξιά, τη βία και τη βαθιά ανάγκη για ανθρώπινη σύνδεση μέσα σε έναν κόσμο όπου τα πάντα μετρώνται με όρους συμφέροντος.
Ο Γιώργος Νινιός, μετά τη συγκλονιστική του ερμηνεία στο "Τσιτάχ", επιστρέφει στον θεατρικό λόγο με έναν ρόλο γεμάτο αντιφάσεις – σκληρότητα και τρυφερότητα, φόβο και πόθο για επαφή. Πλάι του, οι Αντώνης Κρόμπας και Σταύρος Τσουμάνης συγκροτούν ένα εκρηκτικό τρίγωνο σχέσεων, εσωτερικών συγκρούσεων και διαψευσμένων ελπίδων.
Είναι ένα από τα πιο γνωστά έργα του Μάμετ, γραμμένο το 1975 και πρωτοανέβηκε το 1977 στο Broadway. Το τριπρόσωπο δράμα είναι επηρεασμένο από τον κόσμο των μικροαστών και των περιθωριακών της Αμερικής του 20ού αιώνα. Το έργο καθιέρωσε τον Μάμετ ως έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους δραματουργούς — κυρίως λόγω της ιδιαίτερης γλώσσας του, του ρεαλισμού των διαλόγων και της ηθικής αμφισημίας των χαρακτήρων του.
Η δράση εκτυλίσσεται σε ένα παλιατζίδικο, ιδιοκτησίας του Ντον, σε μια φτωχογειτονιά αμερικανικής μεγαλούπολης. Μαζί με τον Μπόμπι, έναν νεαρό και κάπως αργόστροφο βοηθό του, και τον Τιτς, έναν παλιό τους γνώριμο με ροπή στο έγκλημα, σχεδιάζουν να κλέψουν πίσω ένα σπάνιο και πολύτιμο νόμισμα (τον "αμερικάνικο βούβαλο") που ο Ντον πούλησε πολύ φθηνά, χωρίς να ξέρει την αξία του. Όσο κυλά η ιστορία, οι μεταξύ τους σχέσεις φθείρονται, τα πάθη φουντώνουν και τελικά το "έγκλημα" δεν θα εκτελεστεί ποτέ, αφήνοντας πίσω συντρίμμια και απογοήτευση. Η σκηνή μετατρέπεται σε "πεδίο μάχης", φωτίζοντας με οξύτητα και τρυφερότητα την εύθραυστη ανθρωπιά των ηρώων.
"Πάντα υπάρχει μία σπίθα τρεμόσβηστη που μας παρηγορεί" σημειώνει ο ίδιος ο σκηνοθέτης και φαίνεται πως η παράσταση που θα δούμε Δευτέρα και Τρίτη στο Σημείο δεν επιδιώκει να αναβιώσει ένα "κλασικό" κείμενο, αλλά να το επανεφεύρει στο σήμερα – εκεί που οι ψευδαισθήσεις επιτυχίας παραμένουν επίκαιρες όσο ποτέ.
Το σημείωμα του Γιάννη Μπέζου για την παράσταση
"Η σκηνή του θεάτρου Σημείο μετατρέπεται σε ασφυκτικό πεδίο σύγκρουσης, όπου η φιλία, η επιθυμία και η προδοσία συνυπάρχουν στην πιο ωμή, αλλά και ευάλωτη εκδοχή τους. Ένα εμβληματικό έργο που επανέρχεται για να μας υπενθυμίσει την θολότητα του αμερικανικού ονείρου. Τρεις άνθρωποι παγιδευμένοι σε ψευδαισθήσεις επιτυχίας. Η ακατάσχετη φλυαρία τους και η θορυβώδης συμπεριφορά τους, πολύ απλά, υπογραμμίζουν την ακινησία τους. Και για άλλη μια φορά υπάρχει "μία σπίθα τρεμόσβηστη" - όπως λέει και ο Μανώλης Αναγνωστάκης- να μας παρηγορήσει. Η ευαισθησία, πάντα καλά κρυμμένη, αποκαλύπτεται έστω και καθυστερημένα. Πενήντα χρόνια μετά την παρθενική του παρουσίαση, ο Αμερικάνικος Βούβαλος, είναι πεισματικά παρών" .
