Αντωνία Κάντα©
Η Ομάδα Σημείο Μηδέν επαναφέρει φέτος το φθινόπωρο την τολμηρή και ιδιότυπα σαγηνευτική παράσταση "Οι Δούλες" του Ζαν Ζενέ, σε μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη και σκηνοθεσία του Σάββα Στρούμπου, στο Θέατρο Άττις – Νέος Χώρος, μετά την επιτυχημένη της πορεία την άνοιξη. Επί σκηνής οι ηθοποιοί Έλλη Ιγγλίζ (Σολάνζ), Ντίνος Παπαγεωργίου (Κυρία) και Μυρτώ Ροζάκη (Κλαιρ), συγκροτούν ένα τριγωνικό σύμπαν εξουσίας, επιθυμίας και καταπίεσης.
Το έργο του Ζενέ, από τα πιο ριζοσπαστικά και αμφιλεγόμενα του 20ού αιώνα, ξεγυμνώνει τις κοινωνικές κατασκευές της ταυτότητας, της τάξης και της εξουσίας μέσα από το θεατρικό παιχνίδι δύο υπηρετριών που επιτελούν καθημερινά ένα τελετουργικό "φόνου" της Κυρίας τους – παίζοντας, δοκιμάζοντας, ανατρέποντας ρόλους και ιεραρχίες. Όμως το παιχνίδι αυτό, όσο "φανταστικό" κι αν μοιάζει, φέρνει στην επιφάνεια τα πιο βαθιά τραύματα, απωθημένα και αδιέξοδα του ανθρώπινου ψυχισμού.
Ο Ζενέ, μέσα από μια γραφή που ισορροπεί ανάμεσα στην ποίηση και την ωμότητα, το όνειρο και τον εφιάλτη, ανατρέπει τα όρια του θεάτρου. Δεν γράφει ένα "κοινωνικό δράμα" αλλά έναν εσωτερικό κόσμο – μια σκηνική κόλαση – που παρατηρεί και αναμετριέται με τους απόκληρους, τα θύματα, τους περιθωριακούς. Σε αυτό το σκοτεινό σύμπαν, το έργο μετατρέπεται σε ένα φιλοσοφικό και πολιτικό ερώτημα για τη σχέση εξουσίας, ταυτότητας και επιθυμίας.
Η σκηνοθετική προσέγγιση του Σάββα Στρούμπου, με την ιδιαίτερη σωματικότητα και την εμμονή στη σκηνική αφαίρεση, καταθέτει μια πυκνή, σχεδόν τελετουργική ανάγνωση του έργου, εστιάζοντας στον υπαρξιακό τρόμο και τη βία της αναπαράστασης. Μέσα σε έναν κόσμο χωρίς "θεούς" και "σωτήρες", οι Δούλες διεκδικούν την παρουσία τους όχι μόνο πάνω στη σκηνή αλλά και μέσα στην Ιστορία.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
