Σμαράγδα Μαγαδαληνή: ""Το ξύπνημα της άνοιξης In Reverse" είναι μια τραγωδία από το τέλος προς την αρχή"

"Το ξύπνημα της άνοιξης” του Βέντεκιντ είναι ένα έργο σταθμός στην παγκόσμια δραματουργία. Αν και έχουν περάσει περισσότερο από 100 χρόνια από τη συγγραφή του, στα μάτια μου τουλάχιστον, αποδεικνύεται εξαιρετικά επίκαιρο. Πρόκειται για ένα έργο που επικεντρώνεται στην τραυματική εμπειρία της μετάβασης των παιδιών από την εφηβεία στην ενηλικίωση. Το έργο αμφισβήτησε ανοιχτά τον πουριτανισμό και την καταπίεση των σεξουαλικών ενστίκτων κατά την εφηβική ηλικία, μα πάνω από όλα αποτέλεσε ένα δριμύ κατηγορώ εναντίον της κοινωνικής υποκρισίας.

Δεδομένου ότι κάποιες από τις θεματικές του έργου δεν βρίσκουν αντίκρισμα στο σήμερα, μοιραία έπρεπε να υπάρξει μια μετακίνηση, με απόλυτο σεβασμό σαφέστατα προς το πρωτότυπο έργο, ώστε να αναδειχθούν εκείνα τα ζητήματα που έχουν διαχρονική αξία και που εξακολουθούν στις μέρες μας να καίνε. Κατά την ανάγνωσή του έργου, αυτό που με συγκίνησε ιδιαιτέρως ήταν το τέλος αυτών των παιδιών, των τριών πρωταγωνιστών της ιστορίας. Μου φάνηκε τόσο άδικο πως η ζωή τους καταστράφηκε εξαιτίας της συμπεριφοράς των ενηλίκων. Μια ολόκληρη κοινωνία στάθηκε με τον τρόπο της απέναντι από τους νέους, φορώντας με περηφάνεια το προσωπείο της υποκρισίας, και συνέβαλλε καθοριστικά στην πτώση και την καταστροφή τους. Αυτή είναι και η αιτία της εν λόγω διασκευής. 

Επέλεξα να φέρω το έργο αντίστροφα "In Reverse", με το τέλος να προηγείται της αρχής ώστε να αναδείξω τις βαθύτερες αιτίες που οδήγησαν μέχρις αυτού του σημείου τα γεγονότα. Ο θεατής δεν θέλω να δει την παράσταση για να μάθει τι έγινε, αλλά για να προβληματιστεί γιατί έγινε ό,τι έγινε. Στην αντίστροφη πορεία του έργου, το τι έγινε το γνωρίζουμε από τις πρώτες κιόλας σκηνές του έργου μιας και ξεκινάμε από το τέλος. Οι αιτίες ωστόσο ξεδιπλώνονται προοδευτικά, καθώς πηγαίνουμε προς τα πίσω με αντίστροφη μέτρηση των σκηνών, για να φτάσουμε στην αρχή των παιδιών, στην πιο αισιόδοξη και ελπιδοφόρα φάση της ζωής τους. Κατά τη γνώμη μου είναι πιο σπαρακτικό να βλέπεις παιδιά με όνειρα και ελπίδες, στην καλύτερή τους στιγμή · να ξεδιπλώνεται ένας κόσμος απεριόριστων δυνατοτήτων μπροστά στα πόδια τους και τότε να συνειδητοποιείς πώς κατέληξαν. Έτσι λοιπόν, το έργο "Το ξύπνημα της άνοιξης In Reverse", βρίσκει τον δεκατετράχρονο Μέλχιορ, να έχει δραπετεύσει από το αναμορφωτήριο και να αναζητά προσωρινά καταφύγιο στο νεκροταφείο. Μέσα σε αυτή την απόκοσμη ατμόσφαιρα θανάτου που επικρατεί, ο Μέλχιορ θα συναντήσει τον νεκρό φίλο του, τον Μόριτς, καθώς και μια άγνωστη Μασκοφορεμένη Ύπαρξη.

Με τη βοήθεια της Μασκοφορεμένης Ύπαρξης, θα πραγματοποιήσει ένα νοερό ταξίδι στο παρελθόν προκειμένου να δώσει απάντηση στο πιο κρίσιμο και ανθρώπινο ερώτημα από όλα: αξίζει εν τέλει να ζεις; Κλείνοντας θέλω να πω πως πέρα από το γεγονός ότι πρόκειται για ένα εκπληκτικό έργο που χαίρει αναγνώρισης σε παγκόσμιο επίπεδο, με χαροποιεί ιδιαιτέρως ότι όλοι οι συντελεστές το αγκάλιασαν από την πρώτη κιόλας στιγμή. Πέσαμε όλοι πάνω με πολλή αγάπη, φροντίδα και ευαισθησία και οραματιστήκαμε έναν καλύτερο κόσμο όπως τον ονειρεύτηκαν και τα τρία παιδιά της ιστορίας μας. Θέλαμε να δημιουργήσουμε ένα σκοτεινό παραμύθι που ναμιλάει στις καρδιές μικρών  και μεγάλων και νομίζω πως το καταφέραμε. Πρόκειται για μια συλλογική δουλειά, πολλών μηνών, όπου ο καθένας έβαλε το λιθαράκι του και το αποτέλεσμα μάς δικαίωσε. Νιώθω ευγνώμων για αυτό το ταξίδι και ανυπομονώ ήδη για το επόμενο.