Ο σκηνοθέτης Γιώργος Κατσιφής στο "Τάπ Άουτ": Τι βρήκε, τι κράτησε, τι είδε

Από τις 25 Απριλίου, η Κάτια Νεκταρίου θα στέκεται μόνη στη σκηνή για να ερμηνεύσει τον μονόλογο του Ανδρέα Φλουράκη, "Ταπ Άουτ". Ο τίτλος του έργου εμπνέεται από τον κόσμο των πολεμικών τεχνών και συγκεκριμένα από τον όρο "tap out”: στην ορολογία του UFC (Ultimate Fighting Championship), του μεγαλύτερου οργανισμού παγκοσμίως που διοργανώνει αγώνες πολεμικών τεχνών, το tap out σημαίνει υποταγή – όταν ο μαχητής χτυπά για να δηλώσει ότι παραδίδεται. Διαβάστε όσα μοιράστηκε μαζί μας ο σκηνοθέτης της παράστασης Γιώργος Κατσιφής.

"Το "Ταπ-Άουτ” το είδα για πρώτη φορά οκτώ χρόνια πριν κι αμέσως ένιωσα μια βαθιά, σχεδόν ενστικτώδη σύνδεση μαζί του. Δεν ήταν απλώς ένα έργο• ήταν μια εμπειρία. Κάτι ακατέργαστο, αληθινό, βαθιά ανθρώπινο. Ένα κείμενο που δεν ζητάει να το ερμηνεύσεις διανοητικά αλλά να το βιώσεις, να το αισθανθείς και να το μεταφέρεις με ειλικρίνεια. Από την πρώτη στιγμή ήξερα πως η σκηνοθετική μου προσέγγιση έπρεπε να ακολουθήσει τον παλμό του, τον ρυθμό και τη ροή του λόγου.

Η κεντρική ιδέα στη δουλειά μου βασίστηκε κυρίως στην επιθυμία  να φωτίσω περισσότερο την "εκκωφαντική" -εσωτερική κραυγή που κουβαλά το έργο. Δούλεψα με  τη μορφή εσωτερικού μονολόγου δημιουργώντας ένα τοπίο μνήμης που ξετυλίγεται μπροστά στο θεατή χωρίς γραμμικότητα. Το σώμα λειτουργεί ως φορέας αφήγησης, όχι μίμησης. Δεν παρουσιάζεται απλώς ένας χαρακτήρας, αλλά ένας νους σε διαρκή πάλη. Ένας άνθρωπος που προσπαθεί να σταθεί όρθιος ανάμεσα στα ερείπια των εμπειριών του.

Αν και το έργο έχει γραφτεί για αντρική φωνή επέλεξα συνειδητά να το ερμηνεύσει γυναίκα. Γιατί για εμένα το τραύμα, η ντροπή, η βία, η ανάγκη για συγχώρεση και επανασύνδεση με τον εαυτό δεν έχει φύλο. Η επιλογή αυτή δεν έγινε για να αντιπαρατεθώ στο αρχικό πλαίσιο, αλλά για να το διευρύνω. Να το ανοίξω σε περισσότερες φωνές, περισσότερα σώματα, περισσότερες εμπειρίες. Η ερμηνεία από γυναίκα δεν είναι αντίστιξη• είναι ένα καινούργιο άνοιγμα.

Στο σήμερα το "Tαπ-Άουτ” λειτουργεί σαν καθρέφτης. Σε μια εποχή που όλα "φωνάζουν", το έργο επιλέγει να ψιθυρίσει. Μιλάει για τα σώματα που μένουν αθόρυβα, για τις σκιές πίσω από τα φώτα, για τους ανθρώπους που χτυπήθηκαν χωρίς ποτέ να ζητήσουν βοήθεια, για εκείνους που κουβαλούν σιωπηλά τη μάχη με τον εαυτό τους. Και για την ανάγκη -ίσως την βαθύτερη όλων- να υπάρξει κάποιος που θα μας κρατήσει -έστω για μια στιγμή- πριν πέσουμε εντελώς. Ως σκηνοθέτης δεν θέλησα να πειράξω το κείμενο. Ήθελα να σταθώ δίπλα του. Να του πω: Σε βλέπω, σε ακούω, θα σε πω όπως είσαι".