Εριέττα Μανούρη: Πέντε πράγματα που έμαθε από τη "Linda"

#1 Το "Linda” είναι ένα καθαρόαιμα γυναικείο έργο

Η "Linda" είναι μια ιστορία ολικής κατάρρευσης της κεντρικής ηρωίδας η οποία αν και φαινομενικά έχει χτίσει μια λαμπρή καριέρα, ένα υπέροχο σπίτι και μια όμορφη οικογένεια στην ουσία αρχίζει να ανακαλύπτει με τον πιο βίαιο τρόπο ότι όλα αυτά μπορούν να γκρεμιστούν σε μια στιγμή. Το έργο αυτό μας φέρνει αντιμέτωπους με μια πραγματικότητα στην οποία μια γυναίκα η οποία έχει δουλέψει σκληρά για να φτάσει στην κορυφή στον επαγγελματικό τομέα κάνοντας θυσίες και χάνοντας κάποιες από τις σημαντικές οικογενειακές στιγμές ξαφνικά γίνεται αόρατη επειδή μεγαλώνει. Έχοντας πατήσει τα 55 όπου η φρεσκάδα της νιότης έχει φύγει η Λίντα μάχεται με τις κοινωνικές επιταγές γύρω από την ομορφιά και το γήρας αλλά και την αναγκαστική απόσυρση που επιβάλλει η κοινωνία ενώ η ίδια είναι ένας δυναμικός άνθρωπος γεμάτος όρεξη για δημιουργία. Ταυτόχρονα στο έργο φωτίζονται τόσες σημαντικές θεματικές όπως η παράλογη απαίτηση του να είναι κανείς για πάντα νέος και όμορφος, η σεξιστική αντιμετώπιση των γυναικών από μια ηλικία και πάνω, ο εξαντλητικός αγώνας του να είμαστε τέλειες σε όλους τους τομείς αλλά και το πιο σημαντικό για μένα, το τι τελικά έχει νόημα και τι όχι στη ζωή. Το έργο είναι γραμμένο από γυναίκα για μια άλλη γυναίκα απευθυνόμενο κυρίως σε γυναίκες. Δεν πιστεύω ότι μια γυναίκα που θα δει την παράσταση δε θα βρει κάποιο σημείο ταύτισης. Και αυτό συμβαίνει γιατί, καλώς ή κακώς, ζούμε όλοι στην ίδια κοινωνία από την οποία εμπνεύστηκε η Skinner για να δημιουργήσει αυτή την εξαιρετικά σύγχρονη και τραγική ιστορία και έχουμε υπάρξει όλες Linda για μια φορά στη ζωή μας. Παρ’ όλ’ αυτά πιστεύω και το βλέπω έμπρακτα από το κοινό που παρακολουθεί την παράσταση ότι το έργο αφορά και τους άντρες. Η κρίση ταυτότητας, οι προτεραιότητες στη ζωή και το τι τελικά αξίζει πραγματικά είναι θέματα που αφορούν όλους τους θεατές ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας.

#2 Το μεγαλύτερο προτέρημα της Penelope Skinner

Το προτέρημα της Βρετανίδας συγγραφέως Penelope Skinner είναι ότι έχει γράψει μια ιστορία σύγχρονη με ουσιαστική θεματική που εμπνέεται από την κοινωνία στην οποία ζούμε και ακουμπά τον θεατή σε πολύ πυρηνικά θέματα με τα οποία δεν γίνεται να μην προβληματιστείς. Έχει δημιουργήσει έναν τόσο ανάγλυφο και ειλικρινές χαρακτήρα ο οποίος όμως γίνεται ένα σύμβολο για όλες εκείνες τις γυναίκες που έχουν δεχθεί ψυχική  κακοποίηση από ένα ολόκληρο σύστημα που θέλει τις γυναίκες πολυεργαλεία, άτρωτες, σ’ έναν κόσμο γεμάτο απαιτήσεις και κοινωνικά στεγανά. Δεν είναι εύκολο να ταυτίζεσαι πάντα με έναν ρόλο σε μια παράσταση. Και η Skinner με το οξύ και στοχευμένο γράψιμό της συνδυάζοντας μια τρυφερότητα με μια σκληράδα, που εναλλάσσονται μέσα από το χιούμορ αλλά και τη τραγικότητα των καταστάσεων, καταφέρνει να σε συνεπάρει σε αυτό το ταξίδι που κάνει η Linda και να σε προβληματίσει για το δικό σου προσωπικό ταξίδι και τις δικές σου επιλογές. 

#3 Εξαντλητική η μάχη της ανέλιξης

Υποδύομαι την 'Ειμυ Χάρπερ, μια 25χρονη κοπέλα η οποία παρά το νεαρό της ηλικίας της έχει καταφέρει να εξελιχθεί γρήγορα  επαγγελματικά αναλαμβάνοντας υπεύθυνη του branding σε μια εταιρεία καλλυντικών. Η 'Ειμ θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι με ένα τρόπο το αντίπαλο δέος της Λίντα ή ίσως μια εκκολαπτόμενη Λίντα. Νέα, όμορφη, επιθυμητή και αρκετά φιλόδοξη έρχεται να αρπάξει τα κεκτημένα της Λίντα και εκεί ξεκινά η πτώση της δεύτερης. Ο ρόλος αυτός με προβλημάτισε πολύ στην έρευνά μου. Δεν μπορούσα και ακόμα δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν να χειρίζονται με τόση μαεστρία ανθρώπους και καταστάσεις και να πατάνε επί πτωμάτων για την προσωπική τους ανέλιξη. Κι όμως υπάρχουν. Και είναι μια πραγματικότητα μπροστά στην οποία δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια. Για το κορίτσι αυτό δεν υπάρχουν ηθικοί φραγμοί. Θα εκμεταλλευτεί, θα προδώσει και θα πληγώσει όποιον βρεθεί μπροστά της προκειμένου να πετύχει τους στόχους της. Μήπως όμως κι αυτή είναι ένα ακόμα θύμα όλων αυτών των κοινωνικών επιταγών που μας κρατάνε δέσμιους; Ίσως και η Έιμυ δίνει τη δική της μάχη με αυτή την παράλογη απαίτηση του να είσαι πάντα όμορφη, πετυχημένη και τέλεια. Σκέφτομαι πόσο εξαντλητική είναι μια τέτοια μάχη, πόσο άδικη και πόσο ψυχοφθόρα. Και όλα αυτά τα βλέπουμε στην παράσταση. Ακόμα και η Εϊμυ που είναι αριβίστρια και απόλυτα αποκομμένη από κάποια συναισθηματική εμπλοκή δεν παύει να έχει ρωγμές που δείχνουν ότι και αυτή είναι μέρος μιας σκληρής, ανταγωνιστικής και αποπνικτικής κοινωνίας χωρίς αυτό βέβαια να δικαιολογεί τις πράξεις της. 

 

#4 Ο χρόνος τρέχει κι όσα δεν πρέπει να ξεχνώ

Ευτυχώς δεν μπορώ να πω ότι έχω κάποια σημεία που να συγκλίνουν στο χαρακτήρα της 'Ειμυ. Με τον καιρό συνειδητοποίησα βέβαια ότι όλο αυτό το άγχος που έχει η 'Ειμυ να πετύχει τους στόχους της και το τρέξιμο να προλάβει τον χρόνο και να κάνει όσα περισσότερα μπορεί είναι δύο στοιχεία και του δικού μου χαρακτήρα. Είναι σημαντικό να μην ξεχνάω ότι στο τέλος της μέρας όλη αυτή η αγωνία του να "προλάβω" γίνεται αυτοκαταστροφική και εξαιρετικά ψυχοφθόρα.

#5 Το νόημα της ζωής. Γιατί κάνουμε ό,τι κάνουμε; 

Η ματαίωση είναι ένα περίπλοκο και πολυσύνθετο συναίσθημα. Είναι μεγάλη παγίδα. Θέλω να αντιστέκομαι σε αυτό. Όσο μπαίνουμε σε αυτές τις σκέψεις του τι τελικά έχει νόημα στη ζωή, πού κρύβεται η ευτυχία και άλλες τέτοιες ανησυχίες τόσο περισσότερο μπερδευόμαστε και πανικοβαλλόμαστε. Εγώ προσπαθώ να σκέφτομαι -και ειδικά μετά από αυτή την παράσταση - να σταματήσω να αγχώνομαι για το μέλλον και για πράγματα που δεν μπορώ να ελέγξω και να βιώνω κάθε στιγμή στο παρόν. Ακούγεται σα τσιτάτο αλλά δε το λέω καθόλου έτσι. Ως άνθρωπος που έχει υποφέρει από άγχος για το τι μέλλει γενέσθαι, αλήθεια έχω αρχίσει και προσπαθώ να κοιτάζω μόνο το τώρα.

Προπώληση εισιτήριο: more.com