Χορευτικός μονόλογος, φαρσοκωμωδία, stand up comedy ή tragedy; Κάπου εκεί ανάμεσα ισορροπεί η παράσταση "LAGO: A stand up tragedy" που κάνει πρεμιέρα στις 6 Ιανουαρίου στον νέο χώρο "Τζάμια Κρύσταλλα". Κεντρική ηρωίδα είναι μια χορεύτρια που βιοπορίζεται διδάσκοντας χορό σε παιδιά, η οποία προβληματίζεται για την καριέρα της, θέτοντας ένα υπαρξιακό ερώτημα εμπνευσμένο από το παιδικό παιχνίδι "Έχεις λαγό;".
"Έχεις οντισιόν; Έχω οντισιόν. Έχεις πιθανότητες;" αναρωτιέται η χορεύτρια και ηθοποιός Μαρτίνα Κώστα Ντιάνκοβα, ξεκινώντας ένα παιχνίδι που καταλήγει σε βαθιά υπαρξιακή αγωνία, εκφράζοντας το αιώνιο ερώτημα ενός καλλιτέχνη, "Αξίζω;".
Ως άλλη Μέδουσα, Σαλώμη και Μαρία Μαγδαληνή, ταυτόχρονα, η χορεύτρια είναι έτοιμη να φτάσει στα άκρα για την πίστη και την αλήθεια της, παραδίδοντας ένα σουρεαλιστικό μάθημα ανατομίας και ιστορίας μπαλέτου μέσα μια μυσταγωγική βιβλική ατμόσφαιρα, με πουέντ και κορδέλες.
Μέσα σε ένα μοναδικά διαμορφωμένο ηχοτοπίο φτιαγμένο από εκκλησιαστικές υμνωδίες και φωνές από AI (artificial intelligence) chatbots, το σχεδόν απογυμνωμένο σώμα της χορεύτριας συνθέτει μια χορευτική προσευχή σαν μουσική αντίστιξη, όπου πουέντ, ύμνοι και φωνές ρομπότ πασχίζουν να συνυπάρξουν - στο τραχύ σκηνικό περιβάλλον του χώρου "Τζάμια Κρύσταλλα”, θυμίζοντας τις εύθραυστες επιφάνειες από γυαλί και κρύσταλλο, με την χορεύτρια να ισορροπεί ανάμεσα στην ευθραυστότητα και τη δύναμη. Οι προσωπικές της σκέψεις την οδηγούν πάντα στο ερώτημα της πιθανότητας. Άραγε, θα συναντήσει ποτέ τον "λαγό";
Τη σκηνοθεσία και τη μουσική υπογράφει ο Arturo Gui, τα κοστούμια η MarDi creations - Svetlana Diankova.
*Το LAGO έχει παρουσιαστεί ως work in progress στο Θέατρο Ροές (Αθήνα) και στο Explorez Festival (Άμστερνταμ), ενώ ολοκληρωμένο παρουσιάστηκε σε συνεργασία με το Theatre in Palm και την Cube non profit organisation στο Centro Artes Marvila (Λισαβόνα) και στο Turku University of Arts (Φινλανδία).
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
LAGO: A stand up tragedy
Μια χορεύτρια, που βιοπορίζεται διδάσκοντας χορό σε παιδιά, προβληματίζεται για την καριέρα της, θέτοντας ένα υπαρξιακό ερώτημα εμπνευσμένο από το παιδικό παιχνίδι: «Έχεις λαγό;». Ένας παραληρηματικός χορευτικός μονόλογος που ξεκινά σαν ξέγνοιαστο παιχνίδι, αλλά καταλήγει σε μια βαθιά υπαρξιακή αγωνία. Μέσα σε ένα μοναδικά διαμορφωμένο ηχοτοπίο φτιαγμένο από εκκλησιαστικές υμνωδίες και φωνές από AI chatbots, το σχεδόν απογυμνωμένο σώμα της χορεύτριας συνθέτει μια χορευτική προσευχή σαν μουσική αντίστιξη, όπου πουέντ, ύμνοι και φωνές ρομπότ πασχίζουν να συνυπάρξουν - στο τραχύ σκηνικό περιβάλλον του χώρου “Τζάμια Κρύσταλλα”, θυμίζοντας τις εύθραυστες επιφάνειες από γυαλί και κρύσταλλο, με την χορεύτρια να ισορροπεί ανάμεσα στην ευθραυστότητα και τη δύναμη.
