Κώστας Μούντριχας
Η λέξη "Καπούτ", γερμανικής προέλευσης, σημαίνει "τέλος" και λειτουργεί στο έργο ως μια έννοια-κλειδί με πολλαπλές ερμηνείες. Ο Άλντο Νικολάι, με την ξεχωριστή του ικανότητα να συνδυάζει το βάθος με το χιούμορ, την επιλέγει για να συμβολίσει την κατάρρευση μιας κατάστασης, μιας σχέσης ή ενός τρόπου ζωής. Το "καπούτ" δεν είναι απλώς μια λέξη, αλλά μια μεταφορά για την κρίσιμη στιγμή που οι ήρωες καλούνται να επαναπροσδιορίσουν τον εαυτό τους.
Με τον χαρακτηριστικό σαρκασμό του, ο Νικολάι προσεγγίζει την υπαρξιακή θεματολογία με καυστικό χιούμορ, αναδεικνύοντας τα προβλήματα της τρίτης ηλικίας. Παρότι αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης πραγματικότητας, τα ζητήματα αυτά σπάνια φωτίζονται στη δραματουργία. Με διεισδυτική ματιά και λεπτότητα, το έργο αποκαλύπτει τον κόσμο των ηλικιωμένων-έναν κόσμο γεμάτο μελαγχολία, βίαια πάθη, ανεκπλήρωτες προσδοκίες, απογοητεύσεις και βαθιές ανασφάλειες, που ωστόσο κρύβει και στιγμές ανθρωπιάς και χιούμορ.
Η απίθανη αυτή κωμωδία για τα γηρατειά κάνει πρεμιέρα στις 13 Ιανουαρίου, στο Θέατρο Αλκμήνη, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Διαμαντόπουλου. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, οι Χάρης Εμμανουήλ, Δημήτρης Πετρόπουλος και Άννα Πατζέλη με την εμπειρία και το ταλέντο τους, υπόσχονται να χαρίσουν στο κοινό ερμηνείες γεμάτες ζωντάνια, συναίσθημα και γέλιο.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Καπούτ
Μέσα από το χιούμορ και τη συγκίνηση το ιταλικό έργο που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη χώρα μας φωτίζει τον κόσμο των ηλικιωμένων ανθρώπων, έναν κόσμο φαινομενικά απλό και ανέμελο, που όμως είναι γεμάτος μελαγχολία, βίαια πάθη, αδύνατες προσδοκίες, βαθιές απογοητεύσεις, φόβους και ανασφάλειες, εγείροντας παράλληλα προβληματισμούς για τον τρόπο που αντιμετωπίζονται πολλές φορές από την κοινωνία.
