Πέτρος Ζούλιας "Το "Μια ζωή" μοιάζει με μια "παραγγελιά" για ένα ζεϊμπέκικο μιας γυναίκας, που θέλει να εξομολογηθεί"

Τι σε ενέπνευσε να γράψεις και ν’ ανεβάσει το έργο "Μια Ζωή"; Ποιο είναι το βασικό του μήνυμα;
Τα τελευταία χρόνια συζητούσαμε με τη Νένα τη δημιουργία ενός συγγενικού μονολόγου με αυτόν της "Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου". Με τη διαφορά ότι εδώ το κεντρικό πρόσωπο να είναι μια καθημερινή ηρωίδα. Μια γυναίκα της διπλανής πόρτας. ´Οχι εμβληματική και ιδιαίτερη, όπως η "Βαλέραινα", η "Φόνισσα" ή η "Μαρίκα Κοτοπούλη". Στο επίκεντρο βάζουμε μια αγωνίστρια της ζωής, ένα μέσο άνθρωπο με αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά. Μέσα από αυτήν θέλαμε να εκφράσουμε τις αγωνίες, τα όνειρα και τις πληγές μας.  Η προσωπική ιστορία της Ελένης, της μοδίστρας, συναντά τα πολιτικά γεγονότα και τις αλλαγές που σφράγισαν τη κοινωνία μας τον τελευταίο αιώνα. Με αφορμή μια μετακόμιση, θυμάται κομμάτια της ζωής της και αγωνιά για το αύριο αυτού του κόσμου, που γρήγορα και άγρια αλλάζει. Με αφορμή το παρελθόν, το έργο εκφράζει την αγωνία για το σήμερα και το μέλλον της ζωής του καθένα μας. Αποζητά διάλογο με τη ψυχή και το μυαλό του θεατή πάνω στα μεγάλα θέματα της ύπαρξης.

Τι σημαίνει για εσένα η έννοια της "ζωής" που αποτυπώνεται στο έργο;
Η ζωή είναι ένα μεγάλο ταξίδι, που σημαδεύεται από σταθμούς. Άλλοτε ευχάριστους και άλλοτε δυσάρεστους. ´Οπως λέει και η Ελένη "η ζωή είναι η μεγαλύτερη μοδίστρα. ´Ολοι γεννιόμαστε γυμνοί κι όλοι φεύγουμε ντυμένοι απ´ όσα η ζωή μας φόρεσε". Πάνω μας ράβεται ένα κοστούμι από τυχαία γεγονότα, πρότυπα και μοντέλα διαφορετικών εποχών. Εμείς μόνο προσφέρουμε το σώμα μας.

Πώς προέκυψε η απόφαση να συνεργαστείτε ξανά με τη Νένα Μεντή; Τι σας ενώνει καλλιτεχνικά;
Με τη Νένα υπάρχει μια συμπόρευση με κοινές καλλιτεχνικές επιθυμίες. Θέλουμε να εκφράσουμε τις αλήθειες μας μέσα από τη σκηνική δημιουργία. Να πούμε πράγματα που μας καίνε. Πιστοί σε ενα λαϊκό θέατρο αναζητούμε την άμεση και δυνατή επαφή με τον αποδέκτη-θεατή μας. Νομίζω ότι ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Του εμπνέει πάθος και του βάζει μέτρο στην καλλιτεχνική του αναζήτηση.

Ποια ήταν η διαδικασία της σκηνοθεσίας; Υπήρξαν σημεία που ένιωσες πως το έργο "μίλησε" προσωπικά, ταυτόχρονα, και στους δύο σας;
Σκηνοθέτησα ένα κείμενο που γράφτηκε για τη Νένα. Μοιάζει με μια "παραγγελιά" για ένα  ζεϊμπέκικο μιας γυναίκας, που θέλει να εξομολογηθεί αυτά που κουβαλά στη ψυχή της. Η Ελένη του μονολόγου έχει πολλά κοινά με την Ελένη, κατά κόσμον Νένα. Νομίζω ότι και οι δυο μας βάλαμε στον μονόλογο τον βαθύ διάλογο που χρόνια κάνουμε μεταξύ μας για τα θέματα που μας απασχολούν.

Υπάρχει κάτι που έχει αλλάξει στον τρόπο που δουλεύετε μαζί, από την πρώτη σας συνεργασία μέχρι σήμερα;
Με τη Νένα πρωτοσυνεργαστήκαμε το 2003 στο θέατρο Αναλυτή. Μου την σύστησε η ´Αννα Παναγιωτοπούλου. Από τότε κάναμε επτά δουλειές μαζί. ´Όλα αυτά τα χρόνια κερδήθηκε μια αμοιβαία εμπιστοσύνη και ένας κώδικας  επικοινωνίας. Καταλαβαίνουμε πια ο ένας τον άλλο από μια ματιά, από μια κουβέντα. Δεν θα ξεχάσω τη κοινή μας αγωνία. Κάνουμε σαν πρωτάρηδες στη πρόβα και κάποια στιγμή αναρωτηθήκαμε τί θέλουμε να αποδείξουμε στους εαυτούς μας και στους άλλους. Γελάσαμε και δακρύσαμε με τις ατελείς  μας φύσεις.

Μετά από μια ακόμα τόσο έντονη εμπειρία, ποιο είναι το επόμενο βήμα που σχεδιάζεις καλλιτεχνικά;
Το "Μια ζωή" αισθάνομαι ότι είναι για μένα η αρχή μιας άλλης σχέσης μου με τη τέχνη του θεάτρου. Δε ξέρω που θα με οδηγήσει. Ξέρω πως με βάζει ξανά μπροστά στο μεγάλο δίλημμα. Πού πάω, και τι αφήνω. Μετά από 28 χρόνια, "μια ζωή" στο θέατρο, αγωνιώ για την συνέχεια της καλλιτεχνικής μου ύπαρξης. ´Οπως η μοδίστρα ηρωίδα μου προσπαθώ να προσαρμοστώ σε ένα κόσμο που γρήγορα και άγρια αλλάζει.

Προπώληση εισιτηρίων: more.com