Ο Κωνσταντίνος Χελιδόνης, ένας ξεχασμένος τηλεοπτικός σταρ μιας οικογενειακής σειράς του ‘90, δέχεται επίσκεψη από τρεις δημοσιογράφους με αφορμή ένα σκάνδαλο σχετικά με τον πρόσφατο θάνατο της μητέρας του. Επιτέλους, μια ευκαιρία για να βρεθεί ξανά στο προσκήνιο- αυτοί όμως έχουν ένα άλλο, πολύ πιο "σατανικό" σχέδιο στο μυαλό τους.
Αυτή είναι η υπόθεση στο έργο του Γιάννη Αποσκίτη "Μαύρη Μαγεία ή Άσε τους νεκρούς να πεθάνουν” που παίζεται για δεύτερη χρονιά, σε σκηνοθεσία του ίδιου, έως τις 19/11. Όπως διαβάζουμε στην κριτική του "α” το έργο "θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένα έργο για την "ελληνίδα μάνα" και για μια γενιά που αρνείται να ενηλικιωθεί, καθώς και μία σάτιρα της διαπλοκής των ΜΜΕ, της "μονταζιέρας", των fake news και της δολοφονίας χαρακτήρων. Βασικοί της ήρωες είναι ένας άνδρας στα 47 του -αποτυχημένος ηθοποιός, πρώην τηλεοπτικό αστέρι σε οικογενειακό σίριαλ, νυν σεκιούριτι σε σούπερ μάρκετ και εντελώς "μαμάκιας"- και τρεις δημοσιογράφοι που έχουν "σατανικές" βλέψεις, καθώς επιχειρούν να εκμεταλλευτούν με απαίσχυντο τρόπο το θάνατο της μητέρας του και να μπουν στην ελίτ της (βρόμικης) δημοσιογραφίας” .
Οι ηθοποιοί Νίκος Γιαλελής, Γιώργος Κατσής, Ελένη Κουλογιάννη, Κωνσταντίνος Πλεμμένος πρωταγωνιστούν στη μακάβρια φάρσα, που επιδιώκει με μια παράδοξη, κωμική και χαοτική τελετουργία να εξαγνίσει την "χαμένη" γενιά των millenials, να ξορκίσει τους δαίμονες της απέθαντης σκληροπυρηνικής ελληνικής οικογένειας, και να απαλύνει τον δυσβάσταχτο υπαρξιακό πόνο των θεατών, σε μια εφιαλτική ανασκόπηση της σύγχρονης Ελλάδας.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Μαύρη μαγεία ή Άσε τους νεκρούς να πεθάνουν
Ο Κωνσταντίνος Χελιδόνης, ένας ξεχασμένος τηλεοπτικός σταρ μιας οικογενειακής σειράς του ‘90, δέχεται επίσκεψη από τρεις δημοσιογράφους με αφορμή ένα σκάνδαλο σχετικά με τον πρόσφατο θάνατο της μητέρας του. Επιτέλους, μια ευκαιρία για να βρεθεί ξανά στο προσκήνιο- αυτοί όμως έχουν ένα άλλο, πολύ πιο “σατανικό” σχέδιο στο μυαλό τους. Μια εφιαλτική φαρσοκωμωδία η οποία διαπραγματεύεται τις προβληματικές οικογενειακές σχέσεις και την «διεστραμμένη» ενηλικίωση της γενιάς των millennials, που μεγαλώνοντας με το όνειρο μιας βέβαιης «συνταγής επιτυχίας», με «αποπνικτική» αγάπη και ένα «σίγουρο μέλλον» που κατακρημνίστηκε, κάνοντας αυτό που διδάχθηκαν πως είναι σωστό, κατέληξαν να κοιτούν με αμηχανία την ιστορία να τους προσπερνά με ιλιγγιώδη ταχύτητα, σε έναν κόσμο που φαντάζει όλο και πιο λάθος.
