"Το αγόρι με τις δύο καρδιές": Η συγκινητική αληθινή ιστορία επιστρέφει σε νέο θέατρο

Το "Αγόρι με τις δυο καρδιές", έργο των Αφγανών αδελφών Αμίρι, σε θεατρική προσαρμογή του Φιλ Πόρτερ, η βαθιά ανθρώπινη θεατρική ιστορία για την αναζήτηση μιας "νέας πατρίδας" αλλά και για την ελπίδα, που αγκάλιασαν ιδιαίτερα οι έφηβοι και οι νεότεροι θεατές την προηγούμενη χρονιά, συνεχίζει την πορεία του και την επόμενη σεζόν 2024-25. Αυτή τη φορά μετακομίζει στο φιλόξενο Νέο Θέατρο "Κατερίνα Βασιλάκου-Μαριάννα Τόλη" όπου θα παίζεται σε ανανεωμένες ώρες και για τις πιο νεαρές ηλικίες. Τη σκηνοθεσία της παράστασης υπογράφει ο Τάκης Τζαμαργιάς και την πρωτότυπη μουσική ο Μίλτος Πασχαλίδης, σε στίχους Ελένης Φωτάκη. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι η συγκεκριμένη παράσταση ανέβηκε στην Ελλάδα πέρυσι για πρώτη φορά μετά την επιτυχία του έργου στο Εθνικό Θέατρο της Βρετανίας. 

Λίγα λόγια για την πλοκή

Το έργο βασίζεται στην αληθινή ιστορία μίας οικογένειας προσφύγων – αυτής των συγγραφέων – που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους για να γλιτώσουν από τις διώξεις των Ταλιμπάν, όταν η δασκάλα μητέρα υπερασπίζεται τα δικαιώματα των μαθητριών της στο σχολείο όπου διδάσκει. Η οικογένεια Αμίρι αντιμετωπίζει ένα ακόμη, εξαιρετικά σημαντικό πρόβλημα, καθώς το μεγαλύτερο παιδί της έχει γεννηθεί με μια σοβαρή καρδιοπάθεια και χρειάζεται επέμβαση σε εξειδικευμένο, ευρωπαϊκό νοσοκομείο.

Ο δρόμος της προσφυγιάς είναι γεμάτος δυσκολίες,  δυσάρεστα γεγονότα και μεσάζοντες που τους εκμεταλλεύονται στυγνά. Ταυτόχρονα είναι ένας δρόμος γεμάτος από την αγάπη που νιώθουν ο ένας για τον άλλον και από αναπάντεχες στιγμές χαράς. Καθώς παρακολουθούμε την διαδρομή τους από την μια χώρα στην άλλη και βλέπουμε τους ήρωές μας άλλοτε στοιβαγμένους, άλλοτε φυλακισμένους σε αφιλόξενες δομές, σχεδόν πάντα φοβισμένους και ανασφαλείς για την επόμενη μέρα, ανακύπτουν σοβαροί προβληματισμοί: πόσο "πολιτισμένη" είναι η σύγχρονη παγκόσμια κοινωνία απέναντι στην προσφυγιά και την ασθένεια; Και πως μπορεί μια οικογένεια να διαχειριστεί την απώλεια: της πατρίδας, της περιουσίας, πολύ περισσότερο – της ανθρώπινης ζωής;

Όμως, η ιστορία της οικογένειας Αμίρι δεν είναι μόνο μια αφήγηση δυστυχίας και κατατρεγμού. Οι φίλοι μας τα καταφέρνουν, τα παιδιά σπουδάζουν και προκόβουν στην καινούργια τους πατρίδα. Το "Αγόρι με τις δυο καρδιές” γίνεται έτσι μια πολύ ιδιαίτερη, συγκινητική, ανθρώπινη ιστορία ελπίδας, θάρρους, εμπιστοσύνης και αγάπης, που αξίζει να δουν (ή και να ξαναδούν) μικροί και μεγάλοι. 

Παίζουν οι Χρήστος Διαμαντούδης, Βαγγέλης Ζάπας, Έλενα Μαρσίδου, Θάνος Σκόπας, Γιώργος Ψυχογυιός.

Με τα λόγια του Τάκη Τζαμαργιά

"Εκεί που λες πως η παράσταση έκανε τον κύκλο της μια ολόκληρη χρονιά και γιατί να την επαναλάβεις, αμέσως σε κατακλύζουν οι εντυπώσεις από τις ατέλειωτες συζητήσεις, που γίνονταν σχεδόν μετά από κάθε παράσταση με τους θεατές, κυρίως εφήβους και νέους. Κι ενώ δε φτιάχτηκε αποκλειστικά για αυτούς, η ανταπόκρισή τους μας οδηγεί να εμβαθύνουμε ακόμα περισσότερο στα σημεία εκείνα της ιστορίας που αποσκοπούν στην προσπάθεια ψυχικής ενδυνάμωσης και αλλαγής βλέμματος.

Η αληθινή περιπέτεια της αφγανικής οικογένειας Αμίρι, γραμμένη από τους ίδιους τους ήρωες της, μεταφερμένη στη σκηνή, δεν επιτρέπει ούτε συγκάλυψη ούτε ωραιοποίηση της πραγματικότητας και απαιτεί χειροποίητη σκηνική αντιμετώπιση. Έτσι μόνο μπορεί και θέτει ερωτήματα, όπως: Πόσα αποθέματα ανθρωπιάς σου απομένουν όταν διώκεσαι πολιτικά από τη χώρα σου και από τη μια στιγμή στην άλλη ξεπουλάς ότι έχεις και δεν έχεις για να σωθείς; Πόσες κακουχίες, στερήσεις, αποκλεισμούς μπορείς να αντέξεις για την πολυπόθητη Ιθάκη σου; Πόση ανθρωπιά και ευαισθησία να διατηρήσεις μέσα στην απειλή του αβέβαιου ταξιδιού σου; Πόσος τρόμος υπάρχει, όταν μέσα σε είκοσι δευτερόλεπτα, όσο χρειάζεται για να δέσεις τα κορδόνια των παπουτσιών, ή  θα σταθείς τυχερός και θα σωθείς ή άτυχος και θα χαθείς; Τι μπορεί να σημαίνει για σένα και τους γύρω σου να σαι πρόσφυγας και να περιπλανιέσαι με σοβαρά προβλήματα υγείας και ειδικές ανάγκες;". 

Το έργο παρουσιάζεται σε μετάφραση Αντώνη Γαλέου. Τα σκηνικά υπογράφει ο Εδουάρδος Γεωργίου, τα κοστούμια η Έλλη Εμπεδοκλή και τους φωτισμούς ο Γιώργος Αγιαννίτης.