Eλίνα Γιουνανλή©
O Γιώργος Νανούρης σκηνοθετεί τον "Συρανό", το έμμετρο ρομαντικό δράμα του Εντμόντ Ροστάν, το οποίο κλείνει σιγά-σιγά τον κύκλο του στο θεάτρο Αλκυονίς (έως 28/4). O κεντρικός ήρωας του έργου, ο ασυμβίβαστος ιππότης και ποιητής Συρανό ντε Μπερζεράκ (Μιχάλης Σαράντης), είναι ερωτευμένος με τη Ρωξάνη (Λένα Παπαληγούρα). Θεωρεί όμως πως εκείνη δεν θα αισθανθεί ποτέ το ίδιο, μιας και νιώθει άσχημος εξαιτίας της μεγάλης μύτης του, που αποτελεί χρόνια το αντικείμενο χλευασμού του. Τη Ρωξάνη πολιορκεί και ο πλούσιος Κόμης Ντε Γκις (Νικόλας Χανακούλας). Εκείνη είναι ερωτευμένη με τον όμορφο Κριστιάν (Ιάσονας Παπαματθαίου), από τον οποίο λείπει και το πνεύμα και η ευφράδεια. Ο Συρανό συμφωνεί με τον Κριστιάν να γίνει η σκιά του, η φωνή και οι λέξεις του, ώστε να τον βοηθήσει να την κατακτήσει. Ουσιαστικά μ΄αυτόν τον τρόπο εκφράζει τα δικά του αισθήματα στην αγαπημένη του.
Το καστ του "Συρανό" συμπληρώνουν οι Κωνσταντίνος Γιουρνάς, Κωνσταντίνος Γεωργαλής, Χρήστος Πούλος Ρένεσης και ο Γιώργος Φασουλάς. Μουσικός επί σκηνής ο Αθηνόδωρος Καρκαφίρης. Η μετάφραση έργου είναι του Στρατή Πασχάλη, ο οποίος συνεργάστηκε με τον Γιώργου Νανούρη, δημιουργώντας μία διασκευή για τις ανάγκες της συγκεκριμένης παράστασης.
Η κριτική του "α"
Διαβάστε Επίσης
Αυτό το ρομαντικό δράμα, όπου ο ερωτευμένος άνδρας με τη μεγάλη μύτη δανείζει τα παθιασμένα λόγια της αγάπης του για τη Ρωξάνη στον όμορφο αλλά άξεστο Κριστιάν για να τον βοηθήσει να κερδίσει την αγάπη της, ανέβηκε σε μια παράσταση-γιορτή της θεατρικότητας, ως ένα "υπερθέαμα" φτιαγμένο με λίγα μέσα, που στηρίζεται στις εκφραστικές ικανότητες των ηθοποιών. Σε μια άδεια σκηνή, με λίγα καθίσματα θεάτρου ως σκηνικά αντικείμενα κι έναν χαριτωμένο δισδιάστατο Πύργο του Άιφελ στο φόντο, η σκηνοθεσία κατέφυγε σε δεκάδες θεατρικούς κώδικες, από τον βωβό κινηματογράφο (με την κυριαρχία των γκαγκ και των ηχητικών εφέ), το καμπαρέ, το μη ρεαλιστικό θέατρο (με το σπάσιμο της σύμβασης) και κυρίως το σωματικό θέατρο, έχοντας ως ισότιμη συμπρωταγωνίστρια τη μουσική του Βάιου Πράπα [..]
>> Διαβάστε ολόκληρη την κριτική εδώ:
Διαβάστε Επίσης
Με τα λόγια του Γιώργου Νανούρη και του Μιχάλη Σαράντη
Μιλώντας στο "α", οι δύο συνεργάτες μάς αποκάλυψαν γιατί ασχολήθηκαν με τον "Συρανό" φέτος. Ο Γιώργος Νανούρης μάς είπε ότι ο "Συρανό" "είναι κι ένα έργο βαθύ, συγκινητικό από τη μία αλλά και πολύ διασκεδαστικό, από την άλλη, και εγώ είμαι σε μια φάση της ζωής μου που θέλω να εξωτερικεύσω και το πιο χιουμοριστικό κομμάτι του εαυτού μου, κάτι που έχω να κάνω χρόνια στη σκηνή. Επίσης, η παράσταση έχει διανθιστεί και με πολλά τραγούδια (μουσική: Βάιος Πράπας), που είναι στην ουσία μελοποιημένα αποσπάσματα του κειμένου.". Από την άλλη, ο Μιχάλης Σαράντης απάντησε: "Υπάρχει μια δεξαμενή έργων στην οποία ανατρέχω κατά καιρούς, όχι απαραίτητα επειδή θέλω κάποια στιγμή να τα παίξω, αλλά επειδή με παρηγορούν σε αυτούς τους ζοφερούς καιρούς που ζούμε και μου απαλύνουν λίγο την ψυχή. Μέσα από αυτά επιστρέφω στην ποίηση των λέξεων και στα μεγάλα αισθήματα. Ένα από αυτά τα έργα είναι και ο "Συρανό".
>> Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ:
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Συρανό
Πρόκειται για μία ιστορία που διαδραματίζεται στο Παρίσι του 17ου αιώνα, με πρωταγωνιστή έναν δεινό πολεμιστή, τον Συρανό. Ο Συρανό λόγω ενός εξωτερικού του χαρακτηριστικού (της μεγάλης μύτης του) δεν τα πήγαινε πολύ καλά στον τομέα του έρωτα. Συγκεκριμένα, ήταν η Ρωξάνη εκείνη από την οποία δεν είχε ανταπόκριση, καθώς, μάλιστα, αυτή αγαπούσε έναν άλλο άντρα, τον Κριστιάν. Ο τελευταίος, όμως, επειδή δεν διέθετε ευγλωττία και πνευματικό βάθος, ζήτησε από τον Συρανό να «γίνει η φωνή του» μέσα από ερωτικές επιστολές που θα είχαν την υπογραφή του ίδιου αλλά θα ήταν γραμμένες στην πραγματικότητα εκείνον. Τελικά, είναι το πνεύμα ή εξωτερική εμφάνιση που κερδίζει στον έρωτα;
