Το έργο του Κοκτώ μού έδωσε την δυνατότητα να διευρύνω την έρευνά μου πάνω στις οικογενειακές σχέσεις με τις οποίες καταπιάνομαι τα τελευταία χρόνια. Η αξία του έγκειται στην αλήθεια και την λεπτομέρεια με την οποία σκιαγραφεί τους χαρακτήρες και τον τρόπο που σχετίζονται μεταξύ τους. Όμως αυτό που έχει σημασία σε ένα έργο, είναι να θέσει ερωτήματα. Τα ερωτήματα κινητοποιούν τον άνθρωπο. Για αυτό και οι "Τρομεροί γονείς" είναι ένα σημαντικό έργο γιατί δεν διδάσκει, ενεργοποιεί μέσω των ερωτημάτων.
Πάνω σε αυτόν τον άξονα κινήθηκα για την μεταφορά του στην σύγχρονη εποχή, φωτίζοντας μέσα και από την σκηνοθετική μου ματιά τις δυσλειτουργίες της Ελληνικής οικογένειας. Η χειριστική μάνα καλλιεργεί την εξάρτηση στον γιο της ενοχοποιώντας τον και δεν του επιτρέπει να αυτονομηθεί. Ο πατέρας καλύπτει την μοναξιά του με μικρές αποδράσεις σε εξωσυζυγικές σχέσεις. Η θεία κρυφά ερωτευμένη με τον άντρα της αδερφής της εξουσιάζει μέσω του χρήματος. Και οι ερωτευμένοι νέοι, ο γιος και η κοπέλα του, θα τα καταφέρουν να ζήσουν την δική τους ζωή;
Είναι πολλά τα θέματα που αναδύονται. Οι "Τρομεροί γονείς" είναι παρόντες στην Ελληνική οικογένεια. Το πλούσιο αυτό υλικό με έκανε να προχωρήσω στη δράση Ανοιχτός Διάλογος, που γίνεται μια φορά τον μήνα μετά την παράσταση της Κυριακής τον οποίο συντονίζει η έμπειρη ψυχοθεραπεύτρια Θεραπεία Μαζαράκη. Οι θεατές έχουν την δυνατότητα να συμμετάσχουν ενεργά στο ανοιχτό διάλογο και να θέσουν τα δικά τους ερωτήματα που γεννιούνται μέσα από την προσωπική τους σύνδεση με το έργο. Η δράση αυτή είχε μεγάλη επιτυχία για αυτό και συνεχίζεται για τρίτη σεζόν φέτος, με τρείς ακόμα διαλόγους στις 18/2/2024, 24/3/2024 και 21/4/2024.
Όμως η επιτυχία δεν είναι κάτι δεδομένο δεν την κατακτάς και τελειώνεις. Μια παράσταση για να παραμείνει ζωντανή και να αγγίξει τον θεατή στο τρίτο χρόνο της διαδρομής, της χρειάζεται συνεχής ομαδική εργασία. Τίποτα δεν παραμένει ίδιο, ούτε εμείς που είμαστε στη σκηνή, ούτε οι θεατές είναι ίδιοι. Αν πάψουμε να ερευνούμε και να εργαζόμαστε ομαδικά, η παράσταση θα γίνει μια αναπαραγωγή του κεκτημένου, ενώ το ενδιαφέρον προκύπτει όταν κάτι γεννιέται εδώ και τώρα στη σκηνή με την μαγική αλληλεπίδραση ηθοποιού και θεατή. Σε αυτή την διαδρομή προϋπόθεση είναι να παραμένουμε ανοιχτοί για να μπορούμε να ανακαλύπτουμε, να μαθαίνουμε και να προσαρμοζόμαστε στις αλλαγές.
Ήταν σημαντικό για μένα που είχα συνεργάτες αλληλέγγυους. Ο Χρήστος Ευθυμίου, η Μαρία Μαυροματάκη, ο Πάνος Κούλης και η Ευδοκία Ασπρομάλλη, είναι ηθοποιοί με ήθος και σεμνότητα και γνωρίζουν τι σημαίνει ομαδική εργασία στο θέατρο. Την αγάπη μας για το έργο και για την δουλειά μας, την νοιώθουν οι θεατές και μας το ανταποδίδουν.
Περισσότερες πληροφορίες
Τρομεροί γονείς
Η τραγική κωμωδία του Ζαν Κοκτό μεταφέρεται από το Παρίσι του 1938 στην Αθήνα του σήμερα για να μιλήσει για τις οικογενειακές σχέσεις αλληλεξάρτησης. Η εκκεντρική προσωπικότητα του Κοκτό, μιας σύνθετης καλλιτεχνικής μορφής του 20ού αιώνα, ξεδιπλώνεται μέσα από τη διαχρονική ιστορία με πρωταγωνιστές μια μάνα αποξενωμένη από τον άντρα της και προσκολλημένη στον γιο της που χειραγωγεί μέσω της αρρώστιας της, τον σύζυγο και πατέρα που καταφεύγει σε εξωσυζυγικές σχέσεις, την ανύπαντρη αδερφή της που ζει μαζί τους και τους εξουσιάζει μέσω του χρήματος, αφού έχει αναλάβει να τους συντηρεί και τον γιο που ερωτεύεται για πρώτη φορά μια κοπέλα και θέλει να σπάσει τα δεσμά της οικογένειας. Οι επιφανειακά άψογες ισορροπίες φθίνουν και οι συνέπειες στη ζωή όλων είναι απροσδόκητες. Η παλαιότερη γενιά αναπόφευκτα θα συγκρουστεί με την νέα, η οποία διεκδικεί την δική της ταυτότητα.
