Ο Εμφύλιος μέσα από τα μάτια της αντιστασιακής Ευτυχίας Πρίντζου

Η Ευτυχία Πρίντζου είναι μία γυναίκα που ξεχώρισε στα Γιάννενα για τον δυναμισμό της, την προχωρημένη σκέψη της, τη μόρφωσή της αλλά κυρίως για την πίστη της στα ιδανικά της αλληλεγγύης και της προσφοράς στον άνθρωπο. Σε μια εποχή πολύ δύσκολη για την χώρα όπως ήταν η Κατοχή αλλά και αργότερα ο Εμφύλιος, έδωσε στην κυριολεξία το "είναι" της για να υπερασπιστεί την ελευθερία και δυστυχώς τιμωρήθηκε γι`αυτό. Είναι μία από τις πολλές περιπτώσεις όπου ο φανατισμός της εποχής υπερέβαινε κάθε είδους αντικειμενικότητα και ψυχραιμία και δημιουργούσε θύματα ένθεν και ένθεν.

"Η Ευτυχία Πρίντζου είναι μια σπάνια περίπτωση ανθρώπου που έζησε και πέθανε για τα ιδανικά της. Η προσωπικότητά της αποτελεί έμπνευση, γιατί σε μια εποχή πολύ πρώιμη για τα δικαιώματα της γυναίκας μίλησε για ισότητα των δύο φύλων, έλαβε ενεργό δράση απέναντι στα κοινωνικά θέματα της εποχής της".

Η Ευτυχία επιστρέφει στο σήμερα για να μοιραστεί μαζί μας την ιστορία της και μ` έναν τρόπο την ιστορία του τόπου εκείνη την εποχή, αλλά παράλληλα διερωτάται αν η δική της θυσία και οι κόποι της βρήκαν ανταπόκριση και δημιούργησαν τον καλύτερο κόσμο που εκείνη φαντασιωνόταν. Δεν θα έλεγα ότι αναζητά δικαίωση, όσο ότι -ούσα κλεισμένη σ` έναν ουδέτερο χώρο, μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας – έχει πιο πολύ την ανάγκη να επιβεβαιώσει ότι "υπήρξε" κι απ` την άλλη φοβούμενη ότι η πραγματικότητα μπορεί να μην είναι όπως την ονειρεύτηκε, παραμένει σ` αυτό το μεταίχμιο του "επέκεινα", προτιμώντας να ονειρεύεται πως όλα θα έχουν αλλάξει προς το καλύτερο. 

Η Ευτυχία Πρίντζου είναι μια σπάνια περίπτωση ανθρώπου που έζησε και πέθανε για τα ιδανικά της. Η προσωπικότητά της αποτελεί έμπνευση, γιατί σε μια εποχή πολύ πρώιμη για τα δικαιώματα της γυναίκας μίλησε για ισότητα των δύο φύλων, έλαβε ενεργό δράση απέναντι στα κοινωνικά θέματα της εποχής της, βγήκε και διεκδίκησε, μίλησε χωρίς περιστροφές και δεν υπαναχώρησε από τα πιστεύω της ούτε στιγμή. Η εποχή μας, που διακρίνεται για την αμφισημία, την ευκολία στην αθέτηση λόγων, υποσχέσεων και δεσμεύσεων κάθε είδους, θα χρειαζόταν πολύ περισσότερους ανθρώπους με το κύρος, την ενάργεια και το πάθος για τον άνθρωπο της Ευτυχίας.

Σε μια πολύ ελεύθερη συσχέτιση αυτό που μου φαίνεται κοινό ανάμεσα σε εκείνη την περίοδο και στη σημερινή εποχή είναι η απαξίωση όσων παλεύουν για τα ιδανικά τους. Επίσης η απομάκρυνση από την αξία του ανθρώπου ως οντότητας και όχι ως κοινωνικού στάτους ή οικονομικής επιφάνειας ή λειτουργικής επάρκειας. Δυστυχώς οι σημερινοί εν ενεργεία πόλεμοι, μας θυμίζουν ότι η ανθρωπότητα δεν επιδιώκει να μαθαίνει από τα λάθη του παρελθόντος και συνεχίζει να τα επαναλαμβάνει με καταστροφικές συνέπειες. Είμαι πάντως σίγουρη ότι αν ζούσε σήμερα η Ευτυχία Πρίντζου θα συνέχιζε να παλεύει για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Κι αυτό είναι μαζί όμορφο και θλιβερό. Όμορφο υπό την έννοια ότι ένας άνθρωπος όπως εκείνη δεν θα άλλαζε την μαχητικότητα και τα πιστεύω της σε οποιαδήποτε εποχή. Θλιβερό γιατί δυστυχώς όλα εκείνα για τα οποία πάλεψε να διορθωθούν  - κι εκείνη και τόσοι άλλοι -  είναι ακόμα εδώ μ` έναν τρόπο.