©Patroklos_Skafidas
Στα "Μικρά συζυγικά εγκλήματα" του Ερίκ-Εμανουέλ Σμιτ συναντιούνται η Ναταλία Τσαλίκη και ο Αρης Λεμπεσόπουλος, στην παράσταση που σκηνοθετεί ο Σωτήρης Τσαφούλιας στο Μικρό Άνεσις. Ένα έργο που μιλάει για την αγάπη και πώς συχνά παύουμε να αγαπάμε έναν άνθρωπο γιατί παραμένει αυτό που είναι.
Λίγα λόγια για το έργο
Είναι ο πόνος της αγάπης αναπόφευκτος; Πάντα περιμένουμε από τους άλλους να έχουν τις απαντήσεις που περιμένουμε από αυτούς και αυτή συνήθως είναι η πηγή του πόνου που προκαλούμε ο ένας στον άλλον στην αγάπη. Και αυτό γιατί στην αγάπη δεν δεχόμαστε τον άλλον ως μυστήριο που πρέπει απλά να αγαπηθεί για αυτό που είναι αλλά ως γρίφο που θέλει αποκωδικοποίηση, ερμηνεία ή αλλαγή. Και το χειρότερο απ’ όλα συχνά αναγκάζουμε τους άλλους να πονούν εξαιτίας των δικών μας ανικανοποίητων επιθυμιών. Και ο πόνος είναι πάντα πιο εύκολος.
Όσον αφορά για το αν ο σκηνοθέτης Σωτήρης Τσαφούλιας πιστεύει ότι η αγάπη πηγαίνει χέρι χέρι με τον πόνο, όπως δήλωσε σε συνέντευξή του στο "α" απαντά εάν : "Ο Ηράκλειτος έλεγε ότι κάθε έννοια περιλαμβάνει πάντα και το αντίθετο από αυτό που υποδηλώνει το όνομά της. Δεν ξέρω αν το αντίθετο της αγάπης είναι ο πόνος, ξέρω πάντως ότι δεν είναι πάντα ευχάριστη, γιατί, αν ήταν, δεν θα ήταν αγάπη αλλά ψευδαίσθηση. Τις απαντήσεις των χαρακτήρων που ενσαρκώνουν η Ναταλία και ο Άρης καλύτερα να τις δείτε επί σκηνής. Αν μπορώ να πω κάτι από όσα λένε στην παράσταση, είναι ότι "για να μπορείς να αγαπάς χωρίς να υποφέρεις, πρέπει να εμπιστεύεσαι". Προσθέτει ότι οι ήρωες του Ερίκ-Εμανουέλ Σμιτ μοιάζουν πολύ και ότι είναι ακριβώς οι ίδιες ψυχές, που βασανίζονται από τα ίδια ερωτήματα σε ό,τι σώμα, φύλο ή ηλικία και να τοποθετηθούν".
Σε σημείωμα του για την παράσταση αναφέρει: "Ο Ερίκ-Εμανουέλ Σμιτ στα "Μικρά Συζυγικά Εγκλήματα", όπως και στις "Αινιγματικές παραλλαγές" βάζει έναν άνθρωπο να ανακαλύπτει τον άπειρα μυστηριώδη χαρακτήρα ενός άλλου. Η διαφορά στα δύο έργα είναι ότι, στις "Αινιγματικές παραλλαγές", ο χαρακτήρας έρχεται αντιμέτωπος με την καταστροφή ως αποτέλεσμα της εμπειρίας του ενώ, στα "Μικρά Συζυγικά Εγκλήματα", η διαύγεια του χαρακτήρα του ενός του δίνει την δυνατότητα να αποδεχτεί τον άλλον και να δημιουργήσουν μια σχέση που είναι βέβαιη μέσα στην αβεβαιότητα του έρωτα".
Λίγα λόγια για το έργο
Αγαπάμε έναν άνθρωπο για αυτό που είναι και συχνά παύουμε να τον αγαπάμε γιατί παραμένει αυτό που είναι. Είναι ο πόνος της αγάπης αναπόφευκτος; Πάντα περιμένουμε από τους άλλους να έχουν τις απαντήσεις που περιμένουμε από αυτούς και αυτή συνήθως είναι η πηγή του πόνου που προκαλούμε ο ένας στον άλλον στην αγάπη. Και αυτό γιατί στην αγάπη δεν δεχόμαστε τον άλλον ως μυστήριο που πρέπει απλά να αγαπηθεί για αυτό που είναι αλλά ως γρίφο που θέλει αποκωδικοποίηση, ερμηνεία ή αλλαγή. Και το χειρότερο απ’ όλα συχνά αναγκάζουμε τους άλλους να πονούν εξαιτίας των δικών μας ανικανοποίητων επιθυμιών. Και ο πόνος είναι πάντα πιο εύκολος.
Η μετάφραση του έργου είναι της Λουίζας Μητσάκου, η μουσική του Χρήστου Θάνου, τα σκηνικά του Δημήτρη Πολυχρονιάδη, τα κοστούμια της Κατερίνας Παπανικολάου, και ο σχεδιασμός των φωτισμών του Αλέκου Αναστασίου.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Μικρά συζυγικά εγκλήματα
Εξαιτίας ενός μυστηριώδους ατυχήματος, ο Ζιλ, ένας συγγραφέας, παθαίνει αμνησία. Η εδώ και πολλά χρόνια γυναίκα του, η Λίζα, αναλαμβάνει να επαναφέρει τη μνήμη του σχετικά με τον εαυτό του αλλά και εκείνη. Θα του πει, όμως, εκείνη σε όλα την αλήθεια; Όπως αναφέρει ο σκηνοθέτης, ο συγγραφέας του έργου βάζει στην ουσία έναν άνθρωπο να ανακαλύπτει τον άπειρα μυστηριώδη χαρακτήρα ενός άλλου. Η διαύγεια του χαρακτήρα του ενός του δίνει τη δυνατότητα να αποδεχτεί τον άλλον και να δημιουργήσουν μια σχέση που είναι βέβαιη μέσα στην αβεβαιότητα του έρωτα. Μήπως, όμως, ο πόνος που προκαλεί το συναίσθημα αυτό αναπόφευκτος;
