Μια ξεχωριστή βραδιά χορού στο Ηρώδειο αφιερωμένη στον Ρούντολφ Νουρέγιεφ

Αποθεώθηκαν οι πρώτοι χορευτές της Όπερας του Παρισιού στο Ηρώδειο στις 23 Σεπτεμβρίου, οι οποίοι χάρισαν στο κοινό μία μοναδική βραδιά-αφιέρωμα στη μνήμη του θρυλικού χορευτή και χορογράφου του 20ού αιώνα, Ρούντολφ Νουρέγιεφ, καθώς φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από τον θάνατό του.

Η βραδιά περιλάμβανε ένα πανόραμα με τα αριστουργήματα του κλασικού ρεπερτορίου, τις σημαντικότερες χορογραφίες του Νουρέγιεφ καθώς και τους ρόλους που τον έκαναν γνωστό παγκοσμίως. Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους χορευτές που έγραψαν ιστορία στο μπαλέτο, δίνοντάς σε αυτό νέα πνοή και διευρύνοντας τα όρια του ανδρικού χορού. Από πολύ μικρή ηλικία κέρδισε τις εντυπώσεις λόγω της μοναδικής τεχνικής του και της χαρισματικής παρουσίας του στη σκηνή και, αδιαμφισβήτητα, άφησε ένα ανεξίτηλο σημάδι στην ιστορία του χορού.

Η θέα του αρχαίου ωδείου και του θιάσου μπαλέτου επί σκηνής, με φόντο τον φωτισμένο Παρθενώνα, συνέβαλαν θετικά στην συνολική αισθητική της παράστασης. Τα εκλεπτυσμένα κοστούμια, η κλασική μουσική και τα χορευτικά acts από αριστουργήματα όπως "Η ωραία κοιμωμένη", "Ρωμαίος και Ιουλιέτα", "Λίμνη των Κύκνων", "Δον Κιχώτης" κ.ά. μας ταξίδεψαν σε έναν κόσμο όπου η χορευτική κίνηση του σώματος με τη συνοδεία της μουσικής, μπορεί να εκφράσει συναισθήματα και να διηγηθεί μια ιστορία, κάνοντας τα λόγια να χάνουν τη βαρύτητά τους. 

Η παράσταση αποτελούνταν από δύο μέρη, με το κάθε ένα να περιλαμβάνει έξι χορευτικές πράξεις με ντουέτα. Ανάμεσα σε αυτές παρουσιάστηκαν τέσσερις χορογραφίες του Νουρέγιεφ: "Η ωραία κοιμωμένη”, "Λίμνη των κύκνων” σε δύο πράξεις και "Δον Κιχώτης”. Το πρώτο μέρος της παράστασης βασίστηκε σε χορογραφίες κλασικού μπαλέτου με ξέγνοιαστο, ανάλαφρο ύφος και λαμπερά κοστούμια που ανέδειξαν την κάθε κίνηση. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάστηκε ένα πάντρεμα μπαλέτου και σύγχρονου χορού με ένταση, γρήγορους ρυθμούς και μελαγχολικό ύφος, με τα κοστούμια να προσαρμόζονται στο ύφος ακολουθώντας ήπιους, γήινους τόνους. 

Ωστόσο, η "Σχεδόν τέλεια παλινδρόμηση" ήταν η χορογραφία που ξεχώρισε για την συνολική αισθητική της, όπου ο συνδυασμός του φωτός ενός προβολέα, των σωμάτων των χορευτών και της σκηνής δημιούργησαν μία σκοτεινή ατμόσφαιρα με σκιές. Συνολικά, ακολούθησε μια καμπυλωτή πορεία, αποτυπώνοντας ακριβώς μία τέλεια παλινδρόμηση, ξεκινώντας από την ηρεμία και ανεβάζοντας σταδιακά την ένταση και την ταχύτητα της μουσικής, προϊδεάζοντας για το τι θα ακολουθήσει. Οι δυο χορευτές βρίσκονταν σε πλήρη συγχρονισμό με κάθε νότα και οι κινήσεις τους εξέφραζαν απελπισία, πόνο, θυμό. Σαν να προσπαθούσαν να ξεφύγουν από κάτι αλλά ταυτόχρονα να μην χάσουν ο ένας τον άλλον. Εν τέλει, η μουσική και η κίνηση επιβράδυναν σταδιακά με τους χορευτές να "παραδίδονται" σε μια λυπητερή, αλλά όμορφη έκβαση της πράξης.