Η Μαρία Πρωτόπαπα στην ημερίδα Women Who Dare © Panoulis
Τα σεξιστικά στερεότυπα στον χώρο του θεάτρου και θεάματος γενικότερα ανέδειξε η ηθοποιός και σκηνοθέτης Μαρία Πρωτόπαππα στην τοποθέτησή της στην ημερίδα "Women Who Dare - Η Θέση της Γυναίκας στην Ελλάδα του Σήμερα. Ιδέες και Δράσεις για ένα Καλύτερο Αύριο" που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 22 Μαρτίου 2023 στην αίθουσα "Δ. Μητρόπουλος" του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών και οργάνωσαν το Harper’s Bazaar Greece, η Madame Figaro και το WomanToc του Ομίλου Αττικών Εκδόσεων σε συνεργασία με το Κέντρο Μελετών Πολιτικής για το Φύλο και την Ισότητα (ΚΕΜΕΦΙ) και με την υποστήριξη της Eurolife FFH.
H κορυφαία ηθοποιός και σκηνοθέτης που σκηνοθέτησε την εξαιρετική "Αντιγόνη" στο Θέατρο Τέχνης μίλησε για το πώς η ίδια (και σε μεγάλο βαθμό οι γυναίκες της γενιάς της, λέμε εμείς) χρειάστηκε να περάσει τα 50 και να προηγηθεί όλο το μοίρασμα των βιωμάτων που πυροδότησε το #metoo και τα επιστημονικά δεδομένα που έχουμε πλέον στα χέρια μας, προκειμένου να καταφέρει να κατανοήσει στην ολότητά του το πατρονάρισμα, τον φόβο, τη βία εν τέλει που έχει υποστεί ως γυναίκα μαθαίνοντας επί χρόνια να είναι συναινετική και έχοντας εσωτερικεύσει τα πατριαρχικά πρότυπα.
Συγκεκριμένα στο θέατρο μίλησε για τις πολύ καλύτερες αμοιβές που απολαμβάνουν οι άνδρες συνάδελφοί της στην ελεύθερη αγορά, καθότι στους θεσμούς υπάρχει μια ισότητα σε αυτόν τον τομέα, αν και πριν μερικά χρόνια συνάδελφός της γυναίκα ηθοποιός είχε αναγκαστεί να κάνει συμφωνία με το Εθνικό Θέατρο ότι δεν θα μείνει έγκυος για ένα χρόνο για να μην πάρει το σχετικό επίδομα. Παρότι άλλες ηθοποιοί που είχαν ισχυρό άνδρα ή πατέρα το πήραν.
Διαβάστε Επίσης
"Ειδικότερα για ηγετικές θέσεις όπως η σκηνοθεσία άργησα πάρα πολύ να το πάρω απόφαση, έπρεπε να φτάσουμε στα 36 μας, μαζί με τη Λένα Κιτσοπούλου για να κάνουμε το βήμα, σαν τρελοκόριτσα, στα… 36 μας!, ενισχύοντας η μία την άλλη, να σκηνοθετήσουμε αντί να ψάχνουμε να βρούμε άνδρα σκηνοθέτη που θα έλεγε αυτά που θέλαμε να πούμε. Έχοντας φυσικά ακούσει και ατάκες του τύπου "Δεν παντρεύεστε καλύτερα αντί να γκρινιάζετε” αφού, όπως χαρακτηριστικά είπε, οι γυναίκες για να είμαστε αποδεκτές πρέπει είτε να είμαστε χαριτωμένες είτε να αυτοσαρκαζόμαστε. Μιλώντας πιο συγκεκριμένα για τους ρόλους έκανε σαφές ότι δεν έχει βρει ρόλο που να την εκφράζει ή να μιλάει για πράγματα που θέλει να πει αφού σχεδόν όλοι είναι γραμμένοι από άνδρες και παρότι συχνά οι γυναίκες ηθοποιοί αναγκάζονται να διορθώνουν τα σενάρια που παίρνουν αφού είναι γραμμένα με φρικτά στερεότυπα.
Αναφέρθηκε, μάλιστα, στους συνήθεις τύπους γυναίκας που απεικονίζουν: γυναίκα με σεξαπίλ, χωρίς σεξαπίλ, ανδρογυναίκα σε θέση ισχύος bitch, μόνη άρα αξιολύτη, γυναίκα κλόουν που αυτοσαρκάζεται, γυναίκα που δεν έχει χιούμορ γιατί όταν έχει χιούμορ μια γυναίκα δεν είναι πολύ ερωτική, η ευφυΐα είναι ανδρική υπόθεση! Και βέβαια, μητέρα είτε θύτης που φταίει για τα παιδιά της είτε μητέρα θύμα που θυσιάζεται για τα παιδιά της.
Αντίστοιχα, μίλησε για το ρόλο της ως μητέρας παιδιού με αυτισμό στην τηλεοπτική σειρά "Η λέξη που δε λες", όπου παρότι έγιναν πολλές προσαρμογές από το Ισραηλινό πρωτότυπο που είχε κατά την ίδια ένα υπέροχο υλικό, η πρόσληψη του ρόλου της ήταν και πάλι σε ένα βαθμό αρνητική από τις γυναίκες γιατί "ήθελαν να τη βλέπουν ως Παναγία και η ίδια η ηρωίδα δεν ήταν ούτε Παναγία ούτε Παρθένος, είχε και αρνητικές όψεις, να βλέπετε, λέω αρνητικές ενώ εννοώ κανονικές όψεις…”
Ως προς τις οικονομικές διεκδικήσεις, παρατήρησε ότι οι άνδρες συνάδελφοί της ξέρουν να διεκδικούν πολύ καλύτερες αμοιβές και ότι η ίδια έχει μια ομάδα γυναικών που τη σπρώχνουν και άνδρα δικηγόρο και μόνο έτσι έχει καταφέρει να γίνει πιο διεκδικητική.
Αναφέρθηκε τέλος στην ευθύνη που έχουμε οι γυναίκες ως πλειοψηφία του κοινού και στην τηλεόραση και το θέατρο για το τι επιλέγουμε να δούμε, τι θέατρο και τι τηλεόραση αγοράζουμε.
Διαβάστε Επίσης
